ΣΑΝΤΟ ΝΤΟΜΙΝΓΚΟ.- Μια βόλτα στη Σιουδάδ Νουέβα είναι μια βύθιση στο σημείο όπου ξεκίνησε η αστική ιστορία έξω από τα τείχη της πόλης: οι πρώτες κατοικίες εκτός των τειχών και τα κτίρια που ανύψωσαν την πόλη, στολίζοντάς την με μπαλκόνια.
Εμφανίστηκε στα τέλη του 19ου αιώνα ως μια εκσυγχρονιστική πρωτοβουλία της κυβέρνησης του Ulises Heureaux, μετά τη μερική κατεδάφιση των αποικιακών τειχών και την επέκταση προς τη Sabana del Estado.
Ήταν η πρώτη σχεδιασμένη επέκταση εκτός του περιτειχισμένου περιβόλου και η αρχική της διάταξη, που σχεδιάστηκε το 1884 από τον μηχανικό JM Castillo, εισήγαγε κανονικά οικοδομικά τετράγωνα που έσπασαν το αστικό σχέδιο σχεδόν τεσσάρων αιώνων.
Το νέο μοντέλο
Οι κάτοικοι εγκατέλειψαν την αποικιακή ακαμψία και έχτισαν ξύλινα σπίτια ευθυγραμμισμένα με το πεζοδρόμιο, ένα μείγμα λαϊκής απλότητας και αστικής κομψότητας. Πολύχρωμες προσόψεις, μεγάλα παράθυρα, μπροστινές στοές, κεκλιμένες στέγες που ανοίγουν στον δρόμο, εσωτερικές αυλές και είσοδοι όριζαν μια λειτουργική αρχιτεκτονική προσαρμοσμένη στο κλίμα.
Αργότερα, εμφανίστηκε η τοιχοποιία με νεοκλασικές επιρροές, με κίονες και διακοσμητικά στοιχεία, επίσης ως απάντηση στις πυρκαγιές και τους τυφώνες. Η άφιξη γιατρών, δικηγόρων και πολιτικών μεταμόρφωσε την κοινωνική σύνθεση και εκτόπισε τους τομείς της εργατικής τάξης: μια πρώιμη έκφραση της αστικοποίησης.
Οι δρόμοι του επιβεβαίωναν την εθνική ταυτότητα φέροντας τα ονόματα πατριωτικών μαχών: Εστρέλετα, Καμπρονάλ, Λας Καρέρας, Πάλο Χίνκαδο ή Μπέλερ.
Ο 20ός αιώνας εισήγαγε το σκυρόδεμα και τον χάλυβα, με κτίρια δύο έως τεσσάρων ορόφων που αντανακλούσαν τον σύγχρονο ορθολογισμό: ομαλές προσόψεις, λειτουργικά μπαλκόνια και μεγάλα παράθυρα. Στο εσωτερικό, τα σαλόνια και οι τραπεζαρίες ενσωματώθηκαν, οι κουζίνες βελτιστοποιήθηκαν και οι αυλές μειώθηκαν ή καταργήθηκαν.
Σύμφωνα με τον José Enrique Delmonte, η γειτονιά διατήρησε το πλέγμα και την χωροταξική της οργάνωση, αλλά τα σπίτια άρχισαν να συνυπάρχουν με πολυκατοικίες, αλλάζοντας την κλίμακα, ενώ το περιοδικό Arquitexto προειδοποιεί ότι αυτή η μετάβαση επαναπροσδιόρισε την ταυτότητά της.
Σήμερα, η Ciudad Nueva αντιμετωπίζει έναν νέο κύκλο αποκατάστασης, αυξήσεων τιμών και εκτοπισμού παραδοσιακών οικογενειών, ένα φαινόμενο που είναι επίσης ορατό στη Ciudad Colonial και την Gascue, το οποίο απειλεί να διαβρώσει την πολιτιστική της μνήμη.
Η γειτονιά εξελίχθηκε καθώς οι δρόμοι της έγιναν σκηνικό εξουσίας, πολιτισμού και αντίστασης. (Solangel Valdez/El Inmobiliario).
Πολιτική και πολιτιστική μνήμη
Στους κατοίκους της περιλαμβάνονται τρεις πρόεδροι: ο Χουάν Μπος, ο Φρανσίσκο Αλμπέρτο Κααμάγιο και ο Χάκομπο Ματζλούτα, καθώς και οι ποιητές Πέδρο Μιρ και Ρενέ ντελ Ρίσκο, και ήταν ένα συνταγματικό προπύργιο κατά την Απριλιανή Επανάσταση του 1965.
Επιχειρήσεις όπως η Lechonera Mota, που εξακολουθεί να υπάρχει, το βιβλιοπωλείο Fiumé και το παντοπωλείο Santos ζωντάνεψαν την καθημερινή ζωή, ενώ στο Piano Bar του ξενοδοχείου Napolitano, διαπραγματεύονταν ερωτικές σχέσεις, επιχειρήσεις και πολιτικές θέσεις.
Στις προσόψεις και τις αυλές, ίχνη αγώνων, σερενάτων και συνωμοσιών επιμένουν, ενώ οι κάτοικοί της περπατούν ανάμεσα σε μουσείο και παραγκούπολη, ανάμεσα σε τοιχογραφίες που αντιστέκονται στη φθορά και βουκαμβίλιες που ανακτούν τη λήθη. Η Ciudad Nueva άνοιξε τους τοίχους της για να αγκαλιάσει τη νεωτερικότητα και σήμερα παραμένει μια ζωντανή, υπαίθρια γκαλερί, με ένα κουβάρι καλωδίων που αποτελεί μέρος του τοπίου.
Αρχικά δημοσιεύτηκε στην έντυπη έκδοση El Inmobiliario τεύχος 14
Προτεινόμενα αναγνώσματα:
