SANTO DOMINGO – Er zijn percelen met eigenaren, een geschiedenis en zelfs generaties die er wonen, maar die niet officieel geregistreerd staan. Ze hebben geen afgebakende grenzen, geen officiële registratie en geen wettelijke garantie. In de Dominicaanse Republiek heeft deze situatie een naam: land zonder eigendomsbewijs.
Het vastleggen van eigendomsrechten op een perceel is het proces waarbij een eigendom voor het eerst door het rechtssysteem wordt erkend. Het is het moment waarop een stuk grond niet langer slechts een gebruiksobject of familietraditie is, maar eigendom wordt met formeel vastgestelde rechten.
Het bereiken van dat punt gebeurt echter niet vanzelf. Daarachter schuilt een procedure die technische onderzoeken, juridische controles en een reeks meldingen combineert, bedoeld om te garanderen dat niemand anders dezelfde ruimte claimt.
Volgens informatie van het Kadasterbegint het regularisatieproces met een perceelmeting waarmee de locatie, afbakening en individuele identificatie van het perceel worden vastgesteld. Dit proces definieert voor het eerst de fysieke en juridische kenmerken van het perceel binnen het vastgoedsysteem.
In de praktijk is dit, legt landmeter Rando Martínez, een van de meest gevoelige punten van het proces, omdat het gaat om het vertalen van een vaak informele bewoning naar precieze technische gegevens. "Er zijn percelen die al tientallen jaren bewoond zijn, maar nooit wettelijk geregistreerd zijn. Dat betekent dat ze juridisch gezien niet als eigendom bestaan", zegt hij.
Vanaf dat moment begint een fase die verder gaat dan de technische aspecten. De werkzaamheden moeten worden gemeld aan overheidsinstanties, lokale autoriteiten en aangrenzende eigenaren. Het is zelfs noodzakelijk om de informatie te publiceren in een landelijk verspreid medium om transparantie te waarborgen en bezwaren mogelijk te maken.
De procedure vereist ook documenten die het eigendom van de grond, de herkomst ervan en de ouderdom bewijzen. In sommige gevallen worden geboorte-, huwelijks- of overlijdensakten bijgevoegd bij erfenissen, evenals rechterlijke uitspraken of overdrachtsakten, afhankelijk van de situatie van de aanvrager.
Martínez waarschuwt dat een van de grootste uitdagingen juist het gebrek aan documentatie is. Veel families bewonen al generaties lang land zonder formele documenten, wat het bewijzen van eigendom bemoeilijkt. Daarbij komt nog het gebrek aan kennis over de procedure, waardoor veel mensen de regularisatieprocedure niet eens starten.
Tegelijkertijd stellen bevoegde professionals plannen, technische rapporten en digitale documenten op ter ondersteuning van de in het veld verzamelde informatie. Dit alles wordt ter beoordeling voorgelegd, een proces dat, afhankelijk van de complexiteit van de zaak, enkele dagen of zelfs weken kan duren.
De voordelen van een gesaneerd stuk grond
Naast de wettelijke vereisten biedt een eigendomsbewijs voor grond iets diepergaands: zekerheid. Een onbezwaard eigendomsrecht stelt u in staat om te verkopen, te verhypothekeren, te erven of te investeren zonder het risico van toekomstige geschillen. Simpel gezegd, het gaat erom van onzekerheid naar zekerheid te gaan.
De realiteit is echter dat er in het hele land nog steeds veel land in deze staat verkeert. Volgens de expert beperkt dit niet alleen de individuele ontwikkeling van gezinnen, maar ook de ordelijke groei van steden, waar informaliteit in veel gebieden nog steeds de boventoon voert.
In een land waar een groot deel van het familievermogen verbonden is aan het land, is het vastleggen van landbezit niet zomaar een juridische procedure. Het is de stap die bezit omzet in een recht en geschiedenis in erkend eigendom.
Aanbevolen lectuur:
