Ik begin met een vraag die sommige mensen misschien ongemakkelijk zullen vinden: welkmoment zijn we allemaal CEO geworden?
Ik vraag dit omdat ik in onze Dominicaanse vastgoedsector elke dag meer en meer CEO's tegenkom: CEO's van vastgoedbedrijven, CEO's van bouwbedrijven, CEO's van projectontwikkelaars, CEO's van verkoopteams en soms CEO's van bedrijven waar dezelfde persoon verkoopt, incasseert, beheert, publiceert op sociale media en absoluut alle beslissingen neemt.
Laat ik het duidelijk stellen: ik trek het ondernemerschap niet in twijfel. Integendeel. Het oprichten van een bedrijf, het nemen van risico's en het creëren van banen verdient mijn grootste respect. Waar ik wél vraagtekens bij zet, is iets anders: beschrijft de titel wel echt de structuur die erachter schuilgaat?
CEO staat voor Chief Executive Officer: de hoogste leidinggevende die verantwoordelijk is voor de aansturing van een organisatie. Het is niet automatisch synoniem met eigenaar, oprichter of de persoon die een bedrijf is begonnen. En hier begint de discussie. Als ik bijvoorbeeld een vastgoedadviseur ben en mijn eigen bedrijf opricht, ben ik dan automatisch de CEO?
Als ik als ontwikkelaar aan mijn eerste project werk, ben ik dan automatisch CEO? Of zijn we zelf al begonnen met het overdrijven van titels voordat we structuren hebben opgebouwd? Want een bedrijf bezitten is één ding, een organisatie opbouwen is iets heel anders.
Een echte bedrijfsstructuur vereist processen, duidelijk omschreven verantwoordelijkheden, controlemechanismen, planning, financieel beheer, naleving van regelgeving, bekwame teams en, bovenal, verantwoording. In de woningbouw is dit zelfs nog crucialer.
De directeur van een vastgoedontwikkelingsbedrijf verkoopt niet alleen appartementen. Hij of zij beheert verwachtingen, middelen, contracten en vaak ook de jarenlange spaarcenten van een gezin. Hoe hoger de functie, hoe groter de verantwoordelijkheid.
Een CEO hoort niet alleen degene te zijn die op de foto verschijnt wanneer een project wordt aangekondigd of degene die lof ontvangt wanneer de verkoop goed loopt. Hij of zij hoort er ook te zijn wanneer er vertragingen zijn, wanneer de cijfers niet kloppen, wanneer een koper antwoorden nodig heeft of wanneer de gevolgen van een verkeerde beslissing onder ogen moeten worden gezien.
En dat geldt ook voor ons, vastgoedprofessionals. We kunnen onze visitekaartjes en profielen vullen met woorden als CEO, oprichter, president, managing partner, makelaar/eigenaar… Maar er is één titel die geen enkele professional zichzelf kan toedichten: betrouwbaarheid.
Die titel wordt toegekend door de markt. Hij wordt verleend door klanten na verificatie van ons handelen. Hij wordt erkend door onze collega's wanneer ze weten dat ons woord gewicht in de schaal legt. En hij wordt bevestigd door de tijd wanneer we na vele jaren relevant blijven. De ervaring heeft me iets geleerd: titels maken indruk tijdens een presentatie; het is de staat van dienst die daarna blijft hangen.
Ik stel niet voor om het woord CEO uit ons zakelijk vocabulaire te schrappen. Evenmin probeer ik te dicteren wie het wel of niet mag gebruiken. Mijn suggestie is veel eenvoudiger: laten we, voordat we een titel aannemen, de structuur opzetten die deze ondersteunt. Onze Dominicaanse vastgoedsector groeit en heeft steeds meer behoefte aan institutionalisering, professionalisering, transparantie en goed ondernemingsbestuur.
Misschien is het ook tijd om volwassener te worden in hoe we ons presenteren. Want we hebben niet meer CEO's per vierkante meter nodig. We hebben meer bedrijven nodig die functioneren zonder volledig afhankelijk te zijn van één persoon, meer promotors die hun beloftes nakomen en meer adviseurs die begrijpen dat reputatie veel meer waard is dan welke titel dan ook.
Daarom laat ik de vraag open: bouwen we bedrijven die onze diploma's waarmaken... of zijn onze diploma's simpelweg groter dan onze bedrijven?
Aanbevolen lectuur:
