We zijn afgedwaald van de missie van onze column, omdat in een omgeving met hoge criminaliteit investeringen, initiatieven voor vooruitgang en vooral de mogelijkheid voor de allerarmsten om zich te vestigen in een omgeving die hun economische welzijn en, bovenal, hun rechtmatige toegang tot fatsoenlijke huisvesting kan verbeteren, niet kunnen floreren. Criminaliteit sleept alles mee naar beneden in chaos en onzekerheid.
Door Melchor Alcántara
Het is voor iedereen duidelijk dat misdaadbestrijding een bepalende factor is voor nationale ontwikkeling. Het post-COVID-tijdperk in de Dominicaanse Republiek wordt gekenmerkt door diverse economische factoren die een sociale orde vereisen. Denk hierbij aan een bloeiende toerismesector, een onstuitbare groei in de bouw, toegenomen export, een grote belangstelling voor lokale investeringen van buitenlandse bedrijven en een ongekende bloei in de industriële sector. Hoewel de overheid haar beste bedoelingen toont om de noodzakelijke sociale orde te handhaven ter ondersteuning van de ontwikkeling in de private sector, leveren sommige van haar belangrijkste initiatieven duidelijk geen resultaat op.
"Alleen maar schijn, geen inhoud," een bekend gezegde vat perfect samen wat we zien bij overheidsinitiatieven om criminaliteit te bestrijden. Het komt allemaal neer op vergaderingen, cosmetische veranderingen, persberichten en vergelijkingen met voorgaande regeringen; zonder ook maar de geringste poging om de diepere oorzaken van criminaliteit en de verwoestende gevolgen ervan voor het imago en de nationale ontwikkeling van het land te begrijpen, om nog maar te zwijgen van de gemoedsrust die Dominicaanse families verdienen. Deze week nog heeft het Amerikaanse ministerie van Buitenlandse Zaken een verklaring uitgegeven waarin burgers worden gewaarschuwd voor de gevaren van een bezoek aan de Dominicaanse Republiek gezien de hoge criminaliteitscijfers van de afgelopen maanden.
Dit probleem heeft in de samenleving al kankerachtige proporties aangenomen, omdat bewoners van wijken met hoge criminaliteitscijfers medeplichtig zijn aan een door angst gevoede samenzwering. Hierdoor aarzelen ze om aangifte te doen van criminelen die, om de situatie nog erger te maken, op verschillende manieren banden hebben met leden van de veiligheidsdiensten. Het gevolg is dat meldingen van burgers in deze gebieden vaak averechts uitpakken. Dit wijst er duidelijk op dat de ziekte zich heeft verspreid naar de instanties die juist de criminaliteit zouden moeten voorkomen en bestrijden. De interne inlichtingendiensten van onze veiligheidsdiensten zullen steeds meer tijd moeten besteden aan het onderzoeken van hun eigen leden.
Als reactie op deze gebeurtenissen presenteren de autoriteiten via de pers hun meest gunstige statistieken aan het publiek, in de hoop het daaruit voortvloeiende populariteitsverlies te beperken. Ik ben geen veiligheidsexpert, maar ik vraag me af: hoeveel zaken van recidivisten behandelen de strafrechtbanken dagelijks in vergelijking met zaken van eerstegangsdelinquenten? En hoeveel recidivisten worden er door de politie opgepakt in vergelijking met eerstegangsdelinquenten? Hoeveel ambtenaren worden er jaarlijks gearresteerd voor het helpen van criminelen bij het plegen van hun misdaden? Welke alternatieven voor de verouderde praktijken uit het verleden heeft de huidige regering geïmplementeerd? Heeft een gevangene binnen het gevangenissysteem nog steeds toegang tot wapens, mobiele telefoons of drugs?.
Wat betreft de benoeming van functionarissen bij instanties die belast zijn met de nationale veiligheid, moet de staat eindelijk volwassen worden en zijn personeel selecteren op basis van academische verdiensten en bewezen ervaring, en niet op basis van politieke connecties of aanbevelingen die in eigen belang zijn. Het spreekt voor zich dat de nationale veiligheid wordt gewaarborgd met minimale middelen. Er wordt te weinig geïnvesteerd op dit gebied. Terwijl gevaarlijke drugskartels en huurmoordenaars zich bewapenen met gevaarlijke oorlogswapens, worden onze wetshandhavers op straat ingezet met een schrijnend gebrek aan middelen.
Overheidsstrategieën ter bestrijding van criminaliteit hebben momenteel een nationale prioriteit. De bouwsector, die de afgelopen 30 jaar een constante groei heeft laten zien, kijkt met grote bezorgdheid naar de ongekende toename van de criminaliteit in de afgelopen maanden. We hoeven geen oplossingen te verzinnen. De positieve ervaringen van andere landen met nog ergere situaties kunnen als voorbeeld dienen. We accepteren geen excuses die geen effectieve oplossingen bieden. We zullen geen gehoor geven aan kritiek en alleen concrete acties accepteren en erkennen die bijdragen aan de oplossing van dit ernstige probleem. Het behoud van nationale ontwikkeling is afhankelijk van vrede in onze steden en buurten. Naarmate we de criminaliteit laag houden, zullen we een grotere groei in de vastgoedsector ervaren, met betere kansen in onze toerisme- en vastgoedmarkt die gericht is op toeristen.
Regio's zoals Punta Cana en Bávaro in het oosten, en Santiago in het noorden, zijn momenteel afhankelijk van lage criminaliteitscijfers om de grootschalige projecten in het gebied, zowel op het gebied van toerisme als vastgoed, te stimuleren. Tijdens de campagne werd veel gesproken over de ruime capaciteit van de huidige regering om de criminaliteit aan te pakken. Waar zijn die agenten? Waar zijn die strategieën? De bevolking leeft momenteel in toenemende angst door de stijging van de criminaliteit, die de capaciteit van de overheid lijkt te overstijgen.
We zijn afgedwaald van de missie van onze column, omdat in een omgeving met hoge criminaliteit investeringen, initiatieven voor vooruitgang en vooral de mogelijkheid voor de allerarmsten om zich te vestigen in een omgeving die hun economische welzijn en, bovenal, hun rechtmatige toegang tot fatsoenlijke huisvesting kan verbeteren, niet kunnen floreren. Criminaliteit sleept alles mee naar beneden in chaos en onzekerheid.
De auteur is:
Advocaat, financieel expert, coördinator van het Nationaal Bouwobservatorium (ONIC).
