Door Reyna Echenique
Speciaal voor El Inmobiliario
Temidden van het collectieve verdriet dat de Dominicaanse Republiek ervaart na de instorting van een nachtclub, staan we stil bij de waarde van het menselijk leven, de onvoorspelbare aard van tragedies en de hoop die ons zelfs in de donkerste momenten staande houdt.
Vandaag heb ik geen zin om te schrijven, ik wil alleen maar huilen. Toch pak ik mijn telefoon en begin ik dit artikel te schrijven, geboren uit een mengeling van pijn en hoop. Vandaag laat ik de advocaat en makelaar in mij even rusten, zodat mijn menselijke kant naar boven kan komen. Met tranen in mijn ogen schrijf ik deze reflecties, die meer uit het hart dan uit de rede voortkomen.
Het was de vroege ochtend van 8 april in de Dominicaanse Republiek. Wat begon als een avond vol dansen en genieten van een van de mooiste stemmen van de Dominicaanse Republiek, "De Hoogste Stem van de Merengue", veranderde in een nacht van tranen en verdriet. In een oogwenk werd "De Stem" het zwijgen opgelegd door een dak dat niet alleen zijn stem, maar ook de stemmen van honderden mensen die met hem dansten en zongen, dempte... onder wie kinderen van vrienden, familieleden van vrienden, kennissen en vele gezinnen die zonder vader, zonder moeder, zonder kinderen achterbleven.
Ik heb diep medeleven gevoeld met de getroffen families, die op die noodlottige dag dierbaren hebben verloren. Hoe kan een gebouw dat ontworpen is om honderden mensen te huisvesten zo catastrofaal instorten? Zoals de Bijbel ons eraan herinnert: "Tijd en onvoorziene gebeurtenissen overkomen iedereen" (Prediker 9:11). Wanneer zich een ongeluk of onverwachte situatie voordoet, kunnen er wel of geen slachtoffers vallen. Dat hangt grotendeels af van waar en wanneer het gebeurt.
Voorbij de wet: een systeem om levens te beschermen
Hoewel ik vandaag mijn rol als advocaat even opzij wil zetten, kan ik niet negeren dat onze wetten er juist zijn om te beschermen wat het meest waardevol is: het menselijk leven. Op dit moment denk ik na over hoe ons Dominicaanse rechtssysteem is ontworpen als een schild voor de mensen.
Het Burgerlijk Wetboek, de Wet op de Ruimtelijke Ordening, de Bouwvoorschriften… al deze documenten die ik normaal gesproken met professionele afstand analyseer, zie ik nu voor wat ze werkelijk zijn: pogingen van onze samenleving om elkaar te beschermen. Wanneer artikel 1386 spreekt over "aansprakelijkheid voor de vernietiging van een gebouw", betekent het eigenlijk: "zorg ervoor dat uw bouwwerk niemand schade berokkent."
Eigenaren, ingenieurs, autoriteiten, evenementorganisatoren... we maken allemaal deel uit van een systeem dat, als het goed werkt, ons in staat stelt om met een gerust hart te genieten van mooie momenten zoals die merengue-avond. Het gaat niet om boetes of straffen, maar om voor elkaar te zorgen.
De menselijke kosten: voorbij het materiële
Deze tragedie herinnert ons eraan dat bouw- en veiligheidsvoorschriften niet louter bureaucratische eisen zijn, maar bescherming bieden voor mensenlevens. Zelfs in het oude Israël, zoals beschreven in de Bijbel, gebood Jehovah bouwers een borstwering op het dak te plaatsen om instortingen te voorkomen – een eeuwenoude manier om levens te beschermen.
De gevolgen van een dergelijke gebeurtenis reiken veel verder dan het materiële:
- Voor de families: een onmetelijk verdriet dat door geen enkele financiële compensatie ooit kan worden weggenomen.
- Voor de gemeenschap: Het verlies van vertrouwen in instellingen en in openbare en privéruimtes.
- Voor het land: een collectieve emotionele wond die ons als samenleving tekent.
Zoals Prediker 9:11 ons eraan herinnert: "Tijd en onvoorziene gebeurtenissen overkomen iedereen." Hoewel ongelukken deel uitmaken van het leven, is het onze verantwoordelijkheid als samenleving om de impact ervan te minimaliseren door preventie en naleving van regelgeving.
De belofte die de tragedie overstijgt
Temidden van zoveel pijn herinnert mijn geloof me eraan dat degenen die die nacht stierven niet zonder hoop heengingen. Zij hebben de belofte van de opstanding, zoals Jehovah ons verzekert in zijn woord, de Bijbel, in Johannes 5:28-29: "Wees hier niet verwonderd over, want er komt een uur waarin allen die in de graven zijn, zijn stem zullen horen en eruit zullen komen: zij die goede dingen hebben gedaan, tot een opstanding ten leven, en zij die slechte dingen hebben gedaan, tot een opstanding ten oordeel." Ook in Handelingen 24:15 lezen we over "de hoop op God... dat er een opstanding zal zijn van zowel de rechtvaardigen als de onrechtvaardigen."
Deze hoop verzacht de huidige pijn niet, maar herinnert ons eraan dat de dood, zelfs onder zulke tragische omstandigheden, niet het laatste woord heeft.
Overwegingen voor een veiligere samenleving
Hoewel we "de tijd en de onvoorziene gebeurtenissen" waar Prediker over spreekt niet volledig kunnen beheersen, kunnen we wel werken aan:
- Het versterken van de preventiecultuur: het vergroten van het bewustzijn over het belang van het naleven van veiligheidsvoorschriften.
- Verbeter de monitoringsystemen: stel effectievere inspectie- en controlemechanismen voor.
- Waardeer het leven boven economisch gewin: Onthoud altijd dat geen enkele besparing het in gevaar brengen van mensenlevens rechtvaardigt.
- Slachtoffers ondersteunen: Degenen die dierbaren hebben verloren, bijstaan, niet alleen in het eerste moment, maar gedurende het hele lange rouwproces.
Verenigd in pijn en hoop
De paradox is duidelijk: in een land met heldere bouw- en veiligheidsvoorschriften zijn we getuige van een tragedie die diepe droefheid achterlaat. Misschien is dit het moment om na te denken over het belang van het naleven van deze voorschriften, niet uit angst voor boetes, maar vanwege de intrinsieke waarde van elk mensenleven.
Vandaag schrijf ik met tranen in mijn ogen, maar met de hoop dat deze reflectie zal helpen voorkomen dat soortgelijke tragedies in de toekomst plaatsvinden. Moge de herinnering aan hen die op 8 april hun leven verloren, ons inspireren om een veiligere en meer bewuste samenleving op te bouwen.
Aan de families die vandaag rouwen, betuig ik mijn diepste medeleven. Hun pijn is onze pijn en hun hoop is onze hoop. Jehovah belooft in Openbaring 21:4: ‘Hij zal elke traan van hun ogen afvegen, en de dood zal er niet meer zijn, noch rouw, noch gehuil, noch pijn. De vroegere dingen zijn voorbijgegaan.’
En zoals een van de meest iconische liederen van "De Stem" zegt: "Ik zal terugkeren, ik zal terugkeren"... ja, Hij zal terugkeren, en niet alleen "De Stem", maar ook de stemmen van honderden mensen die vandaag in de dood slapen, want Jehovah heeft het beloofd, en Hij komt Zijn beloften altijd na. Tot die dag begeleiden we elkaar op dit pad van verdriet en hoop.
De auteur van dit artikel kent uit eigen ervaring de pijn van het verlies van een dierbare. Deze reflecties zijn gebaseerd op zowel haar professionele kennis als haar persoonlijke ervaring met verdriet en verlies, waardoor ze deze tragedie niet alleen vanuit een juridisch perspectief benadert, maar ook met empathie en een diep begrip van menselijk lijden.
