Η ηγεσία δεν είναι πάντα μια σταθερή φωνή ή μια καλά μελετημένη απόφαση. Μερικές φορές είναι μια μεγάλη σιωπή πριν μιλήσεις. Μια βαθιά ανάσα πριν απαντήσεις σε ένα μήνυμα που θα μπορούσε να βάλει τα πάντα φωτιά. Μια αμήχανη παύση σε μια συνάντηση όπου όλοι περιμένουν μια λύση που εσύ (ακόμα) δεν έχεις.
Υπάρχουν μέρες που το να κρατάς το κέντρο είναι η πιο στρατηγική πράξη που μπορείς να κάνεις.
Και παραδόξως, αυτή που υποτιμάται περισσότερο.
Όταν όλα φαίνονται εκτός ελέγχου —ένα έργο που καθυστερεί, ένας πελάτης που σε πιέζει, ένας προμηθευτής που δεν παραδίδει, μια ομάδα που περιμένει κατεύθυνση— το φυσικό ένστικτο είναι να βιαστείς, να αντιδράσεις και να προβάλεις τον έλεγχο. Αλλά η εμπειρία με έχει διδάξει ότι η κακώς διαχειριζόμενη βιασύνη είναι ο εχθρός της ηγεσίας. Και ότι η διατήρηση της ψυχραιμίας δεν είναι αδυναμία.
Είναι ο αόρατος μυς που αποτρέπει τα δαπανηρά λάθη, τις περιττές συγκρούσεις και τις αντιδραστικές αποφάσεις που τελικά κοστίζουν περισσότερο από την αρχική κρίση.
Πού εκπαιδεύεσαι γι' αυτό; Όχι στο εργοτάξιο. Όχι στο γραφείο. Εκπαιδεύεσαι γι' αυτό πολύ νωρίτερα.
Εκπαιδεύεις τον εαυτό σου όταν αποφασίζεις να μην ξεκινάς τη μέρα σου στο τηλέφωνό σου. Όταν αφήνεις χώρο —ακόμα κι αν είναι μόνο 10 λεπτά— για να είσαι με τον εαυτό σου πριν ασχοληθείς με τον κόσμο. Όταν αναπτύσσεις μια ιεροτελεστία που δεν βασίζεται στο κίνητρο, αλλά στην επίγνωση: να είσαι παρών για να μπορείς να σκεφτείς. Να αναπνέεις για να μπορείς να επιλέξεις. Να αδειάζεις τον εαυτό σου από τον θόρυβο για να μπορείς να υποστηρίξεις τους άλλους.
Στην περίπτωσή μου, αυτή η τελετουργία αλλάζει ανάλογα με την εποχή. Μερικές φορές είναι διαλογισμός με κλειστά μάτια. Άλλες φορές είναι σιωπή με οργανική μουσική, ενώ ανασκοπώ τις τρεις βασικές αποφάσεις της ημέρας. Υπάρχουν μέρες που είναι άσκηση την αυγή για να βάλω το σώμα μου σε κίνηση πριν το σύστημα με παρασύρει κάτω. Το σημαντικό δεν είναι η μέθοδος. Είναι η πρόθεση: να μην αφήσω την ημέρα να με βρει απροετοίμαστο.
Το Forbes μιλάει για «εκτελεστική παρουσία στην αβεβαιότητα» και, ενώ η φράση ακούγεται κομψή, αυτό που κρύβεται πίσω από αυτήν είναι βαθιά ανθρώπινο. Η διατήρηση της ψυχραιμίας συνεπάγεται τον έλεγχο των συναισθημάτων σας χωρίς να μουδιάζετε. Σημαίνει ότι δεν μπορούν να ελεγχθούν όλα, αλλά σχεδόν όλα μπορούν να διαχειριστούν καλύτερα με προοπτική. Και να κατανοήσετε ότι η ηρεμία δεν μεταδίδεται λέγοντας «ηρέμησε»... Μεταδίδεται μέσω της συμπεριφοράς σας. Μέσα από τον τρόπο που περπατάτε στο διάδρομο. Μέσα από την έκφρασή σας καθώς ακούτε. Μέσα από την παύση σας πριν μιλήσετε.
Η ομάδα το νιώθει. Ο πελάτης το αντιλαμβάνεται. Το έργο επωφελείται από αυτό. Δεν είναι πάντα αισθητό εκείνη τη στιγμή. Αλλά η διατήρηση μιας κεντρικής θέσης αλλάζει την πορεία των πραγμάτων. Όχι επειδή ελέγχετε τα πάντα, αλλά επειδή δεν αφήνετε το χάος να αποφασίζει για εσάς.
