Overgenomen van BBC Mundo News
Toen de wereld eerder dit jaar kennis begon te nemen van de $300 miljard kostende schuldencrisis van Evergrande, vroegen sommigen zich af of dit China's "Lehman Brothers-moment" zou worden.
Sindsdien is duidelijk geworden dat Peking de situatie heel anders aanpakt dan Washington deed met de ineenstorting van investeringsbankreus Lehman Brothers aan het begin van de wereldwijde financiële crisis in 2008.
Nadat Evergrande had aangekondigd dat het mogelijk niet aan al zijn financiële verplichtingen zou kunnen voldoen, stopte het door de crisis getroffen bedrijf met het aflossen van een deel van zijn buitenlandse obligaties.
Het bedrijf is naar verluidt een schuldsaneringsproces met de Chinese autoriteiten gestart, dat mogelijk de verkoop van een deel van de persoonlijke bezittingen van de oprichter omvat.
"Het is ondoorzichtig, maar als we met onze contacten in de Chinese industrie praten, is niemand verbaasd", aldus Vinesh Motwani van Silk Road Research, een marktonderzoeksbureau gespecialiseerd in Azië.
Evergrande versus Lehman
"Het grootste verschil tussen de twee is dat Evergrande een ramp was die iedereen zag aankomen," aldus Motwani, die in de Verenigde Staten als analist bij Credit Suisse werkte toen Lehman Brothers instortte.
"Toen het beleid van de 'drie rode lijnen' meer dan een jaar geleden werd aangekondigd, was het duidelijk dat Evergrande een van de grootste overtreders was, dus de reactie in China was: 'Dit was onvermijdelijk.'".
De "drie rode lijnen" zijn een reeks schulddrempels die de mogelijkheden van bepaalde vastgoedontwikkelaars om leningen te verkrijgen ernstig beperken. Decennialang was er sprake van ongecontroleerde kredietverlening in de sector, iets wat de centrale bank (People's Bank of China) omschreef als "roekeloos".
De Evergrande-crisis is een "grijze neushoorn"-gebeurtenis, een term die wordt gebruikt om een duidelijke, langzaam voortschrijdende dreiging te beschrijven in plaats van een verrassende "zwarte zwaan"-gebeurtenis, aldus Rory Green, directeur China- en Azië-onderzoek bij beleggingsadviesbureau TS Lombard.
"De waarschuwingen over Evergrande circuleren al geruime tijd, dus geen van de obligatiehouders zou verbaasd moeten zijn dat ze in gebreke blijven", zei hij.
Waarom is deze crisis zo anders?
Een ander belangrijk verschil tussen het faillissement van Lehman Brothers en de Evergrande-crisis is dat de Amerikaanse overheid, om te kunnen ingrijpen, wetgeving moest aannemen, iets wat voor de Chinese overheid geen probleem is.
Door de vastgoedmarkt van het land te controleren via staatsbanken, weet Peking ook welke projectontwikkelaars waarschijnlijk in gebreke zullen blijven, iets wat Washington tijdens de subprime-hypotheekcrisis niet kon zeggen.
Tegelijkertijd gaat China veel selectiever te werk dan de Verenigde Staten tijdens de wereldwijde financiële crisis. In tegenstelling tot Washington, dat enkele van 's werelds grootste banken redde, kiest de Chinese Communistische Partij voor een meer stapsgewijze aanpak.
"Beijing is als een chirurg die een tumor opereert en zich afvraagt: 'Wat moet ik redden?'" aldus Alicia Garcia Herrero, hoofdeconoom voor Azië-Pacific bij investeringsbank Natixis.
Voor de Chinese overheid is het cruciaal dat de dagelijkse werkzaamheden van Evergrande ongestoord doorgaan. Hun doel is ervoor te zorgen dat het bedrijf de woningen die het bouwt kan voltooien, zodat gewone huizenkopers geen hinder ondervinden en het vertrouwen in de vastgoedmarkt niet ernstig wordt geschaad.
"Beijing moet ook naar het hart kijken, om te zien of het nog klopt. Dat is hoe mensen de vastgoedsector zien," voegde García Herrero eraan toe.
Tot nu toe lijkt deze aanpak de impact op de woningmarkt te hebben beperkt, aldus Motwani: "De prijzen van onroerend goed blijven jaar na jaar stijgen. Zelfs wanneer ze maand op maand zijn gedaald, is de daling niet in de dubbele cijfers uitgekomen.".
Er bestaat ook de vrees dat potentiële kopers de aankoop van nieuwe woningen zullen uitstellen als de prijzen blijven dalen, waardoor de markt verder afremt.
Wat zal er met Evergrande gebeuren?
Deskundigen voorspellen dat de herstructurering van Evergrande maanden of zelfs jaren kan duren, waardoor er weinig opzienbarende aankondigingen zullen zijn. De autoriteiten proberen immers te voorkomen dat ze het wereldwijde financiële systeem opnieuw schokken na het faillissement van Lehman Brothers.
Green wijst op eerdere mislukkingen van grote Chinese bedrijven. Hij gebruikt de ineenstorting van financiële en verzekeringsgigant Anbang als voorbeeld en verwacht dat de herstructurering van Evergrande een langdurig proces zal zijn: "Anbang is twee jaar geleden met een herstructurering begonnen en die is nog steeds gaande. Evergrande is veel groter, dus het kan jaren duren. Maar naar mijn mening is het ergste achter de rug.".
"Het meest waarschijnlijke scenario is dat Evergrande wordt opgesplitst in afzonderlijke eenheden. Dat zal het einde betekenen voor de grijze neushoorn, en de regionale banken zullen de taak krijgen om met die afzonderlijke eenheden om te gaan om de stabiliteit van de sector en de economie te waarborgen," meende hij.
Zullen internationale investeerders afgeschrikt worden?
Hoewel het niet nakomen van de rentebetalingen door Evergrande op buitenlandse obligaties geen financiële ineenstorting heeft veroorzaakt, omdat deze obligaties grotendeels in handen zijn van machtige internationale investeerders, maken sommige analisten zich zorgen over de impact op de reputatie van de Chinese vastgoedsector.
"Het schaadt absoluut het vertrouwen van internationale investeerders in Chinese vastgoedobligaties in het buitenland," aldus Jackson Chan van het financiële marktonderzoeksplatform Bondsupermart.
Dit maakte het in feite veel duurder voor Chinese vastgoedontwikkelaars om geld te lenen van internationale investeerders.
Het valt nog te bezien hoe Peking een evenwicht vindt tussen het voortzetten van zijn strenge beleid ten aanzien van de vastgoedmarkt en het risico dat de omvangrijke vastgoedsector van het land geen toegang meer heeft tot betaalbare buitenlandse investeringen.
