Vandaag wil ik vanuit een heel persoonlijke ervaring met jullie praten, vanuit zo'n moment waarop je beseft dat je hebt gerend zonder naar het pad te kijken. Er zijn momenten waarop je lichaam je waarschuwt, maar je gaat door. Momenten waarop je geest zegt: "Ik kan nog wel even door," terwijl je ziel fluistert: "Niet meer." Soms weten we niet wanneer de uitputting is begonnen; we merken alleen dat we functioneren, onze verplichtingen nakomen, problemen oplossen, maar vanbinnen trilt er gewoon iets niet meer op dezelfde manier.
Zo voel ik me de laatste tijd. Ik merk dat ik stukjes van mezelf achterlaat in elke rol, elk project, elke afspraak die ik maak, omdat ik er voor iedereen wil zijn. Tot ik geconfronteerd werd met die versie van mezelf die wel doorgaat, maar zich niet meer hetzelfde voelt. En toen besloot ik te stoppen. Even pauzeren en weer contact maken met mezelf na zoveel gedaan te hebben.
Vanuit mijn ervaring in de vastgoedsector en mijn samenwerking met adviseurs en teams via mijn Real Estate Equilibrium-programma, weet ik dat deze omgeving constant in de "doen-modus" verkeert. Er zijn doelen, klanten, onderhandelingen, telefoongesprekken, trainingen, transacties en een lijst die eindeloos lijkt. En hoe meer we doen, hoe meer we lijken te moeten blijven doen. Maar te midden van deze race staan we zelden stil om te luisteren en te kijken of we nog wel afgestemd zijn op wat ons werkelijk motiveert.
Hoe weten we dat we weer contact met onszelf moeten maken? Het is niet altijd een grote crisis die dat aangeeft. Soms is het een licht ongemak, een gevoel van leegte, een vermoeidheid die zelfs na een vrij weekend niet verdwijnt. Het is wanneer we niet langer genieten van wat ons ooit voldoening gaf, wanneer er een glimlach verschijnt maar die de ziel niet bereikt, wanneer het lichaam aanwezig is maar de geest ver weg is. Dát is het teken. Het is geen luiheid of gebrek aan ambitie: het is de ziel die zegt: "Je vergeet me.".
Vanuit het perspectief van de wellnesspsychologie weten we dat het eerste wat we nodig hebben, is om zonder schuldgevoel te stoppen. Niet opgeven, maar naar onszelf luisteren. Ons lichaam laten rusten en onze geest tot rust laten komen, zodat ons hart weer kan spreken. Opnieuw contact maken met de eenvoudige dingen: goed slapen, rustig wandelen, echt ademhalen, onze gevoelens opschrijven, om hulp vragen als dat nodig is. En bovenal, onthouden dat we de buitenwereld niet aankunnen als ons innerlijke zelf uitgeput is.
In mijn geval bevind ik me in een proces van pauzeren en mezelf herontdekken. Ik merk dat terugkeren naar jezelf niet altijd betekent dat je teruggaat naar wie je ooit was, maar dat je jezelf toestaat om vanuit een bewuster, lichter en authentieker perspectief te zijn. En tijdens deze reis terug naar mezelf komen de woorden van een toneelstuk weer bij me op:
"Ik kijk naar mezelf en ik herken mezelf niet. Ik weet al heel lang niet meer wie ik ben, maar ik weet dat ik terug wil naar wie ik ben."
Als deze woorden je raken, als je ook naar jezelf kijkt en jezelf niet herkent, als je jezelf verliest in de spiegel maar ernaar verlangt om terug te keren, om die delen van jezelf terug te vinden die je uniek maken, die je menselijk maken: aarzel dan niet. Wees niet bang om te stoppen.
Pauzes zijn geen overgave, maar herijking. En uiteindelijk leveren ze de meest waardevolle beloningen op: balans en welzijn die geen enkele miljoenentransactie kan kopen.
Want het heeft geen zin om alles te hebben als je jezelf onderweg kwijtraakt.
