Μεταξύ 2004 και 2012, το Εθνικό Ινστιτούτο Στέγασης μειώθηκε από περίπου 1.860 μονάδες ετησίως σε μόλις 738, προτού ανακάμψει προς το τέλος της περιόδου
ΣΑΝΤΟ ΝΤΟΜΙΝΓΚΟ. – Κατά τη διάρκεια των τριών κυβερνήσεων της δημοκρατικής και της σύγχρονης εποχής, του Joaquín Balaguer, του Leonel Fernández στην πρώτη του θητεία και του Hipólito Mejía, το Εθνικό Ινστιτούτο Στέγασης, INVI, παρέμεινε ο κεντρικός φορέας της στεγαστικής πολιτικής της Δομινικανής Δημοκρατίας, μια συνέχεια που συνεχίστηκε όταν ο Leonel επέστρεψε στην εξουσία τον Αύγουστο του 2004, αν και υπήρξε μια δραστική επιβράδυνση στον ρυθμό με τον οποίο κατασκευάστηκαν νέες κατοικίες.
Σύμφωνα με θεσμικά στοιχεία που συγκέντρωσε το Υπουργείο Οικονομίας, Χωροταξίας και Ανάπτυξης στο Σύστημα Κοινωνικών Δεικτών του και συστηματοποίησε χρόνια αργότερα ο οργανισμός Ciudad Alternativa σε μια μελέτη για την πολιτική στέγασης από το 2000 έως το 2016, το INVI ανέφερε, για ολόκληρη την περίοδο 2000-2012, συνολικά 17.035 νέες κατοικίες, 2.021 αγροτικές κατοικίες, 4.862 μονάδες στην κατηγορία «ειδικών έργων» και 342.466 παρεμβάσεις βελτίωσης αστικών κατοικιών.
Η κατανομή αυτών των αριθμών με την πάροδο του χρόνου αποκαλύπτει μια τομή που συμπίπτει σχεδόν ακριβώς με την αλλαγή κυβέρνησης το 2004. Μεταξύ 2000 και 2004, υπό τον Ιπόλιτο Μεχία, το 55% όλων των νέων κατοικιών που κατασκευάστηκαν κατά τα έτη που αναλύθηκαν, το 77% των ειδικών έργων και το 100% των αγροτικών έργων ήταν συγκεντρωμένα. Το ποσοστό κατά τη διάρκεια αυτών των πρώτων ετών ήταν περίπου 1.859 νέες κατοικίες ετησίως.
Με την άφιξη του Φερνάντεζ, αυτός ο ρυθμός χάθηκε. Μεταξύ 2005 και 2009, η INVI κατασκεύαζε κατά μέσο όρο μόλις 738 νέες κατοικίες ετησίως, δυόμισι φορές λιγότερες από ό,τι την προηγούμενη πενταετία, και το χαμηλότερο σημείο σε ολόκληρη τη σειρά σημειώθηκε το 2010, με μόνο 168 μονάδες να παραδίδονται καθ' όλη τη διάρκεια του έτους.
Η ανάκαμψη θα ερχόταν αργότερα, μεταξύ 2011 και 2012, όταν ο ετήσιος μέσος όρος πλησίασε και πάλι τα 1.340 σπίτια, ήδη στο τελευταίο μέρος της δεύτερης θητείας του Φερνάντες.
Το προφίλ των οικογενειών δικαιούχων άλλαξε επίσης με την πάροδο των ετών. (Εξωτερική πηγή).
Η γεωγραφική κατανομή αυτής της παραγωγής ήταν επίσης άνιση, με περισσότερες από τις μισές νέες κατοικίες που κατασκευάστηκαν κατά την περίοδο (53%) να συγκεντρώνονται στις περιοχές Ozama και Cibao, οι οποίες συνολικά αποτελούν το 51,4% του πληθυσμού της χώρας. Η περιοχή Ozama από μόνη της, που περιλαμβάνει την Εθνική Περιφέρεια και την επαρχία Santo Domingo, αντιπροσώπευε το 39,6% του εθνικού συνόλου.
Περισσότερες κατοικίες για την ανώτερη μεσαία τάξη
Το προφίλ των οικογενειών-δικαιούχων άλλαξε επίσης με την πάροδο των ετών, σύμφωνα με θεσμικές εκθέσεις που δείχνουν ότι, μεταξύ 2000 και 2004, κυριαρχούσαν έργα που απευθύνονταν σε οικογένειες μεσαίου και χαμηλού εισοδήματος, ενώ μεταξύ 2006 και 2009 το ποσοστό των πόρων που κατευθύνονταν σε οικογένειες μεσαίου και υψηλού εισοδήματος αυξήθηκε σημαντικά, φτάνοντας το 55,5% της επένδυσης που εκτελέστηκε κατά τη διάρκεια του 2008.
Μόνο από το 2010 και μετά όλα τα έργα επέστρεψαν στην αποκλειστική εστίαση σε οικογένειες χαμηλού εισοδήματος, και υπάρχει μια συγκεκριμένη περίπτωση που καταδεικνύει αυτή τη μετατόπιση προς προφίλ υψηλότερου εισοδήματος: το 2011, εγκαινιάστηκε το Torres El Progreso, στη λεωφόρο Luperón στη γωνία της Anacaona, ένα συγκρότημα 180 διαμερισμάτων 157,47 τετραγωνικών μέτρων, με τρία υπνοδωμάτια, τρία μπάνια, ένα δωμάτιο υπηρεσίας και δύο θέσεις στάθμευσης.
Η επένδυση που πραγματοποίησε το Κράτος μέσω του INVI ανήλθε σε 1.081.907.881,37 RD$, όπως τεκμηριώθηκε εκείνη την εποχή από το Παρατηρητήριο Στέγασης και Γης Ciudad Alternativa. Μόνο αυτό το ποσό αντιπροσώπευε το 26,5% της συνολικής επένδυσης του ινστιτούτου σε περιουσιακά στοιχεία μεταξύ 2006 και 2010, σε μια εποχή που τα τυπικά σπίτια που κατασκευάστηκαν από το INVI είχαν εμβαδόν μόνο 45 τετραγωνικά μέτρα και κόστος περίπου 440.000 RD$.
Είναι σημαντικό να διευκρινιστούν οι λεπτές αποχρώσεις αυτών των πληροφοριών: το Υπουργείο Οικονομίας, Χωροταξίας και Ανάπτυξης και η Εθνική Στατιστική Υπηρεσία χρησιμοποιούν, για την ίδια περίοδο, δύο διαφορετικές μεθοδολογίες για τον υπολογισμό του ελλείμματος στέγασης, με αποτελέσματα που δεν συμπίπτουν πάντα μεταξύ τους, μια απόκλιση που η ίδια η έρευνα της Ciudad Alternativa επισημαίνει ως ένα επίμονο εμπόδιο στην ακριβή διάγνωση της κατάστασης της στέγασης στη χώρα.
Ούτε υπάρχουν δημόσια διαθέσιμα στατιστικά στοιχεία για τα έτη πριν από το 2013 που να διακρίνουν σαφώς πόσα από αυτά τα σπίτια δωρήθηκαν και πόσα παρασχέθηκαν μέσω χρηματοδότησης, ούτε υπάρχει ακριβής ανάλυση των κριτηρίων επιλογής δικαιούχων για κάθε έργο. Αυτά είναι κενά τεκμηρίωσης που η παρούσα σειρά προτιμά να επισημαίνει ως τέτοια, αντί να καλύψει με υποθέσεις.
Αυτό που μας επιτρέπουν να επιβεβαιώσουμε τα διαθέσιμα στοιχεία είναι ότι η παραγωγή κατοικιών σε δημόσιους χώρους κατά τη διάρκεια αυτών των οκτώ ετών παρουσίασε πολύ μεγαλύτερες διακυμάνσεις από ό,τι συνήθως αναγνωρίζεται, με μια απότομη πτώση στο πρώτο μισό της περιόδου και μια μερική ανάκαμψη προς το τέλος, ακριβώς τη στιγμή που η χώρα προετοιμαζόταν για μια νέα αλλαγή κυβέρνησης.
Πηγές: Ciudad Alternativa, «Τα Σημάδια της Πολιτικής Στέγασης: Στέγαση, Ανθρώπινα Δικαιώματα και Φορολογία στη Δομινικανή Δημοκρατία, 2000-2016» (Jenny Torres, Rafael Jovine, Jaime Rodríguez και Bartolomé Pujals, Σάντο Ντομίνγκο, Σεπτέμβριος 2017), Κεφάλαιο II. | Υπουργείο Οικονομίας, Χωροταξίας και Ανάπτυξης, Σύστημα Κοινωνικών Δεικτών της Δομινικανής Δημοκρατίας (SISDOM), σειρά 2000-2012. | Θεσμικές εκθέσεις του Εθνικού Ινστιτούτου Στέγασης (INVI), 2013, 2014 και 2015. | Παρατηρητήριο Στέγασης και Γης, Ciudad Alternativa (2011).
Ιστορία της Κοινωνικής Στέγασης στη Δομινικανή Δημοκρατία 2004-2012
Προτεινόμενα αναγνώσματα:
