Η ενδοσκοπική μου φύση και η ικανότητά μου να κάνω αναλογίες ήρθαν στο μυαλό μου εν μέσω των καταρρακτωδών βροχών που παρέλυσαν τη χώρα, επηρεάζοντας οικογένειες, έργα και διαταράσσοντας την καθημερινή ρουτίνα. Σκέφτηκα τη σημασία της μεγαλύτερης σκόπιμης λήψης προφυλάξεων. Για άλλη μια φορά, συναντήσαμε πλημμυρισμένους δρόμους, κλειστές σήραγγες και εκτοπισμένες οικογένειες που αναζητούσαν ασφάλεια. Και αναρωτήθηκα: πόσα από αυτά που βιώσαμε θα μπορούσαν να είχαν αποφευχθεί αν είχαμε κοιτάξει πέρα από το προφανές;
Η πραγματικότητα μας φέρνει αντιμέτωπους με ένα επαναλαμβανόμενο μάθημα: η οικοδόμηση δεν αφορά μόνο την ανέγερση τοίχων ή τον σχεδιασμό σχεδίων. Η οικοδόμηση αφορά τον προγραμματισμό, την προοπτική του μέλλοντος και την πρόβλεψη κινδύνων. Στον κόσμο των κατασκευών, όπως και στην ίδια τη ζωή, η σημερινή αμέλεια γίνεται η κρίση του αύριο.
Όταν σκέφτομαι πώς χτίζουμε κατασκευές χωρίς να λαμβάνουμε υπόψη την απαραίτητη αποστράγγιση, χωρίς να μελετάμε το έδαφος, χωρίς να λαμβάνουμε υπόψη τη γεωγραφική θέση ή την ευπάθεια των περιοχών, δεν μπορώ παρά να δω μια παραλληλία με τον άνθρωπο που αποφασίζει να περπατήσει χωρίς σχέδιο, αυτοσχεδιάζοντας, μέχρι που φτάνει η καταιγίδα και τον εκπλήσσει χωρίς στέγη.
Η πρόληψη δεν πρέπει να θεωρείται περιττό έξοδο, αλλά επένδυση στην ευαισθητοποίηση. Στις κατασκευές, αυτό σημαίνει ενσωμάτωση υδρολογικών μελετών, σχεδιασμό αποτελεσματικών συστημάτων αποστράγγισης, επιλογή ανθεκτικών υλικών, ασφάλιση και δημιουργία σχεδίων έκτακτης ανάγκης. Σε ανθρώπινο επίπεδο, σημαίνει παύση για να αξιολογήσουμε τις αποφάσεις μας, καλλιέργεια συνηθειών που ενισχύουν την ανθεκτικότητά μας και εξοπλισμό με εσωτερικούς και εξωτερικούς πόρους που θα μας στηρίξουν όταν η ζωή μας φέρνει αντιμέτωπους με δυσκολίες.
Σήμερα, με τα νερά των πλημμυρών να παρασύρουν ολόκληρους δρόμους και να αποκαλύπτουν τις ρωγμές στις κατασκευές μας, ο κατασκευαστικός κλάδος λαμβάνει μια έντονη υπενθύμιση: τα έργα δεν μπορούν να σχεδιάζονται με γνώμονα μόνο την αισθητική ή την άμεση κερδοφορία. Πρέπει να λάβουμε υπόψη τις ζωές που θα τα κατοικήσουν, την ασφάλεια όσων θα εμπιστευτούν τα σπίτια τους, τα περιουσιακά τους στοιχεία και τα όνειρά τους σε αυτούς τους χώρους. Και η ίδια σκέψη ισχύει για τον καθένα μας στην προσωπική και επαγγελματική μας ζωή: δεν μπορούμε να ζούμε χτίζοντας μόνο για το σήμερα. πρέπει να χτίζουμε με διορατικότητα για να αντέξουμε το αύριο.
Ως ολοκληρωμένος προπονητής και ομιλητής, έχω μάθει ότι η μεταμόρφωση πηγάζει από την ικανότητα να αναγνωρίζουμε τα τρωτά μας σημεία και να τα μετατρέπουμε σε ευκαιρίες για βελτίωση. Το ίδιο ισχύει και στον κατασκευαστικό κλάδο: μια καταιγίδα μπορεί να καταστρέψει, αλλά μπορεί επίσης να ανοίξει την πιθανότητα ανοικοδόμησης με μεγαλύτερη επίγνωση. Κάθε νεροποντή μας υπενθυμίζει ότι η διορατικότητα σώζει ζωές, προστατεύει έργα και διασφαλίζει το μέλλον.
Η πρόσκληση είναι σαφής: ας είμαστε πιο συνειδητοί. Ως πολίτες, ως ηγέτες έργων και ως άνθρωποι. Είθε κάθε κατασκευή -υλική ή πνευματική- να έχει γερά θεμέλια, έτοιμα συστήματα αποστράγγισης και παράθυρα ανοιχτά στην ελπίδα.
Γιατί στο τέλος, ό,τι χτίζουμε με διορατικότητα αντέχει, και ό,τι αφήνουμε στην τύχη καταλήγει να δίνει τη θέση του στην πρώτη καταιγίδα.
