Μερικοί κατασκευαστές κινδυνεύουν να μηνυθούν από αγοραστές, άλλοι προτίμησαν να μειώσουν τα περιθώρια κέρδους τους, κάποιοι έχουν σταματήσει την κατασκευή εν αναμονή σταθεροποίησης και άλλοι φοβούνται ότι θα χρεοκοπήσουν
ΣΑΝΤΟ ΝΤΟΜΙΝΓΚΟ– Το lockdown λόγω της COVID-19 επιβεβαίωσε εκ νέου τη σημασία του να έχεις ένα σπίτι όπου οι άνθρωποι μπορούν να βρίσκουν καταφύγιο σε καθημερινή βάση. Η υποχρέωση να παραμένουν σε εσωτερικούς χώρους για μεγάλο χρονικό διάστημα ανάγκασε πολλούς να επανεξετάσουν τις προτεραιότητές τους και να προωθήσουν τα σχέδιά τους.
Η ανάπτυξη του κατασκευαστικού τομέα, όπως αποδεικνύεται από τα στοιχεία σε πολλές χώρες σε όλο τον κόσμο, θα μπορούσε να ερμηνευτεί με πολλαπλούς τρόπους, και ίσως ο πιο αναμφισβήτητος θα ήταν: η στέγαση είναι βασική αναγκαιότητα για κάθε άνθρωπο και η κατοχή μιας τέτοιας κατοικίας μετριάζει τις δυσκολίες της εποχής της COVID-19.
Ο τομέας της στέγασης έχει το δικό του κεφάλαιο στην κρίση που προκαλείται από την παράλυση της παγκόσμιας οικονομίας, και όταν εξετάζουμε το τοπικό επίπεδο, η πραγματικότητα δείχνει ότι, αν και τα στοιχεία ανάπτυξης φαίνονται ευνοϊκά, η κατάσταση του τομέα δεν φαίνεται τόσο απλή.
Το κόστος στέγασης έχει εκτοξευθεί σε ποσοστά που κυμαίνονται από 12 έως 30%, παρουσιάζοντας ποικίλα σενάρια: οι κατασκευαστές κινδυνεύουν να μηνυθούν από αγοραστές, άλλοι προτίμησαν να μειώσουν τα περιθώρια κέρδους τους για να επιβιώσουν, κάποιοι σταμάτησαν τις κατασκευές περιμένοντας τη σταθερότητα της αγοράς και ένα μέρος φοβάται ότι θα χρεοκοπήσει.
Η κρίση του κορονοϊού δεν είναι χωρίς συνέπειες. Ο αντίκτυπός της θα συνεχίσει να επηρεάζει την οικονομία για μεγάλο χρονικό διάστημα. Όσον αφορά το έργο που επιτελεί El Inmobiliario σχετικά με τις αυξανόμενες τιμές των δομικών υλικών, συμβουλευτήκαμε αρκετούς παράγοντες του κλάδου για να μάθουμε την άποψή τους επί του θέματος.
«Έχω ένα έργο υπό κατασκευή στο Mirador Norte. Όταν ξεκίνησε η πανδημία, είχαμε πουλήσει το 50% του έργου. Κατά τη διάρκεια της διαδικασίας, φτάσαμε το 80% και το 20% που πουλήσαμε στη συνέχεια έπρεπε να αυξηθεί κατά 12%», εξηγεί ο Amel Rosario, από την Constructora Palmetto.
Αυτός ο νεαρός επιχειρηματίας εξηγεί ότι, επειδή ήταν ένα από τα πρώτα του έργα, αποφάσισε να θυσιάσει τα περιθώρια κέρδους του, αλλά ότι αυτή η αύξηση δεν αντιστοιχεί στις υπερβολικές αυξήσεις που καταγράφηκαν στα δομικά υλικά.
Η Joan Báez, της Báez Mueses Real Estate, εκτιμά ότι οι τιμές των κατοικιών έχουν αυξηθεί μεταξύ 25 και 30%. «Όλοι οι κατασκευαστές έχουν αυξήσει τις τιμές. Δεν υπάρχει τρόπος να ολοκληρωθεί ένα έργο στις προηγούμενες τιμές». Προσθέτει ότι ορισμένες οικογένειες αναγκάστηκαν να επανεξετάσουν τον τύπο κατοικίας που επιλέγουν για να ταιριάζει στο τρέχον κόστος.
Ο Wilton Mueses, συνεργάτης πωλήσεων στην Remax, περιέγραψε λεπτομερώς τα τρέχοντα σενάρια:
«Όσοι αγόρασαν πριν από ένα χρόνο δεν έχουν ενημερωθεί για την αύξηση. Του χρόνου, τα δικαστήρια θα κατακλυστούν από αγωγές λόγω της πτώχευσης ορισμένων κατασκευαστικών εταιρειών, επειδή πολλοί μηχανικοί ή κατασκευαστές που πούλησαν πριν από λίγο καιρό, ακόμη και αν δεν έχουν τη ρήτρα για αυξήσεις τιμών, θα αναγκαστούν να αυξήσουν τις τιμές. Άλλοι θα απορροφήσουν την αύξηση και άλλοι θα χρεοκοπήσουν επειδή το κόστος όλων των υλικών έχει αυξηθεί μεταξύ 30 και 60%, και ακόμη και οι τιμές της γης έχουν αυξηθεί.».
Γνωρίζει περιπτώσεις όπου οι κατασκευαστές έχουν αποσυρθεί από τις συναλλαγές με τους αγοραστές. Για να ενισχύσει τα επιχειρήματά του σχετικά με τις γενικές αυξήσεις τιμών, αναφέρει ότι ένας ανελκυστήρας που αγόρασε πριν από ένα χρόνο για 31.000 δολάρια κοστίζει τώρα 61.000 δολάρια.
Ο πρόεδρος της Δομινικανής Συνομοσπονδίας Μικρών, Μικρών και Μεσαίων Κατασκευαστικών Εταιρειών (Copymecom), Eliseo Cristopher, εκφράζει τη λύπη του για την κατάσταση και διαβεβαιώνει ότι το τελευταίο πράγμα που θέλουν οι κατασκευαστές είναι να αυξήσουν τις τιμές των έργων, αλλά η τρέχουσα κρίση δεν τους αφήνει άλλες επιλογές.
Συμφωνεί επίσης ότι οι μικρές και μεσαίες κατασκευαστικές εταιρείες πιθανότατα θα πρέπει να αντιμετωπίσουν τους αγοραστές στο δικαστήριο. «Πολλοί από εμάς κατασκευάζουμε διαμερίσματα βάσει συμφωνίας εμπιστοσύνης, με μονάδες που είχαν προπωληθεί πριν από 18 μήνες».
Για τον τομέα που εκπροσωπεί, τα πράγματα χειροτερεύουν σε ένα σύστημα όπου οι μεγάλες εταιρείες έχουν πάντα το πάνω χέρι. «Το χρηματοπιστωτικό σύστημα της Δομινικανής Δημοκρατίας είναι αποκλειστικό, επειδή οι τράπεζες δανείζουν μόνο σε όσους έχουν ήδη χρήματα. Η πιο ενδεικτική περίπτωση είναι η Banco de Reservas, η οποία υποτίθεται ότι είναι πιο ανοιχτή και όμως θέτει τα περισσότερα εμπόδια για τις μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις όσον αφορά τη χορήγηση δανείων».
Όταν αναλύει πιθανούς δείκτες ανάπτυξης, ακόμη και εν μέσω αυτής της κρίσης, αναφέρει: εξοικονομημένους πόρους, αυξημένα εμβάσματα, τραπεζικό δανεισμό με χαμηλό επιτόκιο και την αντίληψη ανάπτυξης που ενσταλάζει η κυβέρνηση.
