De marketing van onroerend goed is afhankelijk van een informatieketen met diverse belanghebbenden. Transparantie zou geen bron van kritiek moeten worden, maar juist een gedeelde verantwoordelijkheid
Het kopen van een woning op plan heeft een uniek kenmerk: het betreft vaak een van de belangrijkste financiële beslissingen in iemands leven, over iets dat fysiek nog niet bestaat. De koper kan het appartement dat hij of zij wil kopen niet volledig verkennen, de toekomstige voorzieningen niet uitproberen of controleren hoe het project zal functioneren na voltooiing. De beslissing is gebaseerd op bouwtekeningen, visualisaties, brochures, contracten, verkooppresentaties en, vooral, de informatie die hij of zij ontvangt.
Lang voordat de eerste steen wordt gelegd, is er dus al een element in de maak: vertrouwen. Maar dat vertrouwen is niet afhankelijk van één enkele partij.
Tussen de informatie die tijdens een project wordt gegenereerd en de informatie die uiteindelijk de koper ontvangt, bevindt zich een keten met onder andere ontwikkelaars, aannemers, marketingbureaus, makelaars, advocaten en andere professionals. Ieder van hen speelt een andere rol, maar ze hebben allemaal hetzelfde belang: ervoor zorgen dat informatie op een duidelijke, waarheidsgetrouwe en verantwoorde manier de markt bereikt.
Dit is niet slechts een ethische aspiratie. Wet nr. 358-05 betreffende de bescherming van consumentenrechten legt al jaren belangrijke verplichtingen op met betrekking tot consumenteninformatie en reclame. Artikel 88 vereist dat reclame- en promotieactiviteiten waarheidsgetrouw zijn en verbiedt activiteiten die consumenten kunnen misleiden of verwarren met betrekking tot essentiële aspecten van de aangeboden goederen en diensten.
Ook de vastgoedmarkt betreedt een nieuwe fase. Het wetsvoorstel over makelaardij en reclame in de vastgoedsector, dat momenteel in het Congres ligt, brengt concepten als transparantie, professionalisering, informatie en verantwoordelijkheid in marketing weer op de voorgrond. Misschien zou de vraag dan niet moeten zijn wie de grootste verantwoordelijkheid draagt wanneer er iets verkeerd wordt gecommuniceerd.
De écht belangrijke vraag is een andere: hoe kunnen we samenwerken om een hogere standaard te creëren voor informatie over vastgoed? Want bij de marketing van een project is informatie een reis. Het begint ergens, gaat langs verschillende belanghebbenden en bereikt uiteindelijk de persoon die de investeringsbeslissing neemt.
En er kunnen onderweg vertekeningen optreden. Een geschatte leverdatum kan uiteindelijk als definitief worden gecommuniceerd. Een geplande voorziening kan mondeling worden gegarandeerd. Een verwachte opbrengst kan worden gepresenteerd als een gegarandeerde winst. Zelfs informatie die aanvankelijk correct was, kan onjuist worden als het project wordt gewijzigd en die update niet onmiddellijk in de hele verkoopketen wordt gecommuniceerd.
Er is niet per se sprake van kwade opzet. Soms is er gewoon sprake van een communicatiestoring. En dat is precies waarom we betere processen nodig hebben. Ontwikkelaars moeten ervoor zorgen dat de informatie die ze genereren duidelijk, controleerbaar en constant bijgewerkt is. Marketingbureaus hebben mechanismen nodig om deze informatie correct aan hun teams door te geven. En makelaars moeten ook een steeds professionelere rol op zich nemen.
De makelaar mag niet zomaar informatie herhalen. Hij of zij moet een professioneel filter worden van de informatie die op de markt wordt gebracht. Dat betekent vragen stellen vóór publicatie. Is deze informatie actueel? Is deze voorziening inbegrepen in het project? Is de gecommuniceerde datum contractueel, geschat of promotioneel? Is de gepresenteerde winstgevendheid gegarandeerd of is het een prognose? Komen de geadverteerde voorwaarden overeen met de voorwaarden die de koper uiteindelijk in de documenten zal aantreffen?
Verificatie betekent niet dat je de ontwikkelaar wantrouwt. Het betekent dat je de toeleveringsketen professionaliseert. Maar er is een even belangrijke tegenhanger: om correct te kunnen verifiëren en communiceren, moet de agent duidelijke, voldoende, actuele en verifieerbare informatie van de bron ontvangen. Dat is waar gedeelde verantwoordelijkheid begint.
Sociale media maken dit gesprek nog urgenter. Tegenwoordig heeft elke vastgoedprofessional letterlijk een communicatiemiddel in handen. Een video kan binnen enkele uren duizenden mensen bereiken en een uitspraak voor de camera kan een beslissing over een woning beïnvloeden. De snelheid van communicatie zou onze verificatienormen niet moeten verlagen, maar juist verhogen.
Daarom ben ik van mening dat de regelgeving die momenteel wordt besproken ook een kans biedt om verder te kijken dan de verplichtingen die een wet uiteindelijk zou kunnen opleggen.
We hoeven niet te wachten op nieuwe wetgeving om onze professionele standaarden te verhogen. Echte professionalisering vindt plaats wanneer de sector erkent dat geen enkele vastgoedtransactie op zichzelf staat.
Ontwikkelaars hebben professionele makelaars nodig. Makelaars hebben ontwikkelaars nodig die betrouwbare informatie verstrekken. Kopers hebben professionals nodig die hen kunnen begeleiden. En we hebben allemaal instellingen en regelgeving nodig die zekerheid op de markt brengen.
Dat begrip kan het verschil maken tussen een sector die bestaat uit actoren die simpelweg een transactie overeenkomen en een echt ecosysteem dat in staat is om volgens gedeelde standaarden te functioneren.
Effectieve communicatie zorgt immers ook voor rechtszekerheid. Het beschermt de projectontwikkelaar, de makelaar en de koper. En bovenal beschermt het het vertrouwen dat nodig is om de markt te laten groeien.
Misschien gaat de volgende grote evolutie in de Dominicaanse vastgoedsector niet alleen over meer bouwen, meer verkopen of meer investeringen aantrekken. Misschien gaat het er ook om beter met elkaar te communiceren, om zo beter met de markt te kunnen communiceren. Want verantwoordelijkheid zou geen keten van beschuldigingen moeten worden, maar een keten van vertrouwen.
Aanbevolen lectuur:
