Για πολλά χρόνια, οι αποφάσεις για εταιρικά ακίνητα επικεντρώνονταν κυρίως σε τρεις μεταβλητές:
τοποθεσία, τιμή και τετραγωνικά μέτρα. Σήμερα, αυτή η συζήτηση έχει αλλάξει ριζικά.
Όλο και περισσότερες εταιρείες συνειδητοποιούν ότι τα ακίνητα δεν επηρεάζουν πλέον μόνο τις λειτουργίες. Επηρεάζουν άμεσα το ταλέντο.
Και αυτό μεταμορφώνει τον τρόπο με τον οποίο οι τοπικές και διεθνείς εταιρείες επιλέγουν γραφεία, κέντρα logistics, εταιρικούς χώρους, ακόμη και βιομηχανικές τοποθεσίες.
Μόλις πριν από λίγα χρόνια, πολλές εταιρείες μπορούσαν να λειτουργούν σε αναποτελεσματικά γραφεία με υψηλή πυκνότητα προσωπικού, περιορισμένο χώρο στάθμευσης ή άβολες εμπειρίες για τους υπαλλήλους τους. Σήμερα, αυτό έχει πολύ υψηλότερο κόστος.
Επειδή οι νέες γενιές εταιρικών ταλέντων εκτιμούν πολύ περισσότερο από τον μισθό.
Αξιολογούν:
– ποιότητα ζωής,
– χρόνο μετακίνησης,
– ευκολία πρόσβασης,
– ευελιξία,
– εργασιακή εμπειρία,
– ευεξία,
– φυσικό φωτισμό,
– παροχές,
– συνδεσιμότητα,
– και εταιρική κουλτούρα.
Και παρόλο που συχνά δεν συζητείται αρκετά, το ακίνητο έγινε σιωπηλά ένα εργαλείο διατήρησης ταλέντων. Το έχω δει από πρώτο χέρι σε πολλές εταιρικές διαδικασίες.
Θυμάμαι μια διεθνή εταιρεία που αρχικά έδωσε προτεραιότητα μόνο στο κόστος ανά τετραγωνικό μέτρο. Ωστόσο, κατά τη διάρκεια της διαδικασίας αξιολόγησης, άρχισαν να αναδύονται και άλλες ανησυχίες:
– δυσκολία πρόσβασης για τους εργαζομένους,
– περιορισμοί στάθμευσης,
– κυκλοφορία,
– έλλειψη επιλογών μεταφοράς,
– περιορισμένη ευελιξία για ανάπτυξη,
– και χώροι που απλά δεν αντανακλούσαν την κουλτούρα που ήθελαν να χτίσουν.
Η συζήτηση έπαψε να αφορά ακίνητα. Έγινε στρατηγική.
Επειδή όταν μια εταιρεία χάνει ταλέντα, αντιμετωπίζει χαμηλή παραγωγικότητα ή αντιμετωπίζει συνεχή εναλλαγή προσωπικού, το πρόβλημα συχνά δεν ξεκινά από το Ανθρώπινο Δυναμικό. Ξεκινά με τη φυσική εμπειρία του χώρου όπου οι άνθρωποι εργάζονται καθημερινά.
Σήμερα βλέπουμε διεθνείς εταιρείες να αναλύουν:
– την εγγύτητα με τα ταλέντα,
– τις διαδρομές μεταφοράς,
– την προσβασιμότητα με τα πόδια,
– την πυκνότητα ανά εργαζόμενο,
– τους χώρους συνεργασίας,
– τους χώρους ανάπαυσης,
– τις παροχές,
– την ενεργειακή απόδοση,
– και τα υβριδικά μοντέλα εργασίας.
Με άλλα λόγια: το γραφείο δεν είναι πλέον απλώς ένα λειτουργικό έξοδο. Έχει γίνει ανταγωνιστικό πλεονέκτημα.
Και αυτό αναγκάζει την αγορά ακινήτων να εξελίσσεται πολύ πιο γρήγορα. Δεν είναι τυχαίο ότι μερικές από τις πιο προηγμένες εταιρικές αγορές στον κόσμο επικεντρώνονται σε:
– κτίρια μικτής χρήσης,
– εταιρική ευεξία,
– πιστοποιήσεις ESG,
– στρατηγική χώρου εργασίας,
– λειτουργική ευελιξία,
– και εμπειρίες με επίκεντρο τον χρήστη.
Επειδή οι εταιρείες κατάλαβαν κάτι σημαντικό: τα κορυφαία ταλέντα σήμερα έχουν περισσότερες επιλογές από ποτέ.
Και ο φυσικός χώρος επηρεάζει άμεσα τον τρόπο με τον οποίο οι άνθρωποι αντιλαμβάνονται μια μάρκα, μια κουλτούρα και μια εταιρεία. Στο Σάντο Ντομίνγκο, αυτή η συζήτηση μόλις αρχίζει να αποκτά δυναμική.
Ωστόσο, όλο και περισσότερες τοπικές και διεθνείς εταιρείες συνειδητοποιούν ότι η επιλογή γραφείου δεν είναι απλώς μια απόφαση που αφορά ακίνητα. Είναι μια επιχειρηματική απόφαση.
Και πιθανότατα θα δούμε αυτή την τάση να αυξάνεται ακόμη περισσότερο τα επόμενα χρόνια, ειδικά με:
– υβριδικά μοντέλα,
– περιφερειακή επέκταση,
– ανταγωνισμό για δίγλωσσα ταλέντα,
– nearshoring,
– και νέες γενιές εταιρικών υπαλλήλων.
Επειδή το μέλλον των εταιρικών ακινήτων δεν θα καθοριστεί αποκλειστικά από την τοποθεσία ή την τιμή. Θα καθοριστεί από την ικανότητα των χώρων να βοηθούν τις εταιρείες να προσελκύουν, να διατηρούν και να αναπτύσσουν ταλέντα.
Σύναψη
Τα γραφεία του μέλλοντος δεν θα ανταγωνίζονται μόνο σε τετραγωνικά μέτρα. Θα ανταγωνίζονται σε επίπεδο εμπειρίας. Επειδή στη σημερινή αγορά, οι πιο έξυπνες εταιρείες έχουν ήδη κατανοήσει κάτι θεμελιώδες:
Το σωστό κτίριο δεν στεγάζει μόνο τις λειτουργίες. Βοηθά επίσης στην οικοδόμηση κουλτούρας, παραγωγικότητας και ανάπτυξης.
Προτεινόμενα αναγνώσματα:
