Soms leidt een situatie die ons op dat moment ongemakkelijk maakt, ons uiteindelijk naar een pad dat we nooit hadden kunnen bedenken
Dat is precies wat mij overkwam. Voordat ik in de vastgoedsector terechtkwam, werkte ik als manager bij Avelino Abreu C. por A. Het was een zeer verantwoordelijke functie, die ik met grote toewijding en zorgvuldigheid vervulde. Als manager begreep ik dat ik moest meebeslissen over het gebied dat ik beheerde.
Maar op een dag nam de eigenaar van het bedrijf een beslissing zonder mij te raadplegen. Hij had daar volledig recht op. Hij was de eigenaar en ik heb dat recht nooit in twijfel getrokken. Het was echter belangrijk voor mij, gezien mijn verantwoordelijkheden als manager, dat ik geraadpleegd werd voordat er een beslissing werd genomen die betrekking had op mijn werkgebied.
Die situatie zette me aan het denken. Als meedoen aan besluitvorming zo belangrijk voor me was, was het misschien tijd om zelf beslissingen te gaan nemen. En zo besloot ik nieuwe horizonten te verkennen.
Op dat moment herinnerde ik me dat ik de kans had gehad om grond te verkopen via een bedrijf genaamd Cupido Realty. Ik wist al het een en ander van de branche en dacht dat ik daar een mogelijkheid zou kunnen vinden om mijn eigen weg te banen.
Bovendien was de vastgoedsector in die tijd nauw verbonden met de financiële wereld. Met het kleine bedrag aan spaargeld dat ik tot mijn beschikking had, besloot ik me in beide gebieden te wagen.
Zo begon ik op 1 februari 1986 officieel aan een reis die, meer dan vier decennia later, nog steeds een fundamenteel onderdeel van mijn leven vormt.
Aanvankelijk stapte ik de vastgoedsector in op zoek naar onafhankelijkheid en nieuwe horizonten. In de loop der jaren ontdekte ik echter dat dit beroep me veel meer te bieden had.
Stapje voor stapje begreep ik dat achter elk pand iets veel belangrijkers schuilgaat dan vierkante meters, kamers of parkeerplaatsen. Er staat een persoon achter die een levensveranderende beslissing neemt.
Voor een jong stel kan een appartement het begin van een gezin symboliseren. Voor ouders geeft het de gemoedsrust te weten dat hun kinderen een veilig thuis hebben. Voor een Dominicaan die in het buitenland woont, kan het betekenen dat hij of zij verbonden blijft met het land. En voor een investeerder draait het om het opbouwen van vermogen voor de toekomst.
Dat inzicht veranderde ook mijn kijk op het werk. Ik realiseerde me dat het niet alleen om het verkopen van vastgoed ging. Het ging erom mensen te helpen verstandige vastgoedbeslissingen te nemen. Het lijkt misschien een klein verschil, maar voor mij maakte het een wereld van verschil.
Verkopen betekent overtuigen. Adviseren daarentegen houdt in dat je aandachtig luistert, vragen stelt, elke situatie analyseert en, indien nodig, de eerlijkheid hebt om een klant te vertellen: "Die woning is niet geschikt voor u."
Na verloop van tijd ontdekte ik ook iets waardoor ik verliefd werd op dit vak: er zijn maar weinig beroepen waarin je relaties kunt opbouwen die zo lang meegaan.
Ik heb cliënten vrienden zien worden. Ik heb gezinnen begeleid in verschillende levensfasen en heb de kans gehad om samen te werken met projectontwikkelaars, aannemers, banken, trustmaatschappijen en collega's die ook hebben bijgedragen aan mijn professionele groei.
En naarmate ik meer ervaring opdeed, voelde ik de behoefte om mijn kennis te delen. Lesgeven, schrijven en praten met mensen die net in de branche begonnen, werd voor mij een andere manier om dit vak uit te oefenen.
Ervaring is immers pas echt waardevol als je die met anderen kunt delen. De vastgoedmarkt van vandaag is natuurlijk heel anders dan die van 1986. Nu hebben we technologie, trusts, digitale tools, internationale kopers en veel beter geïnformeerde klanten.
Maar ondanks al deze veranderingen is er één ding dat geen enkele technologie heeft kunnen vervangen:vertrouwen. En dat blijft, naar mijn mening, de ware waarde van ons bedrijf.
Nu kijk ik met andere ogen terug op die omstandigheid die me ertoe bracht van koers te veranderen. Destijds was het de reden waarom ik nieuwe horizonten wilde verkennen. Nu zie ik het als het duwtje in de rug dat ik nodig had om mijn ware professionele pad te vinden.
Ik koos voor dit vakgebied omdat ik op zoek was naar onafhankelijkheid en de mogelijkheid om mijn eigen beslissingen te nemen. Ik ben gebleven omdat ik een beroep ontdekte waarin ik anderen kon helpen, relaties kon opbouwen, vertrouwen kon winnen en beslissingen kon ondersteunen die het leven van mensen konden veranderen.
Na ruim veertig jaar kan ik het als volgt samenvatten: ik besloot de vastgoedsector in te gaan omdat ik zelf mijn beslissingen wilde nemen. En uiteindelijk ontdekte ik dat ik de grootste voldoening haalde uit het helpen van anderen om goede beslissingen te nemen.
Het leven zit vol onverwachte wendingen. Wat begon met een beslissing waarover ik niet geraadpleegd werd, leidde me uiteindelijk naar een beroep waarin ik anderen help bij het nemen van beslissingen.
Aanbevolen lectuur:
