ΣΑΝΤΟ ΝΤΟΜΙΝΓΚΟ– Κάθε νέο κτίριο μεταμορφώνει την πόλη. Αλλάζει το τοπίο, τροποποιεί τη δυναμική των γειτονιών και αυξάνει τη ζήτηση για υπηρεσίες και υποδομές. Αλλά εν μέσω αυτής της ανάπτυξης, προκύπτει ένα βασικό ερώτημα για το αστικό μέλλον: τι συμβαίνει με τους χώρους πρασίνου που χρειάζεται μια πόλη για να παραμείνει υγιής;
Για τον αρχιτέκτονα και πολεοδόμο Luis Taveras, η τρέχουσα κατάσταση των χώρων πρασίνου στο Σάντο Ντομίνγκο είναι ανησυχητική. Ενώ αναγνωρίζει τις προσπάθειες που καταβάλλουν οι δημοτικές αρχές για την ανάκτηση εγκαταλελειμμένων αστικών περιοχών, πιστεύει ότι η μείωση των χώρων πρασίνου παραμένει μια πρόκληση λόγω της αποψίλωσης των δασών και της έλλειψης νέων φυτεύσεων.
«Το γραφείο του δημάρχου έχει καταβάλει μεγάλη προσπάθεια για την ανάκτηση των αστικών κενών, αλλά η υπερβολική υλοτομία και η έλλειψη φύτευσης έχουν μειώσει το ποσοστό των χώρων πρασίνου», εξήγησε.
Μια πόλη που αναπτύσσεται, αλλά χρειάζεται χώρο για να αναπνεύσει
Η αστική ανάπτυξη του Σάντο Ντομίνγκο έχει αυξήσει την πίεση στους χώρους που προορίζονται για πάρκα, δέντρα και δημόσιους χώρους. Ο Ταβάρες επισημαίνει ότι ορισμένες αναπτύξεις ακινήτων δεν έχουν ενσωματώσει επαρκώς την ανάγκη για χώρους πρασίνου στην επέκταση της πόλης.
Κατά την άποψή του, η κατάσταση αυτή σχετίζεται με τη μη με τις διεθνείς συστάσεις σχετικά με την ποσότητα πρασίνου που απαιτείται ανά κάτοικο, μια πτυχή που επηρεάζει άμεσα την υγεία και την ευημερία του πληθυσμού.
«Οι χώροι πρασίνου διαδραματίζουν ζωτικό ρόλο: προάγουν την κοινωνική ένταξη, δημιουργούν πιο βιώσιμους χώρους, κάνουν μια πόλη πιο υγιή και ενθαρρύνουν τη σωματική δραστηριότητα», είπε.
Πέρα από την γραφική τους αξία, τα πάρκα και τα δέντρα εκπληρώνουν βασικές περιβαλλοντικές λειτουργίες: βοηθούν στη μείωση των συγκεντρώσεων διοξειδίου του άνθρακα, μειώνουν τις επιπτώσεις της θερμότητας που παράγεται από το σκυρόδεμα και την άσφαλτο και συμβάλλουν στη βελτίωση της αστικής βιωσιμότητας.
Η οικοδόμηση περιλαμβάνει επίσης τη μετατροπή της περιοχής
Ένα από τα πιο πειστικά επιχειρήματα του πολεοδόμου είναι ότι κάθε αστική παρέμβαση παράγει κάποιο είδος αντίκτυπου.
«Δεν μπορείς να χτίσεις χωρίς να καταστρέψεις κάτι», δήλωσε ο Ταβέρας, εξηγώντας ότι οποιοδήποτε έργο ακινήτων μεταβάλλει τις υπάρχουσες συνθήκες της γης. Ωστόσο, πιστεύει ότι αυτός ο αντίκτυπος μπορεί να μειωθεί μέσω μηχανισμών αποζημίωσης που παρέχουν οφέλη στην πόλη.
Σύμφωνα με τον ειδικό, η πρόκληση δεν είναι να σταματήσει η ανάπτυξη, αλλά να διασφαλιστεί ότι τα νέα έργα ενσωματώνουν συνεισφορές που βελτιώνουν το περιβάλλον στο οποίο βρίσκονται.
«Αυτό μπορεί να μετριαστεί με την αποκατάσταση της ζημιάς με συνεισφορές σε άλλα μέρη, αλλά είναι αδύνατο να αναπτυχθούν έργα χωρίς να προκληθεί ζημιά σε κάτι», υποστήριξε.
Περισσότερα κίνητρα για την οικοδόμηση μιας ισορροπημένης πόλης
Ο Taveras υποστηρίζει ότι ένας από τους τρόπους για να επιτευχθεί πιο βιώσιμη αστική ανάπτυξη είναι η δημιουργία ισορροπίας μεταξύ αυτού που κατασκευάζουν οι κατασκευαστές και αυτού που προσφέρουν στην πόλη.
Ως παράδειγμα, αναφέρει προγράμματα όπου έργα που παρέχουν δημόσιους χώρους ή χώρους πρασίνου λαμβάνουν κίνητρα πολεοδομικού σχεδιασμού, όπως μεγαλύτερο ύψος ή πυκνότητα κτιρίων, μια πρακτική που, όπως πιστεύει, μπορεί να συμβάλει σε καλύτερο σχεδιασμό.
«Μια ισορροπία μεταξύ αυτού που χτίζεται και αυτού που δίνεται στην κοινωνία μπορεί να βοηθήσει πολύ», είπε.
Αυτού του είδους τα εργαλεία στοχεύουν στο να διασφαλίσουν ότι η ανάπτυξη των ακινήτων δεν θα θεωρείται αποκλειστικά ως αύξηση των τετραγωνικών μέτρων που κατασκευάζονται, αλλά ως ευκαιρία για τη δημιουργία καλύτερων πόλεων.
Πόλεις που δείχνουν άλλα μονοπάτια
Κατά την ανάλυση διεθνών αναφορών, ο Taveras επισημαίνει ότι το Σάντο Ντομίνγκο μπορεί να παρατηρήσει εμπειρίες από πόλεις που έχουν αντιμετωπίσει παρόμοιες προκλήσεις που σχετίζονται με την αστική ανάπτυξη, την κινητικότητα, το κλίμα και την ανάκτηση του δημόσιου χώρου.
Μεταξύ αυτών, αναφέρει την Κουριτίμπα στη Βραζιλία, τη Μεδεγίν στην Κολομβία, το Σαν Χουάν στο Πουέρτο Ρίκο, τη Σιγκαπούρη και τη Γκουαγιακίλ στον Ισημερινό, ως παραδείγματα πόλεων που έχουν αναπτύξει στρατηγικές για την ενσωμάτωση του σχεδιασμού, των δημόσιων χώρων και της βιωσιμότητας.
Αυτές οι εμπειρίες δείχνουν ότι η αστική ανάπτυξη δεν εξαρτάται μόνο από την κατασκευή περισσότερων κτιρίων, αλλά και από τον σχεδιασμό του τρόπου με τον οποίο οι άνθρωποι θα ζουν σε αυτές τις περιοχές.
Προτεινόμενα αναγνώσματα:
