Ξεκινώντας από το 1946, το καθεστώς Τρουχίγιο έχτισε εργατικές γειτονιές στο Σάντο Ντομίνγκο. Έγγραφα από το Γενικό Αρχείο του Έθνους δείχνουν ότι οι δικαιούχοι δεν ήταν οι πιο άποροι, αλλά μάλλον αυτοί που ήταν πιο βολικοί για το καθεστώς
ΣΑΝΤΟ ΝΤΟΜΙΝΓΚΟ. – Η πρώτη Γειτονιά Κοινωνικής Βελτίωσης χτίστηκε το 1946 και η νομική της βάση ήρθε αργότερα: ο Νόμος 3105 της 9ης Οκτωβρίου 1951, ο οποίος ενέκρινε την ανάπτυξη περιοχών σε κρατική γη που χαρακτηρίζονταν ως γειτονιές κοινωνικής βελτίωσης, εργατικές γειτονιές ή γεωργικές εκμεταλλεύσεις.
Αυτό αναφέρεται από τον Marcos Prados Martín στο «Από τα μποχιό στην κοινωνική στέγαση» (Culture & History Digital Journal, 2025) και τον Jesús Morel στο «Επίσημα μοντέλα για τη στέγαση των εργαζομένων και την κοινωνική βελτίωση στη Σιουδάδ Τρουχίγιο» (περιοδικό αρχιτεκτονικής).
Η έγκριση του έργου ανατέθηκε σε ιδιώτες μηχανικούς, με την τελική εποπτεία της Γραμματείας Δημόσιας Υγείας και Κοινωνικής Πρόνοιας του Κράτους. Η χρηματοδότηση στεγαστικών δανείων παρείχε η Αγροτική και Βιομηχανική Τράπεζα.
Σύμφωνα με τον Morel, οι γειτονιές που χτίστηκαν ήταν: María Auxiliadora, Luperón, Villa Francisca, Villa Duarte, Ensanche Ozama, Mejoramiento Social και Barrios de Alistados, το τελευταίο προοριζόταν για στρατιωτικές οικογένειες.
Τα σπίτια ήταν οργανωμένα σε τυπολογίες που προσδιορίζονταν με γράμματα. Σύμφωνα με τον Morel, οι κατοικίες Τύπου Α είχαν στέγες από σκυρόδεμα ή αμιαντοτσιμέντο σε οικόπεδα διαστάσεων 12×50 μέτρων. Το σαλόνι-τραπεζαρία είχε διαστάσεις 3×20 μέτρα και το υπνοδωμάτιο υπηρεσίας 2,30×2,60 μέτρα.
Οι κατοικίες Τύπου Β αποτελούνταν από τρία υπνοδωμάτια με στέγες από οπλισμένο σκυρόδεμα και τοίχους από τσιμεντόλιθους. Οι κατοικίες αξιωματικών διατίθεντο σε τέσσερις τύπους, με σημαντικά μεγαλύτερες διαστάσεις. Οι μηνιαίες δόσεις πώλησης κυμαίνονταν από 7,00 RD$ έως 20,00 RD$, με τα τέλη απαλλοτρίωσης γης να κυμαίνονται από 1.000,00 RD$ έως 3.000,00 RD$ ανάλογα με την τοποθεσία.
Ο Prados Martín εξηγεί ότι η Αγροτική Τράπεζα αρχικά δεν προσέφερε δάνεια μεγαλύτερα των οκτώ ετών, γεγονός που περιόριζε την πρόσβαση για οικογένειες με υψηλότερο εισόδημα. Μόνο στην περίπτωση των συνοικιών Mejoramiento Social η διάρκεια παρατάθηκε στα δεκαπέντε χρόνια.
Ο νόμος όριζε τους «εργαζομένους» ως δικαιούχους, αλλά δεν διευκρίνιζε το προφίλ τους ή τις συγκεκριμένες απαιτήσεις τους. Ο Prados Martín επισημαίνει ότι αρχειακές πηγές υποδηλώνουν ότι η διαδικασία επιλογής επηρεάστηκε σε μεγάλο βαθμό από την πολιτική εξουσία.
Το Γενικό Αρχείο του Έθνους διατηρεί καταλόγους στους οποίους υψηλόβαθμοι αξιωματούχοι πρότειναν προσωπικά νέους κατοίκους για στέγαση. Ένα έγγραφο με ημερομηνία 17 Ιανουαρίου 1957, το οποίο επικαλείται ο Prados Martín, περιλαμβάνει συστάσεις που υπογράφηκαν, μεταξύ άλλων, από τον Στρατηγό Rafael L. Trujillo Jr., τον Συνταγματάρχη Pedro V. Trujillo Molina, τον Υπουργό Προεδρίας Amado Hernández, τον Υπουργό Οικονομικών Virgilio Álvarez Sánchez και τον Υπουργό Δημοσίων Έργων Jaime A. Guerrero Ávila.
Πριν από την παράδοση των σπιτιών, το Δομινικανό Κόμμα διενήργησε πολιτικό έλεγχο των αιτούντων, όπως τεκμηριώθηκε από τον Prados Martín με αρχεία από την AGN.
Επίσης, στο AGN υπάρχουν οι επιστολές της Blasina Rodríguez και της «La Mora», στις οποίες παρακαλούσαν για μια στέγη για τα παιδιά τους, γεγονός που οδηγεί τον Prados Martín στο συμπέρασμα ότι οι κάτοικοι που εκδιώχθηκαν για να χτίσουν τη γειτονιά Mejo δεν ήταν, στις περισσότερες περιπτώσεις, αυτοί που έλαβαν τα σπίτια, καθώς σύμφωνα με τον Prados Martín, ήταν σύνηθες για τον στρατό να αναγκάζει τους κατοίκους να κατεδαφίσουν τα σπίτια τους και να επιστρέψουν στις επαρχίες καταγωγής τους με ένα μικρό χρηματικό ποσό.
Σειρά: Ιστορία της Κοινωνικής Στέγασης στη Δομινικανή Δημοκρατία. Κεφάλαιο III.
Προτεινόμενα αναγνώσματα:
- Το μποχίο: προκατάληψη, έξωση και εκσυγχρονισμός στην πόλη Τρουχίγιο
- Σαν Ζενόν: ο τυφώνας που έδωσε στον Τρουχίγιο την εξουσία να αποφασίζει ποιος άξιζε μια στέγη πάνω από το κεφάλι του
- Πέρα από τις προκαταλήψεις: Καταρρίπτοντας τους μύθους για την εργασία στις κατασκευές της Δομινικανής Δημοκρατίας
