Makelaars spelen een centrale rol in het koop- en verkoopproces van onroerend goed en dragen een aanzienlijke verantwoordelijkheid. Bepaalde praktijken vallen echter buiten hun bevoegdheid of zijn wettelijk verboden. Zowel kopers als verkopers dienen zich bewust te zijn van deze beperkingen, die in strijd zijn met hun gedragscode voor makelaars en/of de wet. Ook makelaars moeten zich bewust zijn van deze regelgeving om te voldoen aan de wettelijke normen en fouten te voorkomen die tot rechtszaken kunnen leiden. Ongeacht in welke fase van de vastgoedtransactie u zich bevindt, kan deze gids nuttig zijn.
1- Taxeer onroerend goed
Een activiteit die makelaars niet mogen uitvoeren, is het taxeren van onroerend goed. Hoewel ze wellicht bekend zijn met markttrends, vastgoedwaarden en de potentiële marktwaarde, zijn ze niet gekwalificeerd om formele taxaties uit te voeren. Ze zijn geen erkende taxateurs en kunnen dit daarom niet doen. Dit is een complex proces dat een formele voorbereiding, kennis van taxatietechnieken en vastgoedwetgeving vereist. Daarom doen kopers en verkopers er goed aan een erkende taxateur te raadplegen als ze een officiële taxatiewaarde nodig hebben, bijvoorbeeld tijdens een hypotheekaanvraag.
2. Toepassing van de wet
Een andere belangrijke beperking is dat makelaars geen beëdigde advocaten zijn en daarom geen juridische diensten mogen verlenen. Ze moeten wel een goed begrip hebben van de wettelijke vereisten met betrekking tot vastgoedtransacties, de algemene procedures en hoe ze cliënten naar de juiste professionals kunnen doorverwijzen. Uiteindelijk missen ze echter de training in de complexe details van het vastgoedrecht en kunnen ze geen juridisch advies geven. Kopers en verkopers dienen contact op te nemen met een beëdigd advocaat voor het opstellen van contracten en voor hulp bij de uitvoering ervan. Hoewel makelaars begeleiding kunnen bieden tijdens transacties, kunnen ze niet optreden als beëdigde juristen.
3. Het toepassen van discriminerende praktijken
Makelaars mogen zich wettelijk gezien niet schuldig maken aan discriminatie. In de VS beschermt de Federal Fair Housing Act kopers tegen discriminatie op basis van ras, geslacht, religie, nationale afkomst, huidskleur, gezinssituatie en handicap. Makelaars mogen daarom niet weigeren een woning te verkopen of te verhuren op basis van ras, religie of een ander beschermd kenmerk.
Bovendien mogen ze geen informatie verstrekken die als discriminerend kan worden beschouwd bij het delen van demografische gegevens over de buurt. Enkele veelgestelde vragen die ze niet mogen beantwoorden zijn:
– Wat voor soort mensen wonen er in deze buurt?
– Wat is het criminaliteitscijfer in de wijk?
– Hoe oud zijn de bewoners?
Makelaars moeten discriminerende praktijken vermijden en zich houden aan de wetgeving inzake gelijke kansen op de woningmarkt.
4. Misleiding
We kunnen dit definiëren als een makelaarskantoor dat valse, onnauwkeurige of misleidende informatie over een woning verstrekt. Bijvoorbeeld door het woonoppervlak te overdrijven of een gebrek te verzwijgen. Het verstrekken van accurate informatie aan alle betrokken partijen is onderdeel van hun verplichting. Valse informatie en opzettelijke misleiding van cliënten kunnen ernstige juridische en financiële gevolgen hebben. Uiteindelijk is het cruciaal dat makelaars een hoog niveau van professionaliteit en ethische normen handhaven om ervoor te zorgen dat ze hun cliënten de best mogelijke service bieden.
5. Liegen over bestaande aanbiedingen
Makelaars mogen wettelijk gezien niet liegen over bestaande biedingen op een woning. Deze praktijk is in strijd met de gedragscode van de National Association of Realtors (NAR), omdat het wordt beschouwd als misleiding. Deze praktijk, vaak aangeduid als een "fantoombod", is illegaal. Van makelaars wordt verwacht dat ze een hoge mate van eerlijkheid betrachten, dus vanuit ethisch en wettelijk oogpunt zouden ze geen details mogen verzinnen over een bod dat simpelweg niet bestaat.
6. Aanbiedingen behouden
Makelaars mogen evenmin liegen door biedingen achter te houden. Ze zijn verplicht alle biedingen onmiddellijk aan de verkoper voor te leggen, ongeacht de voorwaarden. De makelaar moet u informeren over het bod, zelfs als hij of zij weet dat het lager is dan de prijs die u zou accepteren. Dit betekent dat u de mogelijkheid heeft om het bod af te wijzen.
7. Offerte onder de prijs
Onderprijzen is een illegale praktijk waarbij een woning wordt aangeboden voor een lagere prijs dan de verkoper bereid is te accepteren. Makelaars mogen geen misleidende tactieken gebruiken om kopers aan te trekken en moeten handelen in het beste belang van hun cliënten.
8. Valse of misleidende reclame
Makelaars mogen geen misleidende of onjuiste advertenties plaatsen, omdat dit in strijd is met hun ethische code. Om kopers of verkopers aan te trekken, mogen ze geen misleidende foto's of beschrijvingen van een woning gebruiken, zoals verouderde of digitaal bewerkte afbeeldingen. Makelaars moeten discriminerende of aanstootgevende advertenties vermijden.
9. Dubbele vertegenwoordiging (in staten waar dit illegaal is)
Deze richtlijn is specifiek voor de Amerikaanse markt, maar over het algemeen is het vermijden van belangenconflicten een goede ethische praktijk. Dubbele bemiddeling vindt plaats wanneer een makelaar zowel de koper als de verkoper vertegenwoordigt bij een vastgoedtransactie, wat in verschillende Amerikaanse staten illegaal is. Het gaat hierbij om Alaska, Colorado, Florida, Kansas, Maryland, Texas, Vermont en Wyoming. Hoewel dubbele bemiddeling in sommige staten legaal is, blijft het een controversiële praktijk.
10. Negatief spreken over andere makelaars
Tot slot mogen makelaars geen kwaadspreken over of negatieve opmerkingen maken over andere makelaars en hun werk, aangezien dit onprofessioneel is en indruist tegen hun ethische principes. Ze moeten hun collega's met respect en beleefdheid behandelen, zelfs als ze een andere aanpak of mening hebben. Idealiter zouden ze positieve en constructieve relaties met andere makelaars moeten opbouwen.
Conclusie
In het algemeen kunnen makelaars veel taken uitvoeren, maar er zijn bepaalde wettelijke, ethische en kennisbeperkingen waar we ons bewust van moeten zijn. Deze beperkingen bestaan om beide partijen te beschermen en de normen te handhaven. Kort gezegd mogen makelaars niet significant buiten hun rol treden (bijvoorbeeld als advocaat of taxateur), zich schuldig maken aan discriminatie of opzettelijk liegen over of de feiten verdraaien. Door zich aan deze beperkingen en ethische normen te houden, kunnen makelaars hun klanten de best mogelijke service bieden en een goede reputatie in de branche behouden.
Bron: https://floorfy.com/blog
