Door Danielis Fermín
El Inmobiliario
Het was 1969 toen het verhaal van een van de belangrijkste toeristische bestemmingen van de Dominicaanse Republiek begon. Punta Cana, gelegen in het oosten van het land, is nationaal en internationaal bekend om zijn prachtige, idyllische stranden met kristalhelder water en zijn vele attracties.
Momenteel beschikt het over meer dan 44.000 hotelkamers, verdeeld over "all-inclusive" complexen met hoge kwaliteitsnormen, die een scala aan activiteiten aanbieden en tevens de consumptie van lokale producten stimuleren.
Volgens gegevens van het Ministerie van Toerisme (Mitur) was Punta Cana in 2023 met 42% de meest bezochte bestemming. Deze cijfers getuigen van de visie en het onvermoeibare werk van een groep ondernemers die in een droom geloofden.
De bloeiperiode begon in de jaren zeventig, toen er aanzienlijke investeringen werden gedaan in de hotelinfrastructuur en de eerste internationale luchthaven werd gebouwd. Sindsdien heeft de regio een gestage groei doorgemaakt en is het de thuisbasis geworden van gerenommeerde resorts en golfbanen.
Punta Cana Club, ingehuldigd in 1971. Foto's: www.grupopuntacana.com.do
In 1969 zagen Theodore W. Kheel, Frank Rainieri en een groep partners de mogelijkheid om het gebied te ontwikkelen voor toerisme en kochten ze ongeveer 30 vierkante mijl grond in het oosten.
Volgens Ranieri waren er, toen zij zich in het gebied vestigden, slechts 962 kamers in het land, de meeste in kleine hotels die door Rafael Leonidas Trujillo in enkele provincies waren gebouwd; de economie draaide voornamelijk op de productie van suiker, koffie en cacao, en de overheidsbegroting bedroeg niet meer dan 300 miljoen dollar.
“Politiek gezien was het pas drie jaar geleden dat we de militaire bezetting door de Verenigde Staten hadden overwonnen, en het was het moeilijkste moment van de periode 1966-1978, toen president Joaquín Balaguer ons regeerde. Op dat moment begint ons verhaal,” zei de zakenman tijdens een bijeenkomst van de Inter-Amerikaanse Persvereniging (IAPA) in 2016.
"Punta Cana werd mijn leven, mijn droom," bevestigde Rainieri, eraan toevoegend dat "het verwezenlijken van die droom veel verbeeldingskracht, doorzettingsvermogen en vertrouwen in de toekomst zou vergen. Toerisme was een onbekende sector en Punta Cana was een afgelegen gebied zonder toegang, zelfs geen weg of lokaal pad. De enige manier om er te komen was per muilezel, vliegtuig of boot.".
Zijn strategische visie bracht hem ertoe, "puur op basis van gezond verstand, omdat we niet de middelen hadden om marktonderzoek te doen", een nieuwe naam voor het gebied te bedenken en te registreren. "Punta Borrachón en Yauya waren geen commerciële namen, dus koos ik voor de naam Punta Cana, die ik op een kaart van ons land in een ander gebied zag staan", legde Rainieri uit.
Ze begonnen met 20 kamers verdeeld over 10 hutten, en een centrale hut met keuken, eetkamer, bar, wasserij en een kleine landingsbaan, die ze op 24 oktober 1971 inhuldigden, in aanwezigheid van Balaguer, onder de naam Punta Cana Club.
In augustus 1976 tekenden ze een partnerschapsovereenkomst met Club Mediterranée voor de bouw van het eerste grote strandhotel in de regio: Club Med Punta Cana, dat in 1981 werd geopend.
Daarom verzochten ze de overheid om de snelweg tussen Punta Cana en Higüey aan te leggen. Ze wisten echter dat ze voor echte ontwikkeling een luchthaven nodig hadden.
"Het heeft bijna acht jaar en drie regeringen gekost om toestemming te krijgen voor de bouw op ons land, zonder financiering of staatsgaranties, van wat 's werelds eerste particuliere internationale commerciële luchthaven zou worden. Niemand geloofde in dit project en ze verklaarden me voor gek," zei hij.
Met een startkapitaal van 50.000 dollar, en na zijn partner Ted Kheel te hebben overtuigd, begonnen ze aan de ontwerp- en bouwfase. "Tegen die tijd had Ted de andere oorspronkelijke partners uitgekocht, en waren we met z'n tweeën. Mijn aandelenbelang was toegenomen dankzij de aandelenoptie, wat neerkomt op zeven jaar salaris dat niet betaald kon worden vanwege een gebrek aan kapitaal.".
In 1983 opende de internationale luchthaven van Punta Cana haar deuren met de eerste vlucht vanuit San Juan, Puerto Rico, uitgevoerd door PrinAir met een capaciteit van 19 passagiers. Dat jaar ontving de luchthaven slechts 2.600 passagiers.
In 2023 ontving deze luchthaven 27.542 vluchten, waarmee 4.577.756 passagiers werden vervoerd van de 8.058.671 bezoekers die het land per vliegtuig ontving, voornamelijk afkomstig uit de Verenigde Staten, volgens gegevens van het Toerisme Informatiesysteem (Situr).
De investering in de luchthaven vormde de aanleiding voor grote hotelketens om hun oog te laten vallen op Punta Cana en de Dominicaanse markt te betreden. Barceló Bávaro was de eerste die investeerde en opende zijn deuren in 1985. Een paar maanden later begonnen RIU en Meliá ook met hun activiteiten.
Sindsdien heeft de Puntacana Group een reeks initiatieven ontwikkeld die een positieve impact hebben gehad op het toerisme. Bovendien hanteren ze een robuuste duurzaamheidsstrategie gericht op het behoud van het milieu.
Via de Puntacana Group Foundation beheren ze tientallen sociale projecten, zoals het Caracolí Educatief Centrum, de Ann en Ted Kheel Polytechnische School, de Verón Polikliniek, het Oscar de la Renta Kindercentrum, het Centrum voor Kinderdiversiteit (CEDI) en het Dr. Zato Centrum voor de Strijd tegen Blindheid.
Punta Cana onderscheidt zich door zijn exclusieve hotels, de enige Six Senses Spa in Latijns-Amerika, het Oscar de la Renta Tennis Center, acht woonwijken, meer dan 14 restaurants en bars, de winkelcentra Galerías Puntacana en Blue Mall Puntacana, en 45 holes aan golfbanen van wereldklasse.
Oorspronkelijk gepubliceerd in de gedrukte editie van El Inmobiliario .
