Υπάρχει ένα είδος θανάτου που δεν έχει κανένα ίχνος, και ίσως το βιώνετε κάθε μέρα: σηκώνεστε, ντύνεστε, ανοίγετε το τηλέφωνό σας, παρακολουθείτε, πηγαίνετε στη συνάντηση... και δεν νιώθετε τίποτα. Το σώμα φεύγει. Η ψυχή όχι.
Δεν είναι τεμπελιά ή έλλειψη κινήτρου. Είναι ότι κάτι μέσα σου έχει κλείσει, και το χειρότερο είναι ότι σχεδόν κανείς δεν το προσέχει - ούτε καν εσύ.
Μπορείτε να κλείσετε πωλήσεις από εκείνο το σημείο, να πετύχετε στόχους και να προσποιηθείτε ότι όλα είναι καλά. Υπάρχει όμως τεράστια διαφορά μεταξύ του να είσαι ενεργός και του να είσαι παρών, και όταν είσαι έτσι για μεγάλο χρονικό διάστημα, μια κλειστή πώληση δεν σου φέρνει πλέον χαρά, μόνο ανακούφιση. Αυτό δεν είναι επιτυχία. Αυτό είναι μεταμφιεσμένη επιβίωση.
Αυτή την Κυριακή του Πάσχα θυμόμαστε την Ανάσταση του Χριστού, και πέρα από την πίστη κάθε ατόμου, υπάρχει κάτι σε αυτή την εικόνα που μου φαίνεται βαθιά ανθρώπινο: ότι από αυτό που φαίνεται νεκρό, μπορεί να αναδυθεί μια νέα ζωή, ότι δεν είναι κάθε τέλος το τέλος, και ότι ο αναστημένος σκοπός δεν έρχεται με μια νέα τεχνική ή μια παρακινητική ομιλία. Έρχεται όταν αποφασίζετε να θέσετε στον εαυτό σας μια ειλικρινή ερώτηση:
Τι ήταν αυτό που έκλεισε, και πότε του επέτρεψα να κλείσει;
Αυτή η ερώτηση είναι το πρώτο καρδιοχτύπι.
Ξέρεις ότι ήρθε η ώρα να ξανασηκωθείς όταν ακούς τους πελάτες σου για να απαντήσεις, όχι για να καταλάβεις· όταν αποφεύγεις τη σιωπή επειδή μέσα σε αυτήν αναδύεται μια άβολη φωνή· όταν τίποτα στη δουλειά σου δεν σε ενθουσιάζει αρκετά για να μιλήσεις γι' αυτήν πια με οποιονδήποτε. Αυτό δεν είναι απλώς μια κρίση. Είναι μια έκκληση για δράση.
Η αναβίωση του εαυτού σας δεν έχει να κάνει με την επανεφεύρεση του εαυτού σας από την αρχή — μερικές φορές είναι απλώς η επιστροφή στις ρίζες σας: η ανάμνηση του πώς νιώσατε την πρώτη φορά που βοηθήσατε κάποιον να βρει το σπίτι του, τι είπατε στον εαυτό σας όταν ακόμα πιστεύατε ότι μπορούσατε να κατακτήσετε τον κόσμο. Πρόκειται επίσης για το να δώσετε στον εαυτό σας την άδεια να νιώσει αυτό που έχετε αποφύγει: την πραγματική εξάντληση, τη συσσωρευμένη απογοήτευση, τις στιγμές που δώσατε από κενό αντί για πληρότητα. Το να το νιώθετε αυτό δεν σας αποδυναμώνει. σας καθαρίζει, και από αυτόν τον καθαρισμένο χώρο, γεννιέται κάτι νέο.
Αυτή η ανάσταση δεν συμβαίνει αμέσως. Συμβαίνει με έναν χτύπο της καρδιάς.
Ενώ έγραφα αυτό το άρθρο, ένιωσα ότι έπρεπε να σας γράψω μια Δημόσια Επιστολή στην Ψυχή—όπως κάνω στο podcast μου Positive Refocus—επειδή κάποια πράγματα δεν χωράνε στην ανάλυση. Μόνο σε μια επιστολή.
Για σένα, που νιώθεις ότι δεν σου έχει μείνει τίποτα μέσα σου.
Ξέρω ότι λειτουργείς σιωπηλά εδώ και καιρό, ότι το κρύβεις καλά, ότι και εσύ ο ίδιος μερικές φορές αμφιβάλλεις αν αυτά που νιώθεις είναι αληθινά.
Είναι αληθινό.
Το να κλείνεσαι τον εαυτό σου δεν είναι αποτυχία: είναι ένα σημάδι ότι κάτι μέσα σου θυμάται ακόμα πώς ένιωσες όταν το έκανες αυτό με αγάπη και αρνείται να συμβιβαστεί με λιγότερα.
Αυτό που έσβησε δεν πέθανε. Απλώς περιμένει να αποφασίσεις να το ενεργοποιήσεις ξανά.
Ανεβείτε ξανά. Η αγορά δεν σας χρειάζεται στον αυτόματο πιλότο. Σας χρειάζεται πλήρως.
Με αγάπη, εγώ.
Από την καρδιά μου στην καρδιά σου.
Προτεινόμενα αναγνώσματα:
