Σήμερα θέλω να σας μιλήσω από ένα πολύ προσωπικό σημείο, από ένα από εκείνα τα σημεία όπου συνειδητοποιείς ότι έτρεχες χωρίς να κοιτάς το μονοπάτι. Υπάρχουν στιγμές που το σώμα σου σε προειδοποιεί, αλλά εσύ συνεχίζεις. Στιγμές που το μυαλό σου λέει: «Μπορώ να κάνω λίγο περισσότερο», παρόλο που η ψυχή σου ψιθυρίζει: «Τέλος». Μερικές φορές δεν ξέρουμε πότε ξεκίνησε η εξάντληση. Παρατηρούμε μόνο ότι λειτουργούμε, εκπληρώνουμε τις υποχρεώσεις μας, λύνουμε προβλήματα, αλλά κάτι μέσα μας δεν δονείται πια με τον ίδιο τρόπο.
Έτσι ένιωθα τελευταία. Έχω παρατηρήσει ότι άφηνα κομμάτια του εαυτού μου σε κάθε ρόλο, σε κάθε έργο, σε κάθε δέσμευση που έκανα, θέλοντας να είμαι εκεί για όλους. Μέχρι που βρέθηκα αντιμέτωπος με αυτή την εκδοχή του εαυτού μου που συνεχίζει, αλλά δεν νιώθει πια το ίδιο. Και τότε αποφάσισα να σταματήσω. Να κάνω μια παύση και να επανασυνδεθώ με τον εαυτό μου μετά από τόσα πολλά.
Από την εμπειρία μου στον τομέα των ακινήτων και τη συνεργασία μου με συμβούλους και ομάδες μέσω του προγράμματος Real Estate Equilibrium, γνωρίζω ότι αυτό το περιβάλλον βρίσκεται συνεχώς σε «λειτουργική κατάσταση». Υπάρχουν στόχοι, πελάτες, διαπραγματεύσεις, τηλεφωνήματα, εκπαιδευτικές συνεδρίες, κλεισίματα και μια λίστα που φαίνεται ατελείωτη. Και όσο περισσότερο κάνουμε, τόσο περισσότερο φαίνεται ότι πρέπει να συνεχίσουμε να κάνουμε. Αλλά στη μέση αυτού του αγώνα δρόμου, σπάνια σταματάμε να ακούσουμε και να δούμε αν είμαστε ακόμα συντονισμένοι με αυτό που μας παρακινεί πραγματικά.
Πώς ξέρουμε ότι πρέπει να επανασυνδεθούμε με τον εαυτό μας; Δεν είναι πάντα μια μεγάλη κρίση που το σηματοδοτεί. Μερικές φορές είναι μια ήπια δυσφορία, ένα αίσθημα κενού, μια κούραση που δεν φεύγει ούτε με ένα ελεύθερο Σαββατοκύριακο. Είναι όταν δεν απολαμβάνουμε πλέον αυτό που κάποτε μας γέμιζε, όταν ένα χαμόγελο εμφανίζεται αλλά δεν φτάνει στην ψυχή, όταν το σώμα είναι παρόν αλλά το μυαλό είναι μακριά. Αυτό είναι το σημάδι. Δεν είναι τεμπελιά ή έλλειψη φιλοδοξίας: είναι η ψυχή που λέει: «Με ξεχνάς».
Από την οπτική γωνία της ψυχολογίας της ευεξίας, γνωρίζουμε ότι το πρώτο πράγμα που χρειαζόμαστε είναι να σταματήσουμε χωρίς ενοχές. Όχι να τα παρατήσουμε, αλλά να ακούσουμε τον εαυτό μας. Να αφήσουμε το σώμα μας να ξεκουραστεί και το μυαλό μας να ηρεμήσει αρκετά ώστε η καρδιά μας να μπορέσει να μιλήσει ξανά. Να επανασυνδεθούμε με τα απλά πράγματα: να κοιμόμαστε καλά, να περπατάμε χωρίς βιασύνη, να αναπνέουμε πραγματικά, να καταγράφουμε αυτά που νιώθουμε, να ζητάμε βοήθεια αν χρειαστεί. Και πάνω απ' όλα, να θυμόμαστε ότι δεν μπορούμε να διατηρήσουμε τον εξωτερικό κόσμο αν ο εσωτερικός μας εαυτός είναι εξαντλημένος.
Στην περίπτωσή μου, βρίσκομαι σε αυτή τη διαδικασία παύσης και ανακάλυψης του εαυτού μου. Διαπιστώνω ότι η επιστροφή στον εαυτό μου δεν σημαίνει πάντα ότι κάποιος επιστρέφει σε αυτό που ήταν κάποτε, αλλά ότι επιτρέπει στον εαυτό του να βγει από ένα πιο συνειδητό, πιο ανάλαφρο και πιο αυθεντικό μέρος. Και σε αυτό το ταξίδι επιστροφής στον εαυτό μου, τα λόγια ενός θεατρικού έργου επιστρέφουν σε μένα:
«Κοιτάζω τον εαυτό μου και δεν με αναγνωρίζω. Δεν ξέρω ποιος είμαι εδώ και πολύ καιρό, αλλά ξέρω ότι θέλω να γυρίσω πίσω.»
Αν αυτά τα λόγια βρίσκουν απήχηση σε εσάς, αν κι εσείς κοιτάτε τον εαυτό σας και δεν τον αναγνωρίζετε, αν χάνεστε στον καθρέφτη αλλά λαχταράτε να επιστρέψετε, να ανακτήσετε εκείνα τα κομμάτια του εαυτού σας που σας κάνουν μοναδικούς, που σας κάνουν ανθρώπους: μην διστάσετε. Μην φοβάστε να σταματήσετε.
Οι παύσεις δεν είναι παράδοση, είναι επαναβαθμονόμηση. Και στο τέλος, αποφέρουν τις πιο πολύτιμες ανταμοιβές: ισορροπία και ευημερία που κανένα κλείσιμο εκατομμυρίων δολαρίων δεν μπορεί να αγοράσει.
Γιατί δεν έχει νόημα να τα έχεις όλα αν χάνεις τον εαυτό σου στην πορεία.
