De geur van nieuwe stof vermengde zich met de geur van friketaki's, geroosterde pinda's en het zweet van de menigte.
SANTO DOMINGO – In die decembermaanden die langer en zonniger leken, Duarte in een menselijke rivier. Van Paris Street tot Mella Street was een wandeling erdoorheen als een stap in een universum waar elke stap een andere geur, de kreet van een nieuwe straatverkoper en een flits van licht met zich meebracht.
Voordat de stad droomde van winkelcentra, was Duarte het commerciële hart van de hoofdstad , met winkels zoals La Paloma, La Gran Vía en Los Muchachos, die samen met kleine familiebedrijven overleefden te midden van de drukte.
"Romeinse kaarsen, Romeinse kaarsen, goedkoop en ze ontploffen niet!"
Na verloop van tijd kwamen er straatverkopers bij en werden er geïmproviseerde, maar volhardende kraampjes opgezet, die uiteindelijk de grote merken met al hun neonreclames wisten te overtreffen.
Tussen de formele en de informele wereld in, werd de laan het ware commerciële centrum van de stad.
In december glinsterde Duarte Street van de geïmporteerde vruchten die voorspoed aankondigden: rode appels hingen aan de bomen, trossen druiven en peren werden aangeboden als seizoensgebonden luxe. Zelfs de aankoop van één vrucht was een symbolisch gebaar, een kleine familieoverwinning op de avond voor kerstavond.
En je moest een heel jaar wachten om die vruchten, die synoniem waren met de komst van Kerstmis, weer te zien of te proeven.
Het speelgoed was een waar spektakel: poppen met lang haar, metalen autootjes die rammelden als ze botsten, felgekleurde tolletjes en robots op batterijen die oplichtten met galactische lichtjes. De verkopers presenteerden ze vakkundig, als goochelaars die op knopjes drukten en poppen lieten dansen om de ouders te overtuigen. De kinderen, met stralende ogen, waren gefascineerd, ook al mochten ze het speelgoed niet mee naar huis nemen.
De kleding maakte het ritueel compleet. Geruite overhemden, corduroy broeken, glinsterende jurken, strikken en ruches hingen aan revers of lagen opgestapeld op tafels. De geur van nieuwe stof vermengde zich met de aroma's van frikitaki's, geroosterde pinda's en het zweet van de menigte.
De moeders bestudeerden stoffen en naden alsof ze het komende jaar probeerden te voorspellen. Nieuwe kleren dragen op de 24e, 25e en 1 januari was geen luxe: het was traditie en een voorbode van goede tijden.
Het verkeer was een onlosmakelijk onderdeel van het landschap: auto's en overvolle bussen bewogen zich voort in een tempo dat alleen Duarte Avenue, destijds een tweebaansweg, kon bevatten. Als de avond viel, veranderden de lukraak opgehangen kerstverlichting de laan in een doorlopend feest, waar chaos een feest was.
En op de avond voor Driekoningen brachten families de nacht daar door, wachtend op de laatste prijsverlagingen zodat ze speelgoed voor hun kinderen konden kopen. Tieners sloten zich bij hen aan, opgewonden dat ze laat op konden blijven zonder dat het een zonde was, en hopend dat ze een gratis snack zouden krijgen als de honger toesloeg.
Voor sommigen was winkelen in Duarte Street een uitputtende ervaring; voor anderen een onmisbare traditie. Maar voor iedereen vertegenwoordigde het een unieke tijd van het jaar: een plek waar Kerstmis te voelen, te horen, te ruiken en te zien was, weerspiegeld in de stralende, enthousiaste ogen van kinderen.
Degenen die die drukte hebben meegemaakt, kijken er nu met nostalgie en genegenheid op terug. De Duarte Avenue was meer dan zomaar een straat: het was een emotioneel landschap, een gedeeld ritueel dat Kerstmis transformeerde in een stedelijke beleving, een levende cultuur.
