Een plek die sinds eind jaren zeventig gestaag leegloopt
Afkomstig van AFP België
Met zijn verlaten straten en afbrokkelende muren vol graffiti heeft Doel een onwrikbare reputatie als België's beroemdste spookstad, maar de weinige inwoners - momenteel 21 - zien nu een sprankje hoop dat hun dorp zich zal herstellen.
Een dergelijk geval zou een opmerkelijke ommekeer betekenen voor een plaats die sinds eind jaren zeventig gestaag leegloopt, toen de bevolking zestig keer zo groot was.
Doel, ingeklemd tussen de haven van Antwerpen (de op één na grootste van Europa) en een kerncentrale, is een macabere trekpleister geworden voor nieuwsgierige toeristen en "urban explorers", die zichzelf filmen terwijl ze door de ruïnes van de gebouwen dwalen.
De politie patrouilleert regelmatig om te voorkomen dat vandalen en krakers die gebouwen binnendringen.
Slechts twee cafés - waarvan één naast een 17e-eeuwse windmolen - en een kerk herinneren bezoekers eraan dat het dorp zich nog steeds verzet tegen de vergetelheid.
"Er is van alles te doen. Maar als je hier op zondag komt, of vooral 's avonds, zie je natuurlijk lege huizen en dat irriteert de mensen het meest," vertelde Liese Stuer, een inwoner van Doel, aan AFP.
"Ik denk dat het belangrijk is dat mensen weten dat dit geen spookstad is, dat er nog steeds mensen zijn die hier proberen te wonen en een leven op te bouwen," beweerde hij.
– Memoiresvan een elegante stad –
Stuer, een 37-jarige docent Vlaams dialect voor buitenlanders en freelance grafisch vormgever, verhuisde vijf jaar geleden naar Doel toen ze een partnerschap aanging met een lokale inwoner. Als kind bezocht ze Doel echter al regelmatig met haar grootouders, die in de buurt woonden, en ze herinnerde zich het als een elegante stad.
Maar het lot van Doel stortte in de late jaren negentig in toen de Belgische autoriteiten besloten de dorpen rond de haven van Antwerpen te onteigenen en te slopen om een nieuwe containerterminal te bouwen.
Hoewel de meeste bewoners elders naartoe verhuisden, bleef een harde kern achter en vocht terug via de rechter, door middel van felle lobbyactiviteiten en door straatkunst te promoten om kleur te geven aan de leegstaande huizen.
Gezien het belang van de haven voor de Belgische economie leek de campagne gedoemd te mislukken. De Vlaamse regionale overheid verbood mensen erheen te verhuizen en vandalisme maakte het gebied steeds onveiliger voor de bewoners.
In 2016 verwierp het Belgische Hooggerechtshof echter het uitbreidingsplan, nadat het Europees Hof van Justitie had geoordeeld dat het de omgeving van de Doel-moerassen en het ecologische evenwicht van de Schelde, die eraan grenst, bedreigde.
De natuur en de solidariteit die de inwoners van Doel verenigt, deden Stuer besluiten te blijven.
"Het is erg prettig om hier te wonen. Dit is de plek waar ik wil dat mijn zoon opgroeit, vanwege de mensen en de omgeving, die ik erg warm en gastvrij vind," merkte ze op.
"Voor mij voelt het helemaal niet alsof ik geïsoleerd ben. Helemaal niet. Het is een heel hechte gemeenschap," zei hij.
– Voor onbepaalde tijd –
Maar het is nog steeds onduidelijk wat Doel precies te wachten staat.
Er zijn nog steeds gesprekken gaande tussen de autoriteiten en de bewoners. In december schetsten stadsambtenaren een plan om geleidelijk nieuwe bewoners toe te laten en een oude, aangespoelde boot te renoveren, terwijl er een pier wordt aangelegd rondom Doel.
De Vlaamse overheid, die nu op één na alle huizen in Doel bezit, wil niet dat het dorp terugvalt naar een bevolking die in de buurt komt van de 1300 inwoners die het in de jaren zeventig telde.
"We weten dat de stad niet zal verdwijnen. Sterker nog, ze heeft de reputatie van een spookstad, maar zo hoort het niet te zijn," vertelde de Vlaamse minister van Financiën, Erfgoed en Woningbouw, Matthias Diependaele, aan AFP.
Maar "we moeten kijken wat we er vandaag mee kunnen doen (...) het moeilijkste is dat we zeker weten dat er pal naast ons 24 uur per dag, 7 dagen per week havenactiviteit zal zijn," zei hij.
