José Arias
El Inmobiliario
SANTO DOMINGO- Gascue, de oude "tuinstad", die zijn naam dankt aan de eigenaar van de gronden ten westen van de stad Santo Domingo, Don Francisco Gascue y Olaiz, een Spaanse landeigenaar, was in de beginjaren een fundamentele stadsontwikkeling van Santo Domingo, bedoeld voor de commerciële elite van de stad in de tweede helft van de 19e eeuw.
Volgens de studie "History and Transformation of Gascue. The Gascue Paradox", gepubliceerd in 2019 door decaan Omar Rancier van de Faculteit Architectuur en Stedenbouw, architect en professor, is Gascue geïnspireerd op vergelijkbare Caribische stedenbouwkundige modellen in Puerto Rico (Miramar) en Cuba (El Vedado).
Het Nationaal Paleis, het meesterwerk van architect Guido D'Alessandro. Solangel Valdez/El Inmobiliario.
Volgens het document van de vakman zijn de huizen in de tuinstad geïnspireerd op Art Deco, een architectuurstijl gebaseerd op elegantie en glamour.
Aanvankelijk besloegen hun landhuizen duizend vierkante meter (1000 m²), een voldoende groot stuk grond met een tuin en met bomen omzoomde straten. Dit diende als model voor de invoering van Wet 675-44 betreffende stedenbouw, openbare verfraaiing en bouw, die in artikel 4 vaststelde dat de minimale breedte van de straat 14 meter moest zijn, met trottoirs van bijna 3 meter, aldus het boek "Gascue, Urban Garden" van Marcelle Pérez de Brown.
De gerenommeerde architect Gustavo Luis Moré (Cuquito) voegt hieraan toe: de architectuurstijlen waren divers en verschillend, maar de meeste zijn verdwenen door de "brutale transformatie van Gascúe in de loop der jaren".
Ondanks het verstrijken van de tijd en de veranderingen die het heeft ondergaan, blijft Gascúe een symbool van elegantie en exclusiviteit, met zijn brede, met bomen omzoomde straten en huizen met tuinen. Na de moord op dictator Rafael Leónidas Trujillo begon deze eens zo bevoorrechte wijk echter drastisch te veranderen.
Van geïsoleerde, romantische en landelijke eengezinswoningen met grote patio's en tuinen vol fruitbomen en diverse sierplanten, is het gebied, over een lengte van drie kilometer, uitgegroeid tot hoogbouw en overheidsinfrastructuur (de Centrale Bank en de reeks instellingen aan de lanen Mexico en Pedro Henríquez Ureña, om nog maar te zwijgen van de massagesalons, buurtwinkels en grote supermarkten).
The House of Roots, gebouwd door ingenieur Zoilo Hermógenes García Peña. Solangel Valdez/El Inmobiliario.
Rancier merkt op dat de overgang van het autocratische regime naar de democratie zoals we die nu kennen, niet alleen de esthetiek van de buurt heeft veranderd, maar ook de woningdichtheid heeft verhoogd, met verkeersproblemen en sloppenwijken als gevolg.
Gascue-overlevende
Onder de overgebleven huizen bevindt zich de residentie Peña-Defilló, nu de thuisbasis van de Ibero-Amerikaanse Universiteit (Unibe), gebouwd door architect Amable Frómeta en ingenieur Virgilio Pérez Bernal. Ook inbegrepen zijn het Nationaal Paleis, het grote meesterwerk van de Italiaanse architect Guido D'Alessandro; de residentie Munné (achter de Centrale Bank), ontworpen door architect Margarita Taulé; en Villa Hena (La Casa de las Raíces), gebouwd door ingenieur Zoilo Hermógenes García Peña.
