Deel II: Wanneer de markt en de eigenaar verschillende dingen willen
Afgelopen zondag bespraken we waarom sommige commerciële, bedrijfs- en industriële panden bijna direct verkocht of verhuurd kunnen worden, terwijl andere maanden of zelfs jaren in beslag nemen. Maar we lieten een fundamentele variabele buiten beschouwing: wat wil de eigenaar met het pand doen?
Omdat een pand wel degelijk een markt kan hebben, maar toch niet verkocht wordt. Het overkomt me vaker dan je denkt. Soms krijg ik vragen van bedrijven die zeggen: "Indhira, ik wil niet huren. Ik heb het kapitaal, ik heb de financiering rond en ik wil mijn hoofdkantoor kopen.".
Perfect. We hebben een pand gevonden dat uitermate geschikt zou kunnen zijn. We belden de eigenaar en het antwoord was: "Ik verkoop niet. Ik verhuur alleen." En het omgekeerde gebeurt ook.
Een uitstekend bedrijf meldt zich, op zoek naar een langetermijnhuurcontract, en de eigenaar antwoordt: "Ik verhuur niet. Ik verkoop alleen." Soms wil je beide partijen gewoon bij elkaar roepen: "Kom eens tot bezinning!" 😂 Maar zo werkt het niet in de vastgoedwereld.
De markt kent ook cycli
Er zijn periodes waarin er meer vraag is naar koopwoningen en andere waarin bedrijven liever hun kapitaal behouden en verhuren. Ook huiseigenaren doorlopen hun eigen cycli. Een gezin heeft misschien liquiditeit nodig en besluit te verkopen. Een ander gezin wil wellicht zijn bezittingen behouden en inkomsten genereren.
Een fonds kan een specifieke termijn hebben voor de verkoop van een belegging. Een bedrijf kan bijvoorbeeld hebben besloten dat het het pand waarin het gevestigd is niet langer hoeft te bezitten. Een pand kan dus zeer aantrekkelijk zijn, maar de manier waarop het beschikbaar is, sluit mogelijk niet aan op de huidige marktvraag.
De taak van de adviseur is niet om de eigenaar te dwingen te verkopen of te overtuigen om te verhuren. Het is zijn taak om de eigenaar voldoende informatie te verschaffen, zodat hij of zij kan beslissen of de huidige situatie behouden blijft of dat er een ander alternatief overwogen moet worden.
En het draait niet alleen om financiën
We denken vaak dat emotionele waarde vooral bij woningen hoort. Het huis van oma. Het huis waar de kinderen zijn opgegroeid. Het pand van de overleden partner. Maar die emotionele waarde bestaat ook in commercieel vastgoed. "Dit is al 50 jaar ons hoofdkantoor.".
“Mijn vader kocht dit land.” “Ons bedrijf is hier begonnen.” “Dit perceel is al vier generaties lang in onze familie.” Voor ons is het misschien een industrieel magazijn, een kantoorgebouw of gewoon een stuk grond. Voor die familie kan het een heel leven vertegenwoordigen. En dat is belangrijk.
Ik heb eigenaren gezien die zouden kunnen verkopen, maar liever verhuren omdat ze het pand niet kwijt willen. Anderen stellen een prijs vast waaronder ze het liever zelf houden. En beide beslissingen zijn volkomen geldig. Het belangrijkste is om te begrijpen dat er twee verschillende concepten zijn:
- De waarde die een onroerend goed voor de eigenaar heeft.
- De waarde die de markt op een bepaald moment bereid is te erkennen.
Soms vallen ze samen. Soms niet.
Elk "nee" heeft ook een effect
Er is ook nog een andere realiteit. "Ik wil niet verkopen." "Ik wil niet verhuren." "Ik wil dat soort transactie niet." "Ik wil dat soort gebruiker niet." "Ik wil die voorwaarden niet.".
De eigenaar heeft het volste recht om te bepalen wat hij wel en niet accepteert voor zijn eigendom. Maar elke voorwaarde verkleint ook de groep potentiële kopers of huurders. En dat kan de tijd die nodig is om een deal te sluiten verlengen.
Daarom is het, na maandenlang actief een object te hebben gepromoot, de markt te hebben afgespeurd, met andere makelaars te hebben samengewerkt, contact te hebben opgenomen met bedrijven en voorstellen of feedback te hebben ontvangen zonder een deal te sluiten, tijd om weer met de eigenaar om tafel te gaan zitten. Niet per se om de prijs te verlagen.
Om de volledige strategie te bekijken
Moeten we doorgaan met verkopen? Moeten we doorgaan met verhuren? Is het verstandig om beide opties te overwegen? Is het beoogde gebruik nog steeds geschikt? Beperken de huidige omstandigheden de vraag onnodig? Moet de eigenaar nu echt verkopen, of kan hij/zij het zich veroorloven om te wachten? En wat heeft de markt ons al die tijd verteld?
Soms is het advies om aanpassingen te maken. Maar soms is het precies het tegenovergestelde: "Ik zou wachten.".
Het object is misschien goed. De prijs is misschien redelijk. De voorwaarden zijn misschien gunstig. Alleen vallen de puzzelstukjes nog niet op hun plaats. Want dat gebeurt ook.
Ons werk bevindt zich op het snijvlak van prijs en tijd
Niet alles wat snel verkocht wordt, is goedkoop. En niet alles wat lang te koop staat, is per definitie ondergewaardeerd. Ons werk bevindt zich precies tussen deze twee uitersten: inzicht in het object, inzicht in de eigenaar, inzicht in wie het zou kunnen kopen of huren, en bovenal inzicht in de huidige marktomstandigheden. Alleen dan kunnen we iets veel nuttigers aanbevelen dan simpelweg: "Laten we de prijs verlagen.".
Soms moet je verkopen. Soms moet je verhuren. Soms moet je je strategie aanpassen. En soms, ook al is het misschien niet het meest aantrekkelijke advies, is wachten de beste optie.
Mogelijk bent u geïnteresseerd in:


