Voor de centrale bank is het doel van de liquiditeitsverstrekking ervoor te zorgen dat het financiële systeem over voldoende middelen beschikt om leningen te verstrekken, met name aan sectoren met veel werkgelegenheid en productieve verbanden, zoals de bouw. Dit betekent echter niet dat er in dezelfde mate krediet zal worden verstrekt aan vastgoedprojecten.
SANTO DOMINGO. – Hoewel de publieke aandacht doorgaans uitgaat naar de vraag of de Centrale Bank van de Dominicaanse Republiek (BCRD) de monetaire beleidsrente verhoogt of verlaagt, is er een minder zichtbaar maar cruciaal aspect voor de bouwsector: liquiditeitsverschaffingsprogramma's en hun daadwerkelijke effect op de kredietverlening.
In 2025 kende de Dominicaanse Republiek een economisch uitdagend jaar voor de bouwsector. Hoewel er af en toe perioden van groei waren, was het algehele saldo voor het jaar negatief of, op zijn best, gematigd volgens de economische activiteitsindicatoren, wat een algemene vertraging in de bouwactiviteit weerspiegelde.
De uitdaging om liquiditeit om te zetten in werk
De prestaties van de bouwsector in 2025 bieden de noodzakelijke context om te begrijpen waarom het monetaire beleid van de Centrale Bank van de Dominicaanse Republiek niet altijd direct leidt tot meer activiteit op de vastgoedmarkt.
Volgens de maandelijkse indicator van economische activiteit (IMAE)was de bouwsector in 2025 een van de meest volatiele sectoren, met afwisselende perioden van groei en maanden van krimp op jaarbasis.
De centrale bank heeft zelf in haar economische vooruitzichten aangegeven dat de sector er niet in is geslaagd om het hele jaar door een constant tempo aan te houden, wat wijst op een voorzichtiger investeringsklimaat.
Dit gedrag staat in schril contrast met het strategische belang van de bouwsector voor de nationale economie, zowel vanwege de bijdrage aan de werkgelegenheid als vanwege de verbanden met belangrijke sectoren zoals cement, staal, transport en professionele dienstverlening.
De bouwsector is van nature sterk afhankelijk van krediet. Middellange- en langetermijnprojecten vereisen stabiele, voorspelbare en concurrerende financiële voorwaarden, waardoor monetaire beleidsbeslissingen een directe, zij het niet altijd onmiddellijke, impact hebben op de dynamiek van de sector.
Gedurende heel 2025 handhaafde de Centrale Bank een beleid gericht op het behoud van macro-economische stabiliteit in een nog steeds restrictieve internationale context. Binnen dit kader werden maatregelen genomen om te zorgen voor voldoende liquiditeit in het financiële systeem, met als doel de economische activiteit te ondersteunen zonder de inflatiebeheersing in gevaar te brengen.
De aanwezigheid van liquiditeit garandeert echter niet automatisch een grotere kredietverstrekking aan de bouwsector.
Een van de minst besproken aspecten in de economische berichtgeving is het verschil tussen de beschikbare liquiditeit en de daadwerkelijk aan bouwprojecten toegewezen kredieten.
Hoewel het financiële systeem over middelen beschikt, beoordelen banken bouwfinanciering aan de hand van strikte prudentiële: projectrisico, mate van voorverkoop, garanties, looptijd en absorptiecapaciteit van de markt.
In de praktijk vertaalt dit zich in financieringsvoorwaarden die veel ontwikkelaars als "veeleisend" ervaren, met name bij middelgrote en kleine projecten, waardoor de doorwerking van het monetaire beleid naar de sector doorgaans trager en selectiever verloopt .
Een ander belangrijk punt is het verschil tussen de monetaire beleidsrente en de effectieve rentes waarmee projectontwikkelaars te maken krijgen. De rente van de centrale bank bepaalt het algemene kader, maar de uiteindelijke kosten van krediet omvatten risicopremies, projectstructuur en specifieke omstandigheden op de vastgoedmarkt.
Voor een sector met krappe marges en lange cycli is dat verschil cruciaal, omdat kleine variaties in financiële kosten de haalbaarheid van een project kunnen herdefiniëren, de planning kunnen wijzigen of de start ervan kunnen uitstellen.
Het grillige gedrag van de sector in 2025 heeft zich weerspiegeld in meer conservatieve investeringsbeslissingen: projecten die in fasen worden uitgevoerd, herziening van het vloeroppervlak, prijsaanpassingen en een grotere nadruk op voorverkoop voordat de bouw begint.
Vanuit dit perspectief bezien, heeft het monetaire beleid minder invloed door de aankondiging van rentetarieven en meer door de manier waarop het zich vertaalt in tijdige en voorspelbare kredietverlening. Voor bouwers gaat het debat niet zozeer over de vraag of het monetaire beleid macro-economisch gezien correct is geweest, maar veeleer over de effectiviteit van de overdracht ervan naar productieve financiering.
In een jaar als 2025, gekenmerkt door een vertraging van de bouwactiviteit, ligt de uitdaging erin ervoor te zorgen dat beschikbare financiële middelen effectiever bij levensvatbare projecten terechtkomen, zonder de financiële stabiliteit in gevaar te brengen.
De bouwsector heeft meer nodig dan alleen abstracte liquiditeit; de kredietverlening moet aansluiten bij de conjunctuurcycli , de risico's en de strategische rol van de sector in de economie. Dit aspect blijft onopgelost op de publieke agenda, terwijl het cruciaal is voor de planning van het herstel van de sector in 2026.
