Ήταν 2:00 μ.μ. στις 21 Ιανουαρίου όταν έφτασα στην IFEMA. Προσπαθώντας ακόμα να προσαρμοστώ στην αλλαγή της ώρας, χρειάστηκαν μόνο λίγα βήματα μέσα στον χώρο για να συνειδητοποιήσω ότι η FITUR δεν είναι απλώς μια εμπορική έκθεση: είναι μια τέλεια συγχρονισμένη χορογραφία. Οι ροές των ανθρώπων κινούνται φυσικά, οι πιστοποιήσεις λειτουργούν ομαλά και το προσωπικό παρέχει καθοδήγηση χωρίς να υψώνει τη φωνή του. Τίποτα δεν φαίνεται αυτοσχέδιο, παρόλο που κάθε λεπτό φέρνει μια νέα κατάσταση.
Καθώς περπατούσα ανάμεσα στα περίπτερα και τα περίπτερα, σκέφτηκα κάτι που σπάνια αναφέρουμε όταν συζητάμε για μεγάλες εμπορικές συμφωνίες: την αόρατη διαχείριση. Αυτό που δεν εμφανίζεται σε φωτογραφίες ή τίτλους, αλλά που στηρίζει κάθε στρατηγική συζήτηση, κάθε συμμαχία και κάθε υπογεγραμμένη συμφωνία. Τι συμβαίνει πριν καν καθίσουν δύο άτομα να διαπραγματευτούν.
Κατά τη διάρκεια μιας παρουσίασης σε ένα από τα περίπτερα, ένα απροσδόκητο γεγονός τράβηξε ιδιαίτερα την προσοχή μου: ο προβολέας δυσλειτουργούσε λίγα λεπτά πριν από την επίσημη έναρξη. Κανένας συναγερμός, κανένας πανικός. Κάποιος συντονίστηκε μέσω ασυρμάτου, κάποιος άλλος μετέφερε τους συμμετέχοντες και ένας τρίτος πρόσφερε καφέ ενώ περίμεναν. Σε πέντε λεπτά, το πρόβλημα λύθηκε. Κανείς σε εκείνη την αίθουσα δεν συνειδητοποίησε πραγματικά πόσο κοντά είχαν φτάσει όλα στο να καταρρεύσουν. Αυτή είναι η αόρατη διαχείριση: διαδικασίες τόσο ριζωμένες που λειτουργούν ακόμη και σε μια κρίση.
Και εκεί βρίσκεται το κλειδί. Οι σημαντικές συμφωνίες -είτε στον τουρισμό, στα ακίνητα, στο εμπόριο ή σε οποιονδήποτε άλλο τομέα- δεν γεννιούνται τη στιγμή που υπογράφονται. Χτίζονται πολύ νωρίτερα, στην ικανότητα ενός οργανισμού να προβλέπει, να συντονίζει και να ανταποκρίνεται. Στον τρόπο με τον οποίο οι ομάδες προετοιμάζονται μήνες νωρίτερα. Στη σαφήνεια των ρόλων υπό πίεση. Στο υλικοτεχνικό έργο που κανείς δεν επικροτεί αλλά που στηρίζει τα πάντα.
Αυτή η διεθνής τουριστική έκθεση αναδεικνύει κάτι που ισχύει για κάθε τομέα: η οργανωσιακή κουλτούρα ταξιδεύει μαζί με τις εταιρείες. Είναι εμφανής στον τρόπο με τον οποίο οι άνθρωποι γίνονται δεκτοί, ακούγονται και ανταποκρίνονται στην πίεση. Είναι η συνέπεια μεταξύ αυτού που υπόσχεται και αυτού που υλοποιείται. Δεν παρουσιάζονται μόνο έργα, αλλά και τρόποι εργασίας. Και αυτό, σε επιχειρήσεις όπου οι σχέσεις είναι μακροπρόθεσμες και οι συμφωνίες πολύπλοκες, κάνει τη διαφορά μεταξύ μιας επαφής και μιας πραγματικής συνεργασίας.
Η εμπειρία της FITUR από αυτή την οπτική γωνία μας προσκαλεί να κοιτάξουμε προς τα μέσα: Πώς προετοιμαζόμαστε πριν εισέλθουμε στην αγορά; Πόσο σαφείς είναι οι ρόλοι μας υπό πίεση; Πόση προσοχή δίνουμε σε αυτές τις αθέατες διαδικασίες που στηρίζουν τα πάντα; Οι απαντήσεις σε αυτά τα ερωτήματα καθορίζουν εάν μια ευκαιρία γίνεται αποτέλεσμα.
Φεύγοντας από την IFEMA, με ένα φορτωμένο πρόγραμμα και το μυαλό μου ακόμα πιο γεμάτο ιδέες, επιβεβαίωσα κάτι που ήδη υποψιαζόμουν: οι μεγάλες συμφωνίες δεν είναι αυτοσχέδιες. Βασίζονται σε μια σταθερή βάση διαχείρισης, συντονισμού και ομαδικής εργασίας. Όλα τα ορατά - οι υπογραφές, οι ανακοινώσεις, οι συμμαχίες - είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου. Η πραγματική δουλειά συμβαίνει στο παρασκήνιο, στο παρασκήνιο, που στηρίζει τα πάντα.
