Santo Domingo heeft behoefte aan woningen, maar ook aan banen, voorzieningen en nieuwe stedelijke centra buiten het Nationaal District
De toekomst van Santo Domingo ligt buiten het stadscentrum. We kunnen duizenden huizen bouwen aan de rand van de stad, maar als werkgelegenheid, onderwijs, gezondheidszorg, handel en diensten geconcentreerd blijven in het Nationaal District, zullen we honderdduizenden mensen elke dag weer dwingen om naar dezelfde binnenstad te komen.
Dat is een van de structurele problemen die ten grondslag liggen aan de chaos in Santo Domingo. Het gaat niet alleen om files, maar om een stad die te afhankelijk is van één enkel economisch centrum.
Het probleem is concentratie
Het Duurzame Stedelijke Mobiliteitsplan voor Groot-Santo Domingo registreert meer dan drie miljoen dagelijkse ritten en een gemiddelde reistijd van één uur en vijftien minuten per rit. Het wijst ook op een sterke voorkeur voor het Nationaal District.
De interpretatie is eenvoudig: een aanzienlijk deel van de bevolking woont buiten het Nationaal District, maar komt er nog steeds om te werken, te studeren, diensten te ontvangen of boodschappen te doen.
Het bouwen van meer woningen in Santo Domingo Oost, Noord, West, Haina of San Cristóbal zal het probleem dus niet vanzelf oplossen. Als deze woningbouw niet gepaard gaat met economische activiteit, lopen we het risico dat er slaapwijken ontstaan: plekken waar mensen slapen, maar van waaruit ze elke dag weer naar buiten moeten om de kost te verdienen.
Grond is misschien goedkoper en woningen betaalbaarder, maar een deel van dat voordeel wordt uiteindelijk tenietgedaan door transport, brandstof en verloren tijd.
Van woningbouw tot economische centra
Ciudad Juan Bosch heeft aangetoond dat het in de Dominicaanse Republiek mogelijk is om grond, woningen, voorzieningen en grootschalige investeringen te integreren. De volgende generatie ontwikkelingen moet een stap verder gaan: het is niet voldoende om alleen huizen te bouwen; er moeten stedelijke economieën omheen worden ontwikkeld.
De oplossing ligt in het bevorderen van perifere economische centra: gebieden waar wonen, werkgelegenheid, handel, onderwijs, gezondheidszorg en diensten binnen dezelfde territoriale logica naast elkaar bestaan.
Dit betekent niet dat elke gemeente een nieuw nationaal district moet worden. Elk gebied kan zijn eigen sterke punten ontwikkelen: logistiek, industrie, technologie, gezondheidszorg, onderwijs, handel of zakelijke dienstverlening. Het doel is om de dagelijkse afhankelijkheid van de hoofdstad te verminderen.
Een woning dicht bij werk, voorzieningen en openbaar vervoer heeft een stevigere economische basis dan een woning waarvan het belangrijkste voordeel de goedkope grond is.
Minder reizen, meer stadsleven
De metro, corridors, wegverbeteringen en het openbaar vervoer blijven essentieel. Maar geen enkele infrastructuur kan het probleem van een stad waar te veel mensen tegelijkertijd naar dezelfde plek moeten reizen, volledig oplossen.
De oplossing voor de lange termijn kan niet simpelweg zijn om meer mensen naar het stadscentrum te verplaatsen. We moeten ook het aantal mensen verminderen dat daarheen moet verhuizen. Dit vereist ruimtelijke planning en coördinatie tussen de overheid, gemeenten en de private sector.
Huisvestingsbeleid moet onderdeel uitmaken van dat gesprek. Het aanbieden van huisvesting ver van kansen lost misschien wel het probleem van een dak boven het hoofd op, maar het verbetert niet per se het dagelijks leven van een gezin.
Het Nationaal District hoeft niet langer de economische druk van Groot-Santo Domingo te dragen. Ook de buitenwijken mogen geen aaneenschakeling van woonwijken worden. We hebben nieuwe centra van bedrijvigheid nodig.
De toekomst van Santo Domingo ligt buiten het stadscentrum: in wijken die huisvesting, werkgelegenheid en voorzieningen kunnen combineren. Want huisvesting lost het probleem op van waar te slapen; een goed geplande stad lost het probleem op van waar te wonen, werken en gedijen.
