Θα ξεκινήσω με μια ερώτηση που μπορεί να κάνει μερικούς ανθρώπους να νιώσουν άβολα: ποιοσημείο γίναμε όλοι Διευθύνοντες Σύμβουλοι;
Το ρωτάω αυτό επειδή στον τομέα των ακινήτων στη Δομινικανή Δημοκρατία βρίσκω όλο και περισσότερους διευθύνοντες συμβούλους κάθε μέρα: διευθύνοντες συμβούλους εταιρειών ακινήτων, διευθύνοντες συμβούλους κατασκευαστικών εταιρειών, διευθύνοντες συμβούλους εταιρειών ανάπτυξης, διευθύνοντες συμβούλους ομάδων πωλήσεων και, μερικές φορές, διευθύνοντες συμβούλους εταιρειών όπου το ίδιο άτομο πωλεί, συλλέγει, διαχειρίζεται, δημοσιεύει στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και λαμβάνει απολύτως όλες τις αποφάσεις.
Ας είμαι σαφής: Δεν αμφισβητώ την επιχειρηματικότητα. Το αντίθετο μάλιστα. Η δημιουργία μιας εταιρείας, η ανάληψη κινδύνων και η δημιουργία θέσεων εργασίας αξίζουν τον απόλυτο σεβασμό μου. Αυτό που αμφισβητώ είναι κάτι άλλο: Περιγράφει πραγματικά ο τίτλος τη δομή πίσω από αυτήν;
Το CEO σημαίνει Chief Executive Officer: το ανώτατο στέλεχος που είναι υπεύθυνο για την ηγεσία ενός οργανισμού. Δεν είναι αυτόματα συνώνυμο με τον ιδιοκτήτη, τον ιδρυτή ή το άτομο που ξεκίνησε μια εταιρεία. Και εδώ ξεκινά η συζήτηση. Αν είμαι σύμβουλος ακινήτων και δημιουργήσω τη δική μου εταιρεία, είμαι αυτόματα ο Διευθύνων Σύμβουλος;
Αν είμαι προγραμματιστής και εργάζομαι στο πρώτο μου έργο, αυτό με κάνει αυτόματα Διευθύνοντα Σύμβουλο; Ή μήπως εμείς οι ίδιοι αρχίσαμε να υπερβάλλουμε με τους τίτλους πριν αναπτύξουμε δομές; Επειδή το να έχεις μια εταιρεία είναι ένα πράγμα και η δημιουργία ενός οργανισμού είναι κάτι εντελώς διαφορετικό.
Μια πραγματική επιχειρηματική δομή απαιτεί διαδικασίες, καθορισμένες αρμοδιότητες, ελέγχους, σχεδιασμό, οικονομική διαχείριση, συμμόρφωση, ικανές ομάδες και, πάνω απ' όλα, λογοδοσία. Στην ανάπτυξη κατοικιών, αυτό είναι ακόμη πιο κρίσιμο.
Ο επικεφαλής μιας εταιρείας ανάπτυξης ακινήτων δεν ασχολείται μόνο με την πώληση διαμερισμάτων. Διαχειρίζεται τις προσδοκίες, τους πόρους, τα συμβόλαια και συχνά, τις πολυετείς αποταμιεύσεις μιας οικογένειας. Όσο υψηλότερος είναι ο τίτλος, τόσο μεγαλύτερη πρέπει να είναι η ευθύνη.
Ένας Διευθύνων Σύμβουλος δεν θα πρέπει να είναι απλώς αυτός που εμφανίζεται στη φωτογραφία όταν ανακοινώνεται ένα έργο ή αυτός που λαμβάνει επαίνους όταν οι πωλήσεις πάνε καλά. Θα πρέπει επίσης να είναι αυτός που εμφανίζεται όταν υπάρχουν καθυστερήσεις, όταν τα νούμερα δεν αθροίζονται, όταν ένας αγοραστής χρειάζεται απαντήσεις ή όταν πρέπει να αντιμετωπιστούν οι συνέπειες μιας λανθασμένης απόφασης.
Και αυτό ισχύει και για εμάς, τους επαγγελματίες του χώρου των ακινήτων. Μπορούμε να γεμίσουμε τις επαγγελματικές μας κάρτες και τα προφίλ μας με λέξεις όπως Διευθύνων Σύμβουλος, Ιδρυτής, Πρόεδρος, Διευθύνων Σύμβουλος, Μεσίτης/Ιδιοκτήτης... Υπάρχει όμως ένας τίτλος που κανένας επαγγελματίας δεν μπορεί να διεκδικήσει: η αξιοπιστία.
Αυτός ο τίτλος απονέμεται από την αγορά. Απονέμεται από τους πελάτες μετά την επαλήθευση της συμπεριφοράς μας. Αναγνωρίζεται από τους συναδέλφους μας όταν γνωρίζουν ότι ο λόγος μας έχει βαρύτητα. Και επιβεβαιώνεται με τον χρόνο, όταν παραμένουμε επίκαιροι μετά από πολλά χρόνια. Η εμπειρία με έχει διδάξει κάτι: οι τίτλοι εντυπωσιάζουν κατά τη διάρκεια της παρουσίασης· το ιστορικό είναι αυτό που μένει μετά.
Δεν προτείνω την εξάλειψη της λέξης «Διευθύνων Σύμβουλος» από το επιχειρηματικό μας λεξιλόγιο. Ούτε προσπαθώ να υπαγορεύσω ποιος μπορεί ή δεν μπορεί να τη χρησιμοποιήσει. Η πρότασή μου είναι πολύ πιο απλή: πριν υιοθετήσουμε έναν τίτλο, ας δημιουργήσουμε τη δομή που θα τον υποστηρίξει. Ο τομέας ακινήτων της Δομινικανής Δημοκρατίας αναπτύσσεται και χρειάζεται ολοένα και περισσότερο μεγαλύτερη θεσμοθέτηση, επαγγελματισμό, διαφάνεια και εταιρική διακυβέρνηση.
Ίσως είναι επίσης καιρός να ωριμάσουμε στον τρόπο που παρουσιάζουμε τον εαυτό μας. Επειδή δεν χρειαζόμαστε περισσότερους διευθύνοντες συμβούλους ανά τετραγωνικό μέτρο. Χρειαζόμαστε περισσότερες εταιρείες που λειτουργούν χωρίς να εξαρτώνται αποκλειστικά από ένα άτομο, περισσότερους υποστηρικτές που τηρούν τις δεσμεύσεις τους και περισσότερους συμβούλους που κατανοούν ότι η φήμη αξίζει πολύ περισσότερο από οποιονδήποτε τίτλο.
Γι' αυτό αφήνω το ερώτημα ανοιχτό: Χτίζουμε εταιρείες που ανταποκρίνονται στα πτυχία μας... ή μήπως τα πτυχία μας είναι απλώς μεγαλύτερα από τις εταιρείες μας;
Προτεινόμενα αναγνώσματα:
