SANTO DOMINGO – Al meer dan dertig jaar is Wet 16-95 inzake buitenlandse investeringen de belangrijkste wetgeving die de instroom van internationaal kapitaal in de Dominicaanse Republiek reguleert. De wet, die in 1995 werd aangenomen, kwam tot stand in een tijd waarin het land zijn economie moest openstellen, investeerders moest aantrekken en zich moest positioneren als een aantrekkelijke bestemming voor toerisme, industrie en particuliere ontwikkeling.
De Senaat van de Republiek heeft echter in eerste lezing een nieuw wetsvoorstel ter bevordering van investeringen goedgekeurd dat de logica van het huidige Dominicaanse investeringssysteem aanzienlijk zou kunnen veranderen.
Het voornaamste verschil zit hem niet alleen in het aantrekken van meer kapitaal, maar ook in de manier waarop de staat die investeringen binnen het nationale grondgebied wil organiseren, controleren en reguleren.
Wet 16-95 was bedoeld om de markt te openen
De huidige wetgeving is tot stand gekomen vanuit een relatief eenvoudig uitgangspunt: het mogelijk maken van buitenlandse investeringen met zo min mogelijk beperkingen.
De wet garandeerde:
- gelijke behandeling tussen binnenlandse en buitenlandse investeerders;
- vrijheid om in vrijwel alle sectoren te investeren;
- recht om kapitaal en winst naar het buitenland over te maken;
- registratie van investeringen bij de staat;
- Juridische bescherming voor buitenlands kapitaal.
Met andere woorden, Wet 16-95 fungeerde in de eerste plaats als een instrument voor economische liberalisering.
En in grote mate heeft het zijn doel bereikt.
Tientallen jaren later werd de Dominicaanse Republiek een van de snelstgroeiende toerisme- en vastgoedmarkten in het Caribisch gebied, juist dankzij buitenlandse investeringen in hotels, resorts, woningbouwprojecten en grootschalige stedelijke projecten.
Maar het land van 1995 is niet meer hetzelfde.
Het nieuwe project verandert de filosofie van het recht
Wat de Senaat nu voorstelt, lijkt niet zomaar een technische wijziging van Wet 16-95 te zijn, maar een transformatie van de gehele benadering van het investeringsbeleid.
Het nieuwe kader beschouwt investeringen niet langer uitsluitend als kapitaal dat het land binnen moet komen, maar ziet ze nu als een activiteit die ook moet aansluiten bij de doelstellingen van de staat, het milieu en de regelgeving.
Daar ligt de meest ingrijpende verandering.
Het initiatief heeft niet langer uitsluitend betrekking op buitenlandse investeringen, maar op nationale en buitenlandse investeringen onder hetzelfde regelgevingskader.
Dit impliceert dat de staat streeft naar een meer omvattende wetgeving, die niet alleen rechten voor investeerders vastlegt, maar ook verplichtingen en voorwaarden stelt aan de wijze waarop investeringen moeten worden ontwikkeld.
Het milieuaspect komt centraal te staan
Een van de meest opvallende veranderingen in het project is de formele integratie van de milieuproblematiek in het investeringskader.
Volgens de Senaat bepaalt het voorstel dat investeringen moeten voldoen aan de staatsregelgeving met betrekking tot:
- milieubescherming;
- beheer van natuurlijke hulpbronnen;
- het voorkomen van negatieve gevolgen;
- naleving van milieustrategieën.
Dit punt markeert een belangrijk verschil met Wet 16-95, die zich voornamelijk richtte op het faciliteren van investeringen en niet op het monitoren van de milieu- of territoriale effecten ervan.
In de praktijk kan dit directe gevolgen hebben voor sectoren zoals:
- toerisme;
- bouw;
- kustontwikkelingen;
- stadsplanning;
- grootschalige vastgoedprojecten.
Vooral in een tijd waarin de versnelde groei van toerisme en woningbouwprojecten discussies heeft aangewakkerd over duurzaamheid, stedelijke druk en landgebruik.
De staat streeft naar een grotere regelgevende capaciteit
Een andere belangrijke verandering is dat het nieuwe project de rol van de staat binnen de investeringsdynamiek lijkt te versterken.
Wet 16-95 weerspiegelde een liberalere visie, waarbij het voornaamste doel was om belemmeringen voor het aantrekken van buitenlands kapitaal weg te nemen.
Het nieuwe kader stelt nu een model voor waarin de staat niet alleen investeringen faciliteert, maar ook voorwaarden stelt aan de manier waarop die investeringen in de nationale ontwikkeling moeten worden geïntegreerd.
Dat betekent:
- strengere regelgeving;
- nieuwe verplichtingen voor investeerders;
- toezicht gekoppeld aan overheidsbeleid;
- afstemming met economische en milieustrategieën.
Het voorstel handhaaft zelfs het principe van gelijkheid tussen binnenlandse en buitenlandse investeerders, maar introduceert ruimere formuleringen met betrekking tot wettelijke verplichtingen en naleving door de staat.
Een poging om de wet aan te passen aan de nieuwe Dominicaanse economie
De achtergrond van deze hervorming is tevens een reactie op de veranderingen die de Dominicaanse economie de afgelopen decennia heeft doorgemaakt.
Toen wet 16-95 werd aangenomen:
- Moderne vastgoedtrusts bestonden niet;
- De markt voor kortetermijnverhuur bestond praktisch niet;
- Publiek-private partnerschappen hadden destijds nog niet hun huidige gewicht;
- De toeristische ontwikkeling was veel minder;
- Het land concurreerde niet om investeringen in logistiek of nearshoring.
Hoewel Wet 16-95 zich voornamelijk richtte op het reguleren en faciliteren van buitenlandse investeringen, bevat het nieuwe wetsvoorstel aanvullende elementen met betrekking tot milieuregelgeving, verplichtingen voor investeerders en een kader dat van toepassing is op zowel binnenlands als internationaal kapitaal.
Het initiatief werd in eerste lezing goedgekeurd door de Senaat van de Republiek en moet nog het wetgevingsproces doorlopen voordat het wet wordt.
Aanbevolen lectuur:
- Waar vandaan, en naar welke informatie zijn buitenlandse investeerders op zoek?
- Wet 158-01: De CONFOTUR-handleiding in de Dominicaanse Republiek die beleggers dienen te raadplegen
- Volgens een onderzoek zal Spanje naar verwachting in 2025 de grootste buitenlandse investeerder in de Dominicaanse Republiek worden en daarmee de Verenigde Staten verdringen
