Καθημερινά λαμβάνουμε με φρίκη τα νέα από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και τα μέσα ενημέρωσης που αναφέρουν θλιβερά γεγονότα στα οποία άνθρωποι πεθαίνουν ως θύματα της βίας που μαστίζει την κοινωνία της Δομινικανής Δημοκρατίας.
Ανεξάρτητα από κοινωνική τάξη, ηλικία ή φύλο, το έγκλημα συνεχίζει να παραμονεύει και να καταλαμβάνει τους δρόμους, θηρεύοντας νέους, αθώους, πολύτιμους, εργατικούς ανθρώπους - χρήσιμα περιουσιακά στοιχεία που πληρώνουν άδικα για ένα ελλιπές σύστημα που δεν παρέχει εγγυήσεις για τους πολίτες του.
Η ζωή φαίνεται να έχει χάσει το νόημά της. Τα κίνητρα ενεργοποιούνται σαν να ήταν παιχνίδι, όπου οι άνθρωποι κυνηγιούνται για αθλητισμό. Η κατάσταση είναι ανησυχητική και οι φόβοι που εκφράζει ο πληθυσμός είναι αναμφισβήτητοι. Η βία κατακλύζει τους δρόμους μας καθημερινά.
Πολλές Λέσλι χάνουν τη ζωή τους καθημερινά ως συνέπεια της αδίστακτης αγριότητας που, χωρίς να λαμβάνει υπόψη τα σύνορα, κατακλύζει ολόκληρες οικογένειες, των οποίων οι σπαρακτικές σκηνές τρομοκρατούν και υπονομεύουν την ηρεμία ακόμη και του πιο αναίσθητου ατόμου.
Είναι αλήθεια ότι ορισμένες υποθέσεις ξεπερνούν τα όρια άλλων, μερικές γίνονται πιο πρωτοσέλιδα, αλλά τελικά πρόκειται για ανθρώπινα όντα που σβήνουν εν μέσω κατακριτέας βίας, αφήνοντας πίσω τους ένα ίχνος ταλαιπωρίας, πόνου, συμπλεγμάτων ενοχής, ανικανότητας, διαταραχών και ανεπανόρθωτης συναισθηματικής βλάβης.
Η αιμορραγία πρέπει να σταματήσει τώρα. Το Κράτος, ως εγγυητής των δημόσιων πολιτικών, καλείται να αντιμετωπίσει τις βαθύτερες αιτίες αυτού του αχαλίνωτου κακού. Η νοοτροπία της αστυνομίας πρέπει να μεταμορφωθεί και να ανανεωθεί, αφήνοντας πίσω της τις αρχαϊκές της μεθόδους, όπου η ευκολότερη και πιο συχνή λύση είναι συχνά να πυροβολεί χωρίς δισταγμό.
Τα ανισόρροπα και διεφθαρμένα μυαλά που αποτελούν κίνδυνο για τον πληθυσμό δεν πρέπει να φέρουν όπλα ή να εκπροσωπούν τις κρατικές δυνάμεις ασφαλείας. Αυτή η κοινωνία αξίζει ένα καλύτερο μέλλον.
Η ορφάνια διαπερνά τα πάντα. Όχι μόνο την ορφάνια που υποφέρουν οι γιοι και οι κόρες πατέρων και μητέρων που μας εγκαταλείπουν πρόωρα λόγω θανατηφόρας βίας, αλλά και την ορφάνια ενός πληθυσμού χωρίς ασφάλεια ή εγγυήσεις, ενός πληθυσμού που βρίσκει τον θάνατο ενώ φεύγει τρομοκρατημένος από εγκληματίες και αστυνομία επειδή, τελικά, η θεραπεία είναι χειρότερη από την ασθένεια.
