Αυτή την εβδομάδα σταμάτησα για να σκεφτώ τη λέξη ταπεινότητα και την πραγματική της σημασία, και σκέφτηκα πόσες φορές οι άνθρωποι συρρικνώνονται ή αρνούνται τον εαυτό τους στο όνομά της, μέχρι που κατέληξα σε ένα συμπέρασμα που νιώθω επείγον να μοιραστώ: η έννοια είναι διαστρεβλωμένη και ότι η σύγχυση κοστίζει συμφωνίες, προμήθειες και τοποθέτηση στον κλάδο.
Η λέξη προέρχεται από τη λατινική λέξη *humilitas*, που προέρχεται από το *humus*, που σημαίνει γη, και αναφέρεται στο να κρατάει κανείς τα πόδια του στη γη και να γνωρίζει με ειλικρίνεια την πραγματικότητά του, χωρίς να διογκώνει το εγώ του, αλλά και χωρίς να κρύβει το ταλέντο του. Η αληθινή ταπεινότητα δεν απαιτεί ποτέ να γίνει κάποιος αόρατος ή να απαρνηθεί την αξία του, κι όμως έχω παρατηρήσει ότι από φόβο μήπως φανεί αλαζόνας, ορισμένοι μεσίτες ακινήτων υποβαθμίζουν την εμπειρία τους, παραλείπουν τις ιστορίες επιτυχίας τους ή σχεδόν ζητούν συγγνώμη όταν παρουσιάζουν τις αμοιβές τους.
Αυτό το λάθος έχει άμεσες συνέπειες για την επιχείρηση. Ένας πελάτης που πρόκειται να λάβει μια οικονομική απόφαση με μεγάλο αντίκτυπο αναζητά βεβαιότητα και, αν ο επαγγελματίας διστάσει για τη δική του αξία, αυτή η αμφιβολία εξαπλώνεται αμέσως, δημιουργώντας ένα ρήγμα που τελικά διαβρώνει την εμπιστοσύνη που έχει ήδη χτιστεί.
Η μείωση του προσωπικού δεν δημιουργεί τη συμπάθεια που πολλοί περιμένουν. Αντίθετα, μεταδίδει ανασφάλεια, και η ανασφάλεια δεν πουλάει ακίνητα, δεν υπερασπίζεται τις δίκαιες προμήθειες ούτε χτίζει μια σταθερή προσωπική εικόνα σε μια αγορά όπου η φήμη είναι το παν.
Είναι σημαντικό να επισημανθεί η σύγχυση που υπάρχει μερικές φορές μεταξύ αλαζονείας και πεποίθησης: η πρώτη επιδιώκει να επιδείξει ανωτερότητα, ενώ η δεύτερη απλώς μεταφέρει γνώση. Όταν ένας επαγγελματίας δηλώνει ήρεμα ότι δομεί τέτοιου είδους συναλλαγές εδώ και δέκα χρόνια, δεν είναι αλαζόνας, αλλά μάλλον προσφέρει την ειλικρίνεια σχετικά με την εμπειρία του, την οποία χρειάζεται να ακούσει ένας επενδυτής πριν λάβει μια απόφαση.
Η αληθινή ταπεινότητα συνυπάρχει με την επαγγελματική αυτοπεποίθηση χωρίς καμία σύγκρουση μεταξύ των δύο. Κάποιος μπορεί να είναι ενσυναισθητικός, προσιτός και πρόθυμος να μάθει, ενώ παράλληλα να είναι σταθερός στην επικοινωνία των αποτελεσμάτων ή στην υπεράσπιση της αξίας της εργασίας του. Το ένα δεν υποβαθμίζει το άλλο. Δεν υπάρχει καμία αρετή στο να αποδέχεται κανείς μειονεκτικές συνθήκες από φόβο μήπως φανεί απαιτητικός, ούτε στο να σιωπά για τα επιτεύγματα από φόβο μήπως προκαλέσει δυσφορία.
Αξίζει να αναλυθεί κατά πόσον από αυτό που νοείται ως ταπεινότητα είναι στην πραγματικότητα φόβος της απόρριψης, της κριτικής ή της κατάληψης χώρου, μεταμφιεσμένος σε αρετή.
Αυτός ο φόβος καταλήγει να εμποδίζει την ανάπτυξη επαγγελματιών με εξαιρετικές δυνατότητες, και γι' αυτό αξίζει να θυμόμαστε ότι η αναγνώριση της δικής μας αξίας δεν είναι το αντίθετο της ταπεινότητας, αλλά η προϋπόθεση για την αυθεντική άσκησή της.
Μόνο όσοι γνωρίζουν την αξία τους μπορούν να υπηρετούν τους άλλους χωρίς αλαζονεία και χωρίς φόβο.
Προτεινόμενα αναγνώσματα:
