Το σπίτι του, που γεννήθηκε από γεωργικές και κοινοτικές ανάγκες, σηματοδότησε την έναρξη της αστικής επέκτασης του Σάντο Ντομίνγκο.
ΣΑΝΤΟ ΝΤΟΜΙΝΓΚΟ- Στο Σαν Κάρλος, η πόλη έμαθε να αναπτύσσεται πέρα από τα τείχη της, με σπίτια που διαμόρφωσαν το Λευκό Χωριό, χτισμένο από οικογένειες από τα Κανάρια Νησιά, οι οποίες το ίδρυσαν αυθόρμητα, χωρίς επίσημο σχέδιο ή κρατικό έργο, το 1685.
Τότε, όλα ήταν άγρια, τα περίχωρα της περιτειχισμένης πόλης, και τα σπίτια που έχτιζαν ήταν απλά, ξύλινα, βαμμένα σε ανοιχτά χρώματα και ανεγερμένα στα μεγάλα οικόπεδα που ήταν αφιερωμένα στη γεωργία και την εκτροφή ζώων. Ένας χάρτης της πόλης από το 1785, εκατό χρόνια μετά τον πρώτο οικισμό, δείχνει ότι το Σαν Κάρλος ήταν ακόμα απλώς ένα μικρό χωράφι.
Οι πρώτοι δρόμοι και τα σπίτια σχηματίστηκαν οργανικά γύρω από την εκκλησία La Candelaria, η οποία χρησίμευε ως πνευματικό κέντρο, και το πάρκο, το οποίο έγινε το κοινωνικό και κοινοτικό κέντρο της γειτονιάς. Τα φεστιβάλ των προστάτων αγίων τελούνταν γύρω από το πάρκο, όπου προσφέρονταν αρέπας, γκόφιο και ματζαρέτ.
Αυτά τα πρώτα σπίτια ήταν κατασκευασμένα από ξύλο, με στέγες από φοίνικες ή κρεολικά κεραμίδια, ανοιχτές στοές και εσωτερικές αυλές που εγγυώνταν δροσιά στο κλίμα της Καραϊβικής.
Τον 19ο αιώνα, εμφανίστηκαν μονώροφα σπίτια από τοιχοποιία, με στέγες από ψευδάργυρο ή κεραμίδια και προσόψεις βαμμένες σε λευκό, μπλε ή πράσινο. Αυτές οι τυπολογίες, με κεντρική αυλή και εγκάρσιο αερισμό, αντανακλούσαν την αρχιτεκτονική επιρροή των Καναρίων Νήσων, προσαρμοσμένη στην Καραϊβική.
Η καθημερινή ζωή υποστηριζόταν από δημοφιλείς επιχειρήσεις: παντοπωλεία, αρτοποιεία, ξυλουργεία, σιδηρουργεία, καταστήματα υποδημάτων και άτυπους πωλητές που προσέφεραν majarete, arepas και gofio, φαγητά που έφερναν μαζί τους οι κάτοικοι των Καναρίων Νήσων.
Ο γενεαλόγος Αντόνιο Γκουέρα σημειώνει ότι σχεδόν το 50% των επωνύμων των Δομινικανών προέρχονται από κατοίκους των Καναρίων Νήσων που εγκαταστάθηκαν στο Σαν Κάρλος. Μεταξύ αυτών, αναφέρει τις οικογένειες Abad, Larrazábal, Guerra, Perdomo, Hernández, Rodríguez και Pérez, των οποίων τα σπίτια βρίσκονταν γύρω από την εκκλησία και το πάρκο.
Μέχρι τα τέλη του 17ου αιώνα, τα σπίτια χτίζονταν από ξύλο με στέγες από τσιγάρο. (Solangel Valdez/El Inmobiliario).
Η οικογένεια Larrazábal, για παράδειγμα, εμφανίζεται σε αρχεία της Δομινικανής Ακαδημίας Ιστορίας, συνδεδεμένη με οικόπεδα στο Σαν Κάρλος, όπου εγκαταστάθηκαν ως έμποροι και αγρότες.
Τα πρωινά, οι τελάληδες της πόλης έφερναν ζωή στη γειτονιά, η οποία από τότε και στο εξής σφράγιζε το σήμα της διασκέδασης και του αθλητικού πνεύματος, επειδή εκεί γεννήθηκε η Λέσχη Μπέιζμπολ Εσκογίντο, μια από τις πιο εμβληματικές ομάδες του εθνικού μπέιζμπολ.
Οι αγροτικές αυλές του χρησίμευαν επίσης για την καλλιέργεια της λαϊκής πυγμαχίας, επειδή εκεί πρώτα, και στη συνέχεια στους συλλόγους, άνοιξαν τα πρώτα αυτοσχέδια γυμναστήρια, όπου οι νέοι προπονούνταν με πειθαρχία και πάθος, καθιστώντας την πυγμαχία σήμα κατατεθέν του Σαν Κάρλος.
Έτσι, η γειτονιά έγινε επίσης ένα φυτώριο για αθλητικά ταλέντα, αφήνοντας ένα στίγμα που υπερβαίνει την ιστορία των κατοικιών και είναι χαραγμένο στην πολιτιστική μνήμη της χώρας.
Η εξέλιξη της στέγασης στο Σαν Κάρλος αντικατοπτρίζει τη μετάβαση του Σάντο Ντομίνγκο:
– 17ος έως 18ος αιώνας: ξύλινα σπίτια και σπίτια από φοίνικες, γεωργικά οικόπεδα, μεγάλες αυλές.
– 19ος αιώνας: μονώροφα σπίτια από τοιχοποιία, στέγες από τσιμέντο και κεραμίδια, στοές και αυλές.
– 20ός αιώνας: προοδευτική πύκνωση, με πιο συμπαγή σπίτια και απλές πολυκατοικίες, αλλά πάντα με λαϊκό χαρακτήρα.
Ο ιστορικός Φρανκ Μόγια Πονς δήλωσε σε συνέδριο το 2017 ότι το Σαν Κάρλος ήταν ο παλαιότερος εξωτειχικός οικισμός, που κατοικούνταν από κατοίκους των Καναρίων Νήσων από τον 17ο αιώνα, και τα ξύλινα σπίτια του με τις στέγες από φοίνικες σηματοδότησαν την αρχή της λαϊκής κατοικίας έξω από τα τείχη.
Αρχικά δημοσιεύτηκε στο τεύχος El Inmobiliario #13.
