Een onderzoek onder leiding van Australiërs en Britten legt een verband tussen snellere biologische veroudering en huren in vergelijking met het bezitten van een woning, ongeacht of de eigenaar een sociale huurwoning of een particuliere woning bezit.
De studie, die is gepubliceerd in 'BMJ', werd geleid door onderzoekers van het Housing Research Centre aan de Universiteit van Adelaide in Australië en het Institute of Social and Economic Research aan de Universiteit van Essex in Colchester, Verenigd Koninkrijk, aldus de krant Europa Press uit Madrid, Spanje.
De bevindingen suggereren dat de biologische impact van huren, in tegenstelling tot het bezitten van een eigen woning, bijna twee keer zo groot is als die van werkloosheid versus betaald werk. Gelukkig zijn deze effecten omkeerbaar, wat het belang van huisvestingsbeleid voor een betere gezondheid onderstreept, aldus de onderzoekers.
Tal van aspecten van huisvesting hangen samen met de fysieke en mentale gezondheid, waaronder kou, schimmel, overbevolking, risico op letsel, stress en stigma. Maar het is nog niet helemaal duidelijk hoe deze factoren precies hun effect uitoefenen, merken de onderzoekers op.
Om dit verder te onderzoeken, maakten ze gebruik van epigenetische informatie, samen met gegevens uit sociale enquêtes en tekenen van biologische veroudering, vastgelegd door middel van DNA-methylatie in het bloed. Epigenetica beschrijft hoe gedrag en omgevingsfactoren veranderingen kunnen teweegbrengen die de werking van genen beïnvloeden, terwijl DNA-methylatie een chemische modificatie van DNA is die de genexpressie kan veranderen, aldus de publicatie.
Ze maakten gebruik van representatieve gegevens uit de UK Longitudinal Household Study (UKHLS, beter bekend als Understanding Society) en antwoorden uit de British Household Panel Survey (BHPS), die ook onderdeel werd van Understanding Society.
Ze haalden informatie uit de UKHLS (United Kingdom Housing and Living Survey) over materiële aspecten van huisvesting: eigendomsstatus; type constructie; financiële steun van de overheid aan huurders; aanwezigheid van centrale verwarming als indicator voor voldoende warmte; en locatie in stedelijke of landelijke gebieden. Ook psychosociale aspecten werden meegenomen: woonkosten; huurachterstand; overbevolking; en veranderende verwachtingen en voorkeuren.
Vervolgens werd aanvullende gezondheidsinformatie verzameld van de 1.420 BHPS-respondenten, en werden bloedmonsters afgenomen voor DNA-methyleringsanalyse. Informatie over de woonsituatie in het verleden werd verkregen door de antwoorden van de afgelopen 10 jaar van de BHPS-enquête voor elke respondent samen te voegen.
Bij de analyse van alle gegevens hebben de onderzoekers rekening gehouden met potentieel invloedrijke factoren: geslacht, nationaliteit, opleidingsniveau, sociaaleconomische status, voeding, cumulatieve stress, financiële problemen, stedelijke omgeving, gewicht (BMI) en roken. Omdat de biologische veroudering sneller verloopt dan de chronologische veroudering, is hier ook rekening mee gehouden.
Uit de analyse is gebleken dat wonen in een huurwoning samenhangt met een snellere biologische veroudering. Bovendien was de impact van huren, in tegenstelling tot het bezitten van een woning zonder hypotheek, bijna twee keer zo groot als die van werkloosheid versus werk. Ook was de impact 50 procent groter dan die van een ex-roker in vergelijking met nooit gerookt hebben.
Toen historische woonomstandigheden aan de analyse werden toegevoegd, bleken herhaalde vertragingen bij het verkrijgen van een eigen woning en blootstelling aan vervuiling en milieuproblemen ook verband te houden met een snellere biologische veroudering. Wonen in een sociale huurwoning, met zijn lagere kosten en grotere woonzekerheid, verschilde echter niet van het bezit van een eigen woning wat betreft het verband met biologische veroudering, zodra aanvullende woonvariabelen werden meegenomen.
De onderzoekers benadrukken dat dit een observationele studie is en als zodanig geen oorzakelijk verband kan vaststellen. Ze erkennen ook een aantal beperkingen van hun bevindingen. Zo waren er bijvoorbeeld geen actuele metingen van de woningkwaliteit beschikbaar en waren de DNA-methyleringsgegevens alleen afkomstig van blanke Europese respondenten.
"Onze resultaten suggereren dat moeilijke woonsituaties een negatieve invloed hebben op de gezondheid door versnelde biologische veroudering. Biologische veroudering is echter omkeerbaar, wat het aanzienlijke potentieel van veranderingen in het woonbeleid voor een betere gezondheid benadrukt," stellen ze.
Ze suggereren dat hun bevindingen waarschijnlijk relevant zijn voor huisvesting en gezondheid elders, met name in landen met een vergelijkbaar huisvestingsbeleid. "Wat het betekent om een particuliere huurder te zijn, staat niet vast, maar hangt af van beleidsbeslissingen, die tot nu toe de belangen van verhuurders en investeerders boven die van huurders hebben gesteld", voegen ze eraan toe.
"Beleid om de stress en onzekerheid die gepaard gaan met particuliere huur te verminderen, zoals het beëindigen van uitzettingen zonder geldige reden, het beperken van huurverhogingen en het verbeteren van de leefomstandigheden, kan in zekere mate bijdragen aan het verminderen van de negatieve gevolgen van particuliere huur," concludeert het rapport.
