De aardbevingen die Venezuela deze week troffen, hebben een natuurlijke zorg onder Dominicanen opnieuw aangewakkerd: zijn onze gebouwen wel echt bestand tegen een grote aardbeving? Het antwoord verdient een rustige, maar ook verantwoorde analyse.
De Dominicaanse Republiek maakt deel uit van een zeer seismisch gebied. Onze geschiedenis bewijst dit, en de aardbeving in Haïti in 2010 heeft de manier waarop constructies in ons land worden ontworpen voorgoed veranderd. Op basis van die ervaring is de Verordening voor seismische analyse en ontwerp van constructies (R-001) van kracht geworden, een veel strengere reeks voorschriften die lessen bevatten die zijn geleerd uit grote aardbevingen over de hele wereld.
De norm schrijft voor dat gebouwen ontworpen moeten worden voor een seismisch risico met een herhalingsperiode van 2475 jaar, wat overeenkomt met een kans van slechts 2% dat deze periode in 50 jaar wordt overschreden. Met andere woorden, moderne constructies zijn ontworpen om zeer zware seismische gebeurtenissen te weerstaan, die de magnitude van de meest voorkomende aardbevingen ver overtreffen.
De regelgeving vereist eveneens de evaluatie van fundamentele parameters zoals de seismische zone, het type grond, het belang van het gebouw, de structurele regelmaat, de ductiliteit (het vermogen om te vervormen zonder in te storten) en de beheersing van verplaatsingen tussen verdiepingen.
Het beperkt ook risicovolle constructies, zoals zogenaamde zachte vloeren, die verantwoordelijk zijn voor het instorten van talloze gebouwen bij aardbevingen over de hele wereld.
In steden als Santo Domingo, Santiago, Punta Cana, La Romana, Puerto Plata en Samaná, waar een groot deel van de stedelijke en toeristische ontwikkeling geconcentreerd is, is naleving van deze eisen cruciaal voor de veiligheid van duizenden gezinnen en belangrijke investeringen.
Er is echter een aspect dat minstens even belangrijk is als het ontwerp: technisch toezicht tijdens de bouw. Een uitstekend constructief ontwerp kan veel van zijn effectiviteit verliezen als tijdens de uitvoering de plannen niet worden gevolgd, materialen worden vervangen, de wapening wordt aangepast, afmetingen worden gewijzigd of bouwprocedures worden overgeslagen.
Een goede garantie voor de bouw van een veilig gebouw hangt daarom niet alleen af van goede regelgeving, maar ook van objectieve, professionele technische supervisie in elke fase van het werk. Deze supervisie moet ervoor zorgen dat het gebouwde object exact overeenkomt met het ontwerp en voldoet aan de geldende normen.
Het is ook belangrijk te begrijpen dat geen enkele regelgeving ter wereld garandeert dat een gebouw intact blijft in geval van een aardbeving die de waarden overschrijdt waarvoor het is ontworpen.
De moderne bouwkunde heeft een nog belangrijker doel: het voorkomen van het instorten van de constructie en het redden van mensenlevens.
De tragedie in Venezuela zou ons tot bezinning moeten aanzetten, in plaats van ons in angst te laten leven. Het zou ons eraan moeten herinneren dat structurele veiligheid al begint lang voordat de aarde beeft.
Het begint met een verantwoord ontwerp, gaat verder met een bouw die volgens de normen wordt uitgevoerd en wordt geconsolideerd door een rigoureus, ethisch en onpartijdig technisch toezicht.
Uiteindelijk, wanneer de volgende grote aardbeving toeslaat, zal het verschil tussen een tragedie en een verhaal van veerkracht niet afhangen van toeval. Het zal afhangen van de toewijding die we hebben getoond – als professionals, overheden, bouwers en de maatschappij – om te voldoen aan de regelgeving en de kwaliteit van elk project dat we opleveren te waarborgen.
Dat is de ware investering in veiligheid en de grootste gemoedsrust die we het publiek kunnen bieden.
Aanbevolen lectuur:
