Door Nelson Núñez
Speciaal voor El Inmobiliario
De Dominicaanse samenleving stelt deze vraag al lange tijd. En het is vrij gebruikelijk dat deze vraag een terugkerend discussieonderwerp is onder de leden van het Dominicaanse College van Ingenieurs, Architecten en Landmeters (CODIA).
Ik ga analyseren wat volgens mij de reden is waarom ingenieurs niet opkomen voor hun individuele belangen, laat staan voor groepsbelangen.
Het probleem begint wanneer we naar de middelbare school gaan; vanaf dat moment beginnen we te denken als kleine bourgeois, in de veronderstelling dat we, zodra we naar de universiteit gaan om techniek of architectuur te studeren, direct na het afstuderen in sociale klasse zullen stijgen en kleine ondernemers zullen worden.
Tijdens onze universitaire studie zagen we professoren die ingenieur of architect waren, in een mooie vrachtwagen of auto naar hun colleges komen. Andere professoren kwamen helemaal niet naar de universiteit vanwege hun vele professionele verplichtingen.
Ingenieurs en architecten denken en handelen van nature als zeer individualistische mensen. Ze delen zelfs geen details met collega's over hoe opdrachtgevers te werk gaan, noch geven ze je tips over hoe je een kantoor of afdeling kunt binnenkomen om contact te leggen. Sterker nog, ik zou zeggen dat we in dit opzicht te kwader trouw handelen.
We zagen hoe Odebrecht deze projecten via een aanbestedingsprocedure kreeg toegewezen en hoe ze overgewaardeerd waren, zonder enig protest van ingenieurs of architecten. Laat staan van de CODIA (Dominicaanse Vereniging van Ingenieurs, Architecten en Landmeters). Sterker nog, toen er een tegenreactie kwam van de Groene Mars-beweging, verdedigde een groep ingenieurs en architecten, die onderaannemers waren voor dat bedrijf, Odebrecht via betaalde advertenties in de gedrukte media.
Sinds de oprichting in januari 1963 is het CODIA (Dominicaans College van Ingenieurs, Architecten en Landmeters) in de afgelopen 61 jaar gekenmerkt door twee verschillende periodes, die ik een periode van licht en een periode van schaduw heb genoemd. De periode van licht omvatte de oprichters en een groep ingenieurs en architecten die tegen Trujillo waren. Later, tijdens de regeringen van Dr. Joaquín Balaguer, kozen zij voor een methode van politieke strijd tegen de toekenning van overheidsopdrachten zonder openbare aanbesteding.
Er was een korte overgangsperiode waarin sommige vakbondsleden zich verzetten tegen de verschillende politieke facties die eind jaren tachtig ingrepen in CODIA.
Maar de politieke partijen zegevierden, slaagden erin CODIA het zwijgen op te leggen en er een soort basiscomité van de regeringspartij van te maken, en het om te vormen tot een volledig pro-regeringsgezinde vakbond.
De regerende partij dwingt ingenieurs, architecten, landmeters, ambtenaren en partijleden als schapen om te stemmen op de door de partij aangewezen kandidaat. En dat doen ze jaar na jaar, met twee- of drieduizend ambtenaren die ze onder dreiging van ontslag dwingen te stemmen. De statuten van CODIA vereisen dat leden in goede standing zijn om te mogen stemmen. Dit is iets wat de zittende regeringen misbruiken om al hun leden op de hoogte te brengen. Dit heeft CODIA medeplichtig gemaakt aan opeenvolgende regeringen in het land en heeft de instelling beschadigd, waardoor ze medeplichtig is aan het stilzwijgen van de regeringover haar handelen.
Het Dominicaanse College van Ingenieurs, Architecten en Landmeters (CODIA) komt niet op voor de belangen van haar leden en voor hun waardigheid, rechten, plichten en professionele ontwikkeling, maar veronachtzaamt haar verantwoordelijkheden. Het college laat haar leden in de steek als het gaat om de beroepsuitoefening en stelt hen bloot aan misbruik door de overheid, zoals het niet betalen voor voltooide werkzaamheden en projecten. Dergelijke praktijken worden niet getolereerd door de Dominicaanse Lerarenvereniging (ADP) of de Dominicaanse Medische Vereniging (CMD). Beide instellingen kiezen hun leiderschap uit oppositiepartijen, een strategie die hen betere resultaten garandeert bij het bereiken van hun doelstellingen.
Sterker nog, de Dominicaanse overheid is de grootste werkgever van het land, en daarom durven ingenieurs en architecten zich er niet tegen te verzetten. Bovendien zijn de ledenvergadering, de raad van bestuur en de ondersteunende structuur van CODIA nauw verweven met de overheidsinstanties.
Het neoliberale beleid, dat vanaf 1996 door de PLD-regeringen werd gevoerd, en de handelsovereenkomst met de Verenigde Staten en Centraal-Amerikaanse landen, beter bekend onder de afkorting DR-CAFTA, leidden ertoe dat het land een wet moest aannemen die de aankoop van goederen en de toekenning van overheidsopdrachten regelt.
Door de toepassing van Wet 340-06 en de bijbehorende wijzigingen zijn de aanbestedingsdocumenten, die in feite op maat gemaakt zijn voor de bevoordeelde bieders – de naaste medewerkers van ministers en directeuren – zo effectief dat in de overgrote meerderheid van de aanbestedingen zelfs de winnende bieder niet aan de eisen voldoet. Een voorbeeld hiervan is het INTRANT-contract voor de installatie van verkeerslichten op de belangrijkste doorgaande wegen van het land. Deze wet heeft in feite dit systeem van vriendjespolitiek officieel bekrachtigd en gelegaliseerd
De overgrote meerderheid van de ingenieurs en architecten van CODIA heeft geen toegang tot openbare aanbestedingen, noch tot loterijen voor werken, noch tot prijsvergelijkingen, omdat Wet 340-06 en de wijzigingen daarvan, via Wet 449-06, hen dit al meer dan (10) jaar hebben belemmerd.
