Hun huizen, gebouwd na de koloniale periode, kenmerken zich door een stijl die openstaat voor de natuur en de zee.
Door José Arias
El Inmobiliario
De wijk Santa Bárbara ligt in de noordwest-noordoostelijke hoek van de ommuurde stad. De nabijheid van de haven van Santo Domingo en de strategische ligging als belangrijk doorvoerpunt voor de toegang tot het oostelijke deel van Santo Domingo zorgden voor een aanzienlijke economische, sociale en culturele groei tijdens het koloniale tijdperk.
Het was destijds een groot operationeel centrum, bedoeld voor het onderhoud van schepen die goederen en slaven vanuit Europa vervoerden, om deze vervolgens te lossen in het gebied van Las Atarazanas, de douane- en pakhuizen van de regering van Hispaniola.
De vooraanstaande architect en stedenbouwkundige Omar Rancier, decaan van de faculteit Architectuur en Stedenbouw aan de Pedro Henríquez Ureña Universiteit (UNPHU), stelt dat de wijk Santa Barbara, een van de oudste in Santo Domingo, een reeks woningen en gebouwen in republikeinse stijl bevat, gebouwd tijdens de moderne periode, aan het begin van de vorige eeuw.
Hij stelt dat het republikeinse concept wordt gekenmerkt door een open houding ten opzichte van de natuur en de zee, en dat de stadsmuur uitkijkt op de haven van Santo Domingo.
Hij stelt dat Santa Barbara wordt beschouwd als de eerste marginale wijk in Amerikaanse steden in Europese stijl uit de koloniale periode.
Kalksteen werd uit het gebied gewonnen voor de bouw van de werken van de koloniale stad, zoals de kathedraal van Santo Domingo, het Casa del Tostado (Familiemuseum) en andere gebouwen van groot architectonisch en cultureel belang.
De architect en universiteitsprofessor wijst erop dat de opkomst van een bourgeoisie in Santa Barbara aan het begin van de 19e en 20e eeuw een transformatie teweegbracht in de morfologie van de woningen en gebouwen.
“De bouw van appartementen en woningen in neoklassieke stijl begon, gemaakt van beton met mallen die waren geïnspireerd op klassieke iconografie, zoals balustrades, zuilen en kapitelen.”.
Hij is van mening dat deze gebouwen een groot potentieel bieden voor de heropleving van Santa Bárbara door de huizen te restaureren en te herwaarderen als erfgoed en toeristische trekpleister, zoals ook gebeurt in vergelijkbare historische centra zoals Oud San Juan in Puerto Rico en Oud Havana in Cuba.
Hij hecht veel waarde aan de redding, renovatie en verfraaiing van de militaire kerk van Santa Bárbara, wat een positieve bijdrage levert aan de ontwikkeling van zowel de inwoners als de bezoekers van die gemeenschap.
De muurschilderingen
In de jaren tachtig richtte kunstenaar en links activist Silvano Lora de Marginal Biennial op, een tegenhanger van de Biënnale van Beeldende Kunsten die door de Dominicaanse staat werd georganiseerd. Hij nodigde kunstenaars die niet tot het officiële circuit of de kunstgaleries behoorden uit om in hun werk de staat van verwaarlozing van hun gebouwen en de slechte levensomstandigheden van de bewoners in die tijd te weerspiegelen.
De kunstenaars namen massaal deel met schilderijen, sculpturen, performances en muurschilderingen op doek. Deze zijn momenteel te vinden in de belangrijkste straten van de wijk: Gabino Puello, Colón, General Cabral, Vicente Celestino Duarte en Las Atarazanas Street.
Artikel oorspronkelijk gepubliceerd in de 6e editie van El Inmobiliario print.
