Door architect Yermys Pena
@yermyspena
www.yermyspena.com
Een van de doelstellingen van de VN is dat steden inclusief, duurzaam en veilig zijn. Dit hangt echter af van een goed beheer van de stedelijke groei, waarbij het ontwerp, de planning en de stadsontwikkeling van de komende jaren ervoor moeten zorgen dat de huidige steden worden omgevormd tot modellen die prioriteit geven aan milieubescherming en de levenskwaliteit van hun inwoners verbeteren, en zo de Duurzame Ontwikkelingsdoelen voor 2030 verwezenlijken.
Onderzoek toont aan dat stedelijke gebieden met een lage bevolkingsdichtheid het meest vervuilend zijn, terwijl verdichting van steden juist duurzamer is. Waarom? Compacte steden zijn efficiënter, bieden sociale cohesie, zijn goed te voet bereikbaar, hebben goede verbindingen, openbare ruimtes en zijn inclusiever.
Dit compacte model voor landgebruik is een van de fundamentele pijlers in het ontwerp van duurzamere steden. Dit patroon leidt tot betere resultaten dan verspreide of diffuse modellen in de verschillende gebieden waaruit de stad bestaat.
Het voortdurende debat tussen compacte en uitgestrekte steden is een complexe kwestie die vanuit verschillende invalshoeken kan worden benaderd en uiteenlopende perspectieven oplevert. Persoonlijk, als architect, stedenbouwkundige, bouwer en burger, pleit ik voor de compacte stad omdat deze beter aansluit bij de principes van milieu- en planeetbehoud. Bovendien geeft het prioriteit aan de mens, die van nature een sociaal wezen is. Het gaat niet alleen om leven, maar om samenleven en het bevorderen van een meer inclusieve samenleving.
In onze stad Santo Domingo, en met name in het Centraal Polygon, wordt dit gebied begrensd door John F. Kennedy Avenue, 27 de Febrero Avenue, Ortega y Gasset Avenue en Winston Churchill Avenue. We zijn ons ervan bewust dat ongecontroleerde groei en een gebrek aan langetermijnplanning hebben geleid tot chaos op het gebied van mobiliteit, bereikbaarheid en andere problemen. Gezien de schaarste aan openbare ruimtes in sommige gebieden, waaronder het Centraal Polygon, is het verrassend dat nieuwe bouwprojecten met openbare pleinen en een aanzienlijke vermindering van de bebouwde oppervlakte – projecten die voldoen aan de regelgeving en zijn beoordeeld en goedgekeurd door de bevoegde autoriteiten, rekening houdend met het POT2030 (het integrale plan van het burgemeesterskantoor dat de basis vormt voor de planning en het beheer van onze stad) – kritiek en afwijzing oogsten, terwijl ze duidelijk een oase in de woestijn vormen.
We vragen ons oprecht af of het doel is om in voortdurende tegenstelling te leven of om bepaalde sectoren te kapen. Economische ontwikkeling, stedelijke groei en vooruitgang zijn onvermijdelijke aspecten die niet kunnen worden tegengehouden door absurde en ongegronde beperkingen.
Onze stad begint aan een proces om bureaucratische belemmeringen te overwinnen en te innoveren door middel van nieuwe stedelijke projecten. Een sterke betrokkenheid en nauwere samenwerking tussen overheid, maatschappelijk middenveld en de private sector zijn echter nodig om onze levenskwaliteit te verbeteren en een duurzamere stad te creëren voor toekomstige generaties.
De auteur is architect, stedenbouwkundige en zakenvrouw.
