Het huis aan Máximo Gómez 25 was getuige van de leveringen van speelgoed, huishoudelijke apparaten en voedselpakketten die haar zus Emma samenstelde met de Kruistocht van de Liefde, en zowel behoeftigen als politieke kopstukken van de Dominicaanse democratie paradeerden erdoorheen
SANTO DOMINGO.- Hoewel Joaquín Balaguer om een bescheiden woning had gevraagd met een slaapkamer en badkamer op de begane grond en voldoende ruimte voor boeken, besloeg de bouw uiteindelijk 450 vierkante meter. De president grapte daarop dat ze een kerk voor hem aan het bouwen waren, aldus Rafael Tomás Hernández R., destijds assistent van ingenieur Humberto Ruiz Castillo, adviseur van de uitvoerende macht, in zijn column "La Máximo Gómez 25", gepubliceerd in Hoy.
Omdat hij en zijn zoon Hugo dat huis ontworpen hebben, waarvan de bouw in 1957 ongeveer 30.000 peso kostte. Het huis is doordrenkt van verhalen, intriges, stadslegendes en open geheimen, van de fundering tot de dood van de politicus en schrijver in 2002.
De oorspronkelijke gevel weerspiegelde een eclectische stijl die typerend was voor de burgerlijke woningen in de Dominicaanse Republiek in het midden van de twintigste eeuw: een sober en modern gebouw met strakke lijnen, een plat dak en witte muren, zonder veel versieringen, waarbij alle decoratieve elementen geconcentreerd waren bij de ingang.
Een rationele basis met een geleend historicistisch fragment als teken van sociale distinctie: een halfronde boog omlijst met lichte steen en een geometrisch traliewerk boven een smeedijzeren balkon. Een Moors accent, vreemd aan de rest van het gebouw, dat te zien is op foto's uit 1966 en nog steeds aanwezig is.
Volgens Víctor Gómez Bergés, die sprak tijdens een rondetafelgesprek waarover El Nacional berichtte, vertrouwde generaal Guarionex Estrella, Trujillo's chef van de militaire staf, hem toe dat de dictator Balaguer had aangespoord te verhuizen, omdat zijn minister van Buitenlandse Zaken niet op de bescheiden manier kon leven die hij deed. Daarom regelde hij een lening bij de Landbouwbank.
Balaguer verhuisde naar een aanbouw boven de garage, waardoor het hoofdhuis vrijwel leeg kwam te staan. Naast het huis bevond zich zijn bibliotheek, die hij in 1944 was begonnen met een boek getiteld "Emotionele gids voor de romantische stad", aldus El Granero del Sur.
Dat was eigenlijk het achterste gedeelte, aan de kant van Mahatma Gandhi Street, en het had twee verdiepingen: beneden het kantoor waar hij werkte, en de eetkamer met drie fauteuils; boven zijn slaapkamer, die nog steeds plat ligt en tentoongesteld wordt, met een kruis erop, en een woonkamer-bibliotheek.
Degenen die hem goed kenden, kenden het huis beter dan hijzelf. Generaal Luis María Pérez Bello, zijn adjudant, en Xiomara Herrera, een andere assistente, die hem van 1955 tot het einde vergezelde, net als Aníbal Páez, die het aangrenzende huis kocht en het intern met elkaar verbond om hem te kunnen wassen, aankleden en voeden.
Toen zijn blindheid en mobiliteit verslechterden, sliep Páez op een opklapbed naast hem, en ze bleven ruzie maken, aldus César Medina in Listín Diario. Hij voegde eraan toe dat wanneer Balaguer boos werd, "de San Antonios uit zijn kantoor tevoorschijn kwamen.".
Tegenwoordig is dit huis een museum waar de suikerpot op tafel bewaard is gebleven, afkomstig van de dag van de bloeding die hem in 2002 in het ziekenhuis deed belanden, en de hometrainer die hij gebruikte om zijn benen te trainen, die door flebitis waren aangetast. Er is ook het portret van de heilige Franciscus Xaverius Cabrini tot wie hij elke ochtend bad, de mahoniehouten leuningen die werden geïnstalleerd zodat hij zich zelfstandig in zijn rolstoel kon verplaatsen, en de bibliotheek waar Cervantes, Balzac en Menéndez Pelayo staan naast de heiligen die hij, zoals hij aan Hoy vertelde, dichtbij hield omdat ze boze geesten afweerden.
