De Dominicaanse Republiek organiseert voor de derde keer in haar geschiedenis de Centraal-Amerikaanse en Caribische Spelen, na 1974 en 1986. Achter elke medaille schuilt een proces dat niet op televisie te zien is: het proces dat zich in het hoofd van de atleet afspeelt, lang voordat hij of zij de atletiekbaan betreedt
SANTO DOMINGO – Gisteren, 24 juli, werden de XXV Centraal-Amerikaanse en Caribische Spelen Santo Domingo 2026 ingehuldigd in het Félix Sánchez Olympisch Stadion. Deze editie heeft een symbolische betekenis, omdat ze samenvalt met het honderdjarig bestaan van het oudste multisportevenement in de regio en meer dan 6.000 atleten uit 37 landen in 40 sporten samenbrengt.
Deze week organiseerde het hoofdkwartier van de Dominicaanse delegatie een motiverende bijeenkomst met de titel "Op weg naar succes", onder leiding van Félix Payano, voorzitter van de Dominicaanse Zeilfederatie.
Payano werkte met de atleten aan het omgaan met angst, een competitieve instelling en het gevoel van opoffering, met als uiteindelijke boodschap dat ze naar de wedstrijd moesten komen met de intentie om "op zichzelf te vertrouwen en alles te geven om te winnen".
Missieleider José Mera ging nog een stap verder en plaatste het emotionele aspect op hetzelfde niveau als de fysieke en technische voorbereiding. Volgens hem is geen enkel trainingsproces compleet als deze pijler niet voldoende wordt versterkt vóór een wedstrijd op hoog niveau.
Daarin schuilt de kern die interessant is voor iedereen die nadenkt over constructies: een gebouw wordt niet overeind gehouden door de zichtbare muren, maar door het staal dat het beton versterkt en door de fundering die niemand ziet zodra de vloerplaat van de begane grond instort.
De competitiviteit van een atleet werkt op dezelfde manier. Het publiek viert het resultaat, de medaille, het podium, maar wat de race werkelijk beslist, is het onzichtbare pantser: zelfvertrouwen, het vermogen om met druk om te gaan en een duidelijk doel dat niet wankelt bij het minste teken van tegenslag.
Hetzelfde geldt voor een bedrijf dat concurreert in zijn markt. Het is verleidelijk om de concurrentiekracht van een bedrijf uitsluitend te beoordelen op basis van kwartaaldoelstellingen, marktaandeel of uitvoeringssnelheid – vergelijkbaar met het bewonderen van alleen de gevel van een gebouw.
Maar een organisatie die niet heeft geïnvesteerd in haar interne structuur, heldere doelstellingen, teamcohesie en het vermogen om met fouten om te gaan zonder ze tot vernedering te laten leiden, bezwijkt precies waar het het hardst nodig is: onder druk, op het beslissende moment.
De mentale veerkracht van een atleet en de organisatorische veerkracht van een team worden volgens dezelfde logica getraind, hoewel ze vrijwel nooit met dezelfde instrumenten worden gemeten.
Ingenieurs ontwerpen aardbevingsbestendige gebouwen niet zo dat ze nooit trillen, maar zodat ze bewegingen kunnen opvangen zonder in te storten.
Dat is wellicht de meest bruikbare les uit de topsport voor het bedrijfsleven: gezonde concurrentiekracht is niet de afwezigheid van druk, maar het vooraf ontworpen vermogen om die druk te weerstaan.
Een team dat goed presteert, is niet het team dat nooit faalt, maar het team dat beschikt over buffers, duidelijke processen, aanwezig leiderschap, een cultuur waarin fouten worden gezien als leermomenten in plaats van als een veroordeling, en dat in staat is de impact op te vangen zonder dat de hele structuur instort.
De honderdjarige jubileumviering van deze editie biedt ook een belangrijke les: honderd jaar Centraal-Amerikaanse en Caribische Spelen worden niet in stand gehouden door een briljante generatie, maar door het vermogen om die competitieve geest telkens opnieuw op te bouwen, editie na editie, gastland na gastland.
Bedrijven die willen overleven, staan voor dezelfde structurele uitdaging: het is niet genoeg om een cyclus te winnen; de organisatie moet zo ontworpen zijn dat het concurrentievermogen de veranderingen in mensen, markten en omstandigheden overleeft.
Na de parade van de 37 delegaties is het de moeite waard om verder te kijken dan alleen de spieren. Elke atleet die de komende twee weken het podium betreedt, heeft in de eerste plaats een structurele strijd gewonnen: de strijd om rechtop te blijven staan, met het hoofd recht, wanneer de druk het hoogst is.
Bedrijven die willen concurreren, en niet alleen meedoen, vinden in dat beeld een les in techniek toegepast op karakter: je wint met wat je van tevoren versterkt, niet met wat je op de dag van de wedstrijd improviseert.
Aanbevolen lectuur:
