Op het ritme van Madonna of Michael Jackson zoefden de gondels duizelingwekkend langs de metalen constructie naar beneden, en even dachten de "passagiers" dat ze sterren zagen. Het was de Enterprise, in Quisqueya Park
SANTO DOMINGO. – Er is een glijbaan die in het geheugen van een paar generaties is blijven hangen, die de vergetelheid en dertig jaar stadsgeschiedenis in Santo Domingo heeft overleefd.
Het was het magische tapijt, en er zijn mensen die er in de jaren tachtig in Quisqueya Park overheen zweefden en jaren later in Arcadas dezelfde klap in hun maag voelden.
Dat object vat beter dan welke statistiek dan ook samen hoe de stad zich heeft ontwikkeld, gegroeid en opnieuw heeft uitgevonden.
Quisqueya Park was een van de weinige permanente pretparken in de hoofdstad. Het was actief van de jaren tachtig tot 1991-1992 en bevond zich op de plek waar nu het Nationaal Conservatorium voor Muziek staat, tussen de straten César Nicolás Penson, Bolívar en Alma Mater.
Daar bestonden naast elkaar de Himalaya, de Little Boats, de Star, de Super Eight, een bescheiden maar generaties lang gevreesde achtbaan, het Magic Carpet, de Mechanical Bull, twee botsautobanen, het House of Terror en de Ford-T's die de grot van Santa Ana omringden.
Het feest kwam abrupt tot een einde na een dodelijk ongeluk bij de attractie Enterprise. Dit incident, in combinatie met de verslechtering van de machines en het gebrek aan onderhoud, versnelde de afname van de populariteit van het park en leidde uiteindelijk tot de sluiting rond 1992.
Het terrein bleef niet lang braak liggen: de staat bouwde er in 1994-1995 het Nationaal Conservatorium voor Muziek, en later het gebouw waarin de Nationale Dansschool, de Nationale School voor Dramatische Kunsten en de Elila Mena Basisschool voor Muziek zijn gevestigd, naast het Nuryn Sanlley Amfitheater.
De kinderamusementslocatie groeide onbedoeld uit tot een van de culturele centra met de hoogste concentratie aan podia in het land.
Vier jaar later, in 1996, vond een nieuwe generatie kinderen uit de hoofdstad hun eigen park: Arcadas, gelegen op de hoek van de Winston Churchill-laan en de Gustavo Mejía-Ricart-laan, een stuk grond dat de bewoners zelf al snel "de speelhoek" noemden.
De oprichting ervan was een familieaangelegenheid: vier broers Pérez, opgegroeid tussen de lommerrijke bomen van datzelfde land, maakten van de plek hun eigen park, met de octopus, het piratenschip en, alsof ze een erfenis in ontvangst namen, hetzelfde magische tapijt dat de vorige generatie in het Quisqueya-park aan het lachen had gemaakt.
Fermín Pérez, een van de broers, zei destijds dat het idee al meer dan dertien jaar voor de opening was ontstaan en dat ze aanvankelijk dachten dat het bedrijf niet langer dan zes jaar zou bestaan.
Het duurde bijna twee keer zo lang: elf jaar vol attracties, clowns, loterijen en de popcorn die elke inwoner van de hoofdstad van die generatie zich nog goed herinnert. De sluiting kwam ook op initiatief van de eigenaren, niet per ongeluk of door een decreet: de gebroeders Pérez verkochten het perceel, een gewilde hoeklocatie, voor de bouw van een winkelcentrum.
Arcadas sloot definitief zijn deuren op 28 februari 2007. De parkmanager, Bartolomé Caparros, hield persoonlijk toezicht op de ontmanteling van de attracties en toonde zelfs een schets van een nieuw park dat ze op een andere locatie wilden openen. Dit project is echter, in tegenstelling tot wat men zich van het park herinnert, nooit op dezelfde manier gerealiseerd.
In plaats daarvan werd er een achttien verdiepingen tellend commercieel gebouw neergezet: op die plek bevindt zich tegenwoordig het winkelcentrum Blue Mall.
Het derde park in dit verhaal valt niet precies in dezelfde categorie, en dat maakt het juist interessant. Iguana Park is niet ontstaan als een permanent park, maar als een seizoensgebonden kermis, een ander bedrijfsmodel dat de familie Suriel in 2005 is gaan opzetten op het terrein van de oude luchthaven Herrera, aan de Luperónlaan.
Jorge Suriel, directeur van het bedrijf Iguana Park Dominicana, herhaalde bij elke seizoensopening dezelfde belofte van "onbeperkt plezier" in een gezinsvriendelijke omgeving, met tientallen attracties: de Hammer, het Glass House, de Wave Swinger en de Bungee Jump behoren tot de meest gewaagde.
Ze werden geïnstalleerd, waren iets meer dan vijftig dagen in gebruik rond december en januari, en werden vervolgens weer afgebroken tot het volgende seizoen.
Deze aanpak van reizende kermissen, met kapitaalinvesteringen, personeel uit het buitenland dat werd aangetrokken om de meest complexe attracties te bedienen, en veiligheids- en hoogtebeperkingen voor elke attractie, maakte een fundamenteel verschil voor de speeltuinen in Arcadas en voor het staatspark Quisqueya Park.
Iguana Park groeide seizoen na seizoen gedurende bijna twee decennia; tegen de zesde editie bood het al meer dan 35 attracties en bewees het dat kinderentertainment in Santo Domingo ook kon functioneren als een seizoensgebonden industrie, bijna als een kerstmarkt waar de stad jaar na jaar naar uitkeek.
Drie parken, drie modellen en de impuls van een stad die altijd al, ergens in een hoekje, behoefte heeft gehad aan een plek waar kinderen kunnen gillen in een bescheiden achtbaan of klimmen op een beschilderd hobbelpaard.
Quisqueya Park is ontstaan en ten onder gegaan met de staat op de achtergrond; Arcadas was een familiebedrijf dat uiteindelijk zwichtte voor de vastgoedwaarde van zijn eigen hoek; Iguana Park begreep dat het niet permanent hoefde te zijn om in de herinnering van meerdere generaties te blijven.
Tussen het Nationaal Conservatorium voor Muziek, de Blue Mall en de oude luchthaven van Herrera herbergt de stad, zonder dat er een bordje staat, de geheime cartografie van haar collectieve jeugd.
Aanbevolen lectuur:
