Ik opende het document met de vaste intentie om te schrijven over het belang van psycho-educatie, in het licht van de recente tragedie in Naco, en liet het idee varen om een artikel over de uitdagingen van het vaderschap in de vastgoedwereld, dat ik had laten liggen, weer op te pakken. Maar zonder het te beseffen, begonnen mijn vingers iets heel anders te typen: over het vaderschap van God. En deze keer verzette ik me er niet tegen. Ik liet het stromen.
Ik schrijf deze regels niet vanaf een preekstoel, noch claim ik geestelijke autoriteit te bezitten. Ik spreek als iemand die getwijfeld heeft, die zich afstandelijk en soms gebroken heeft gevoeld; als een verloren dochter die de scheuren van de wereld heeft ervaren, maar is hersteld door een Vader die haar niet in de steek laat. Een Vader die mij opzocht toen ik verdwaald was, die mij steunde in mijn diepste momenten, en die, hoe beschadigd mijn geloof ook is geweest, mij altijd is blijven opbouwen met genade, liefde en mededogen.
En als er één sector is die de waarde van processen, tijd, geduld en langetermijnplanning begrijpt, dan is het wel de onze: de bouwsector. Architecten, ingenieurs, ontwikkelaars, verkopers, projectontwikkelaars... wij weten wat het betekent om iets vanaf nul op te bouwen, hoe het is om op uitdagend terrein te werken, structurele gebreken te identificeren, budgetten aan te passen en te herontwerpen. En toch geloven we nog steeds in wat er gebouwd kan worden.
Dat is God. Een Vader die zich niet afwendt als het ingewikkeld wordt, die ons niet in de steek laat als onze emoties hoog oplopen of als we de uitdagingen van het leven verkeerd inschatten. Hij blijft. Niet als een leidinggevende die resultaten eist, maar als een geduldige architect die elk onderdeel van ons verhaal kent. Iemand die niet alleen ontwerpt, maar ook woont, geneest en onderhoudt.
Aan jullie, die dag in dag uit structuren bouwen voor anderen, die dromen verkopen en de toekomst vormgeven, wil ik spreken over een God die ook jullie innerlijke zelf wil opbouwen. Die ernaar verlangt jullie fundament, jullie pilaar, jullie belangrijkste balk te zijn. Die jullie lasten en jullie vermoeidheid kent, en toch geen perfectie eist. Alleen aanwezigheid. Alleen overgave. Alleen dat jullie de deur van jullie persoonlijke project voor Hem openen.
En als je, net als ik, niet weet hoe het is om een aanwezige vader te hebben, iemand die je heeft geleerd om met zelfliefde, gezonde grenzen en een helder gevoel van identiteit verder te bouwen, laat me je dan iets vertellen wat ik pas na jaren begrijp: God hoeft niet te lijken op de vader die je had (of niet had). Zijn vaderschap wordt niet beperkt door menselijke tekortkomingen. Hij laat je niet in de steek, Hij vergelijkt je niet met anderen, Hij eist niet meer van je dan je kunt geven. Hij ziet je. Hij omarmt je. Hij bouwt je weer op. En Hij doet dat zonder haast, met tederheid en met een doel.
Gods vaderschap wordt niet opgelegd, maar geopenbaard. En wanneer het geopenbaard wordt, verandert het je voor altijd.
Dit artikel is dan ook meer dan een technische beschouwing; het is een menselijke en spirituele herinnering. Het is een uitnodiging om de controle los te laten, om te rusten in Degene die geen blauwdrukken nodig heeft om precies te weten hoe Hij je moet herbouwen. Ook al zijn je innerlijke structuren nog niet af, in ontwikkeling, met zichtbare scheuren… Hij heeft er al voor gekozen om te blijven.
Want God is die Vader die alles afmaakt wat Hij begint, die nooit moe van je wordt, die je niet als een verloren zaak ziet, maar als een oorspronkelijk ontwerp vol doel.
En als u zich vandaag, te midden van al het beton, de ontwerpen, de opleveringen en de te behalen doelen, uitgeput of gedesoriënteerd voelt, bedenk dan: er is een veilige plek voorbij de panden die u verkoopt of de vierkante meters die u ontwikkelt. Er is een onzichtbare, eeuwige en standvastige toevlucht. Die plek bevindt zich in de onfeilbare liefde van God. En Hij bouwt u met liefde voortdurend op.
