Από τον Γέρμις Πένια
Ειδικό για El Inmobiliario
Στον επιχειρηματικό κόσμο, η επιβράδυνση δεν αποτελεί επιλογή. Τουλάχιστον, αυτό υπαγορεύει το σύστημα. Από την πρώτη κιόλας μέρα, η αφήγηση είναι σαφής: πρέπει να προχωρήσετε, να κλιμακωθείτε, να παράγετε, να διατηρήσετε την επιχείρησή σας. Οι τριμηνιαίοι στόχοι, οι προβλέψεις κερδοφορίας, η πίεση της αγοράς και οι εσωτερικές προσδοκίες γίνονται ο φυσικός ρυθμός της καθημερινής ζωής.
Υπάρχει όμως μια κρυφή τιμή που δεν εμφανίζεται στις οικονομικές καταστάσεις: η συναισθηματική υγεία του επιχειρηματία.
Πολλοί ηγέτες ξυπνούν με το μυαλό τους σε εγρήγορση και πηγαίνουν για ύπνο με εξαντλημένα σώματα, αλλά με το μυαλό τους να τρέχει γρήγορα, σκεπτόμενοι συνεχώς «τι θα γινόταν αν;». Τι θα γινόταν αν κάτι πήγαινε στραβά; Τι θα γινόταν αν δεν πετύχαινε; Τι θα γινόταν αν χάσω την ορμή μου;
Το πρόβλημα δεν είναι να δουλεύεις εντατικά. Το πρόβλημα είναι να μην ξέρεις πότε να σταματήσεις. Να μην μπορείς να το κάνεις χωρίς να νιώθεις ενοχές. Χωρίς να νιώθεις ότι προδίδεις την εικόνα του «ακούραστου ηγέτη».
Και εκεί ξεκινάει το πραγματικό τίμημα. Αυτό που δεν πληρώνεται στα χαρτιά, αλλά επηρεάζει κάθε πτυχή της ζωής: ευερεθιστότητα, έλλειψη συγκέντρωσης, συναισθηματική αποσύνδεση, αϋπνία. Οι προσωπικές σχέσεις υποφέρουν. Το σώμα στέλνει σήματα. Αλλά το σύστημα συνεχίζει να πιέζει. Γιατί το να σταματάς, προφανώς, είναι για τους αδύναμους.
Έχω μιλήσει με αξιοθαύμαστους επιχειρηματίες, ηγέτες μεγάλων οργανισμών, οι οποίοι είναι σωματικά και οικονομικά σταθεροί... αλλά συναισθηματικά πληγωμένοι. Κάποιοι έχουν χάσει την επαφή με τις δικές τους ανάγκες. Άλλοι δεν μπορούν να θυμηθούν την τελευταία φορά που ένιωσαν γαλήνη. Η κόπωση γίνεται φυσιολογική. Κρύβεται πίσω από κοινοτοπίες όπως: «Έτσι είναι το παιχνίδι», «Η επιτυχία έχει το τίμημά της», «Θα ξεκουραστώ αργότερα».
Και πότε;
Όταν το σώμα αρρωστήσει;
Όταν το μυαλό παγώσει σε μια κρίσιμη συνάντηση;
Όταν η οικογένεια δεν αναγνωρίζει πλέον τον άνθρωπο πίσω από τον ρόλο;
Σε μια κουλτούρα που εξυμνεί τη βιώσιμη απόδοση, η ανθεκτικότητα έχει συγχέεται με την αντίσταση. Αλλά η αντίσταση χωρίς συναισθηματική ρύθμιση δεν είναι δύναμη, είναι χρόνια εξάντληση. Και οτιδήποτε διατηρείται χωρίς φροντίδα... τελικά καταρρέει.
Δεν πρόκειται για υποχώρηση στα βουνά ή διαλογισμό κάτω από ένα δέντρο. Πρόκειται για κάτι πολύ πιο επείγον και λιγότερο εξωτικό: τους ηγέτες που πρέπει να μάθουν να διαχειρίζονται τη δική τους ενέργεια, όχι μόνο των εταιρειών τους.
Επειδή ένας κατακερματισμένος ηγέτης καταλήγει να χτίζει οργανισμούς που, αργά ή γρήγορα, αντανακλούν αυτό το κάταγμα.
Σε έναν ολοένα και πιο ασταθή κόσμο, η αληθινή πολυτέλεια δεν έχει να κάνει με το να έχεις περισσότερα. Έχει να κάνει με το να μπορείς να παραμένεις ήρεμος όταν όλα είναι σε ροή. Έχει να κάνει με το να είσαι παρών. Να σκέφτεσαι καθαρά. Να συνδέεταις με συνοχή. Να διατηρείς ισορροπία μεταξύ των διαστάσεων της ευημερίας: υγεία, εργασία, οικογενειακή ζωή, κοινωνική ζωή και προσωπικός χώρος. Γιατί όταν η μία είναι εκτός ισορροπίας, επηρεάζονται και οι άλλες. Και αυτό το είδος ισορροπίας δεν μπορεί να ανατεθεί ή να αυτοματοποιηθεί: καλλιεργείται με πρόθεση, προσοχή και συνέπεια.
Το ερώτημα δεν είναι πλέον αν μπορείς να συνεχίσεις. Το πραγματικό ερώτημα είναι:
Μπορείς να σταματήσεις χωρίς να νιώθεις ότι καταρρέεις;
Γιατί αν δεν μπορείς... ίσως δεν ηγείσαι. Ίσως απλώς επιβιώνεις.
Ο συγγραφέας είναι αρχιτέκτονας και επιχειρηματίας στον κατασκευαστικό κλάδο. Μέλος του Επιχειρηματικού Συμβουλίου Forbes.
