In de vastgoedwereld praten we veel over waarde: de waarde per vierkante meter, de waarde van de locatie, de waarde van het project. Er is echter een waarde die zelden in onze marktanalyses naar voren komt, hoewel we die dagelijks ervaren: de waarde van een authentieke uitwisseling tussen mensen.
In deze sector, waar relaties met klanten, partners en teams de ware troef vormen, bepaalt wederkerigheid of een relatie sterker of zwakker wordt. Hetzelfde geldt buiten elk kantoor, contract of opdracht; het is van toepassing op vriendschappen, familie en elke omgeving waarin we ervoor kiezen onze energie te investeren.
Lange tijd was ik ervan overtuigd dat geven zonder iets terug te verwachten een superieure deugd was, een nobele uiting van de ziel. In de loop der jaren ben ik tot het inzicht gekomen dat deze stelling, tot in het extreme doorgevoerd, een elegante valkuil is. Niet omdat we elk gebaar zorgvuldig moeten afwegen voordat we het aanbieden, maar omdat voortdurend geven zonder iets terug te krijgen geen vrijgevigheid is: het is uitputting vermomd als deugd. En die uitputting, als er niets aan gedaan wordt, verandert vroeg of laat in wrok.
Daarom heb ik geleerd mezelf ongemakkelijke vragen te stellen: Wat levert het me op om zoveel te geven? Doe ik dat vanuit oprechte overtuiging of uit angst anderen teleur te stellen? Verdient dit project, deze relatie of dit team het om het beste van mij te blijven ontvangen? Eerlijke antwoorden komen niet meteen, maar ze komen wel. En als ze komen, veranderen ze alles.
Er is een onderscheid dat mijn kijk op relaties heeft veranderd. Sommige mensen geven 35% omdat dat percentage echt hun 100% is; hun huidige situatie, hun verleden en hun mogelijkheden laten simpelweg niet meer toe. Die inspanning verdient respect en geduld. Aan de andere kant zijn er mensen die meer zouden kunnen geven, maar ervoor kiezen om dat niet te doen. In die gevallen hebben we geen beperking, maar een keuze. En die beslissing zegt ook veel over waar we onze energie in moeten blijven steken.
Ik geloof sterk in dienstbaarheid. Ik geloof erin dat je die steun moet bieden die iemand begeleidt bij het zetten van de nodige stappen. Ik heb echter geleerd dat het niet helpt om langer dan nodig een kruk te zijn: het weerhoudt de ander ervan te ontdekken dat hij of zij zelfstandig verder kan. Het kiezen voor een omgeving waarin geven en ontvangen wederzijds zijn, is geen egoïsme, maar consistentie. Het is erkennen dat je tijd, je aanwezigheid en je creativiteit eindige middelen zijn en dat je het verdient om ze te investeren waar ze echt vrucht zullen dragen.
Wederkerigheid gaat niet over het bijhouden van de score of het eisen van een evenwicht. Het is iets veel subtielers: het gevoel dat de uitwisseling een eigen leven leidt, dat het in beide richtingen stroomt en dat niemand na een ontmoeting zich leger voelt dan toen hij of zij aankwam. Wanneer dat niet gebeurt, of het nu in het bedrijfsleven, een vriendschap of een team is, fungeert die afwezigheid als een kompas dat subtiel aangeeft dat er iets mis is.
Er op tijd naar luisteren is misschien wel de meest oprechte daad van liefde die we voor onszelf kunnen hebben.
Aanbevolen lectuur:
- Psychologische veiligheid: de uitdrukking die elke leider gebruikt, maar weinigen in de praktijk brengen
- Raquel Salas is van mening dat een goede balans in de vastgoedsector essentieel is voor welzijn en professioneel succes in de branche
- Is emotionele intelligentie de nieuwe sleutel tot zakelijk succes?
