Het oude herenhuis is een cultureel toevluchtsoord, een podium en een ruimte van vrijheid
SANTO DOMINGO – In de Arzobispo Meriño-straat, in de koloniale wijk, klopt al sinds juli 1974 het culturele hart van Casa de Teatro. Freddy Ginebra, de oprichter, herinnert zich dat er een vervallen gebouw stond totdat een groep vrienden besloot het nieuw
leven in te blazen.
"Zolang ik mijn huis openhoud, zal er altijd wel iemand zijn die een duwtje in de rug nodig heeft. Dit is een springplank, maar ook een grote knuffel," zegt El Duende met de sereniteit van iemand die generaties voorbij heeft zien komen.
In de jaren zeventig maakte het land sociale en politieke veranderingen door, en zocht de cultuur een toevluchtsoord. Casa de Teatro werd als reactie daarop opgericht. Het was een vrije ruimte waar muziek, theater, literatuur en beeldende kunst konden floreren zonder censuur.
Het gebouw, dat nog maar net geopend was, was een van de locaties voor het historische evenement "7 Days with the People", dat geëngageerde stemmen uit Latijns-Amerika en Europa samenbracht en de ruimte tot een symbool van cultureel verzet maakte.
Levende geschiedenis en cultuur
De architectuur van Casa de Teatro maakt deel uit van het verhaal: een koloniaal herenhuis met dikke, koele muren, hoge plafonds ondersteund door houten balken, deuren op straatniveau en een binnenplaats die is omgetoverd tot een podium voor ontmoetingen.
Daar dient de eeuwenoude steen als decor voor hedendaagse muziek, theater en jonge poëzie, een mengeling van verleden en heden die het gebouw transformeert tot een levend symbool dat creativiteit stimuleert, een toevluchtsoord waar geschiedenis cultuur omarmt en herinnering herleeft bij elk concert, tentoonstelling of voordracht.
In de jaren tachtig en negentig was het het epicentrum van het Dominicaanse culturele leven en werden er herinneringen gesmeed die nog steeds voortleven: "Degenen die Casa de Teatro bezoeken, doen dat van tijd tot tijd omdat ze hier verliefd zijn geworden, hier zijn getrouwd of hier hun eerste voorstelling hebben gezien," zegt Ginebra, waarmee ze die intieme en collectieve herinnering oproept.
Ruim een halve eeuw later is La Casa nog steeds dé plek voor mensen die hun eigen weg willen vinden, net zoals Marel Alemany, Vicente García, Pavel Núñez en Covi Quintana dat in hun tijd deden.
Ook de veteranen, Xiomara Fortuna, Janio Lora en anderen. Om nog maar te zwijgen van Víctor Víctor, wiens naam hem voor eeuwig opwacht in een van de stoelen, of Sonia Silvestre, wiens stem in de hoeken nagalmt, of José Antonio Rodríguez, die de "Architectuurdinsdagen" in het leven riep.
Maridalia Hernández, die onlangs vanuit Santiago was aangekomen, verscheen op de "Ontmoeting van Mensen", samen met Luis Días en Claudio Cohen, in het publiek met Pedro Mir en René Alfonso.
Casa de Teatro is niet alleen voor muziek of theater, want de galerie fungeert ook als platform voor beeldende kunstenaars en heeft prijzen voor schilderkunst en literatuur uitgereikt, waardoor nieuw talent een podium kreeg.
Momenteel liggen die initiatieven stil vanwege een gebrek aan sponsoring, maar de wens om jongeren te stimuleren en kansen te creëren blijft onveranderd.
“We hebben nog steeds dezelfde behoeften, die alleen maar zijn toegenomen. Aanvankelijk hadden we een klein budget, maar de economie is nu echt ingewikkeld”, geeft Ginebra toe.
Het huis blijft echter bestaan en het jazzfestival, dat dit jaar zijn 27e editie viert, is daar het bewijs van.
Met de steun van artiesten en sponsors is dit een essentieel evenement op de culturele agenda van het land, en elke donderdag in juni en juli is er muziek te horen in Casa de Teatro, de plek die verleden en heden, herinnering en toekomst vertegenwoordigt.
Het is, zoals Freddy Ginebra zegt, een grote omhelzing voor iedereen die de drempel overstapt.
Dit artikel werd oorspronkelijk gepubliceerd in de gedrukte editie El Inmobiliario nummer 14
Aanbevolen lectuur:
