Το παλιό αρχοντικό είναι ένα πολιτιστικό καταφύγιο, μια σκηνή και ένας χώρος ελευθερίας
ΣΑΝΤΟ ΝΤΟΜΙΝΓΚΟ – Στην οδό Arzobispo Meriño, στην Αποικιακή Ζώνη, μια πολιτιστική καρδιά που ονομάζεται Casa de Teatro χτυπά από τον Ιούλιο του 1974. Ο Freddy Ginebra, ο ιδρυτής της, θυμάται ότι υπήρχε εκεί ένα ετοιμόρροπο κτίριο μέχρι που μια ομάδα φίλων αποφάσισε να το επαναφέρει στη
ζωή.
«Όσο κρατάω το σπίτι μου ανοιχτό, θα υπάρχει πάντα κάποιος που χρειάζεται μια ώθηση. Αυτό είναι ένα εφαλτήριο, αλλά και μια μεγάλη αγκαλιά», λέει ο El Duende, με τη γαλήνη κάποιου που έχει δει γενιές να περνούν.
Τη δεκαετία του 1970, η χώρα βίωνε κοινωνικές και πολιτικές αλλαγές και ο πολιτισμός αναζητούσε καταφύγιο. Ως απάντηση, γεννήθηκε το Casa de Teatro. Ήταν ένας ελεύθερος χώρος όπου η μουσική, το θέατρο, η λογοτεχνία και οι εικαστικές τέχνες μπορούσαν να ανθίσουν χωρίς λογοκρισία.
Μόλις εγκαινιάστηκε, ήταν ένας από τους χώρους διεξαγωγής της ιστορικής εκδήλωσης «7 Ημέρες με τον Λαό», η οποία συγκέντρωσε αφοσιωμένες φωνές από τη Λατινική Αμερική και την Ευρώπη, μετατρέποντας τον χώρο σε σύμβολο πολιτιστικής αντίστασης.
Ζωντανή ιστορία και πολιτισμός
Η αρχιτεκτονική του Casa de Teatro είναι μέρος της ιστορίας του: ένα αποικιακό αρχοντικό με χοντρούς, δροσερούς τοίχους, ψηλά ταβάνια που στηρίζονται σε ξύλινα δοκάρια, πόρτες στο επίπεδο του δρόμου και μια εσωτερική αυλή που έχει μετατραπεί σε σκηνή για συγκεντρώσεις.
Εκεί, η αρχαία πέτρα χρησιμεύει ως φόντο για τη σύγχρονη μουσική, το θέατρο και τη νεανική ποίηση, ένα μείγμα παρελθόντος και παρόντος που μετατρέπει το κτίριο σε ένα ζωντανό σύμβολο που στηρίζει τη δημιουργικότητα, ένα καταφύγιο όπου η ιστορία αγκαλιάζει τον πολιτισμό και η μνήμη ανανεώνεται σε κάθε συναυλία, έκθεση ή ρεσιτάλ.
Τη δεκαετία του '80 και του '90 ήταν το επίκεντρο της πολιτιστικής ζωής της Δομινικανής Δημοκρατίας και δημιουργήθηκαν αναμνήσεις που εξακολουθούν να μας συνοδεύουν: «Όσοι έρχονται στο Casa de Teatro, κατά καιρούς, το κάνουν επειδή ερωτεύτηκαν εδώ, παντρεύτηκαν εδώ ή είδαν την πρώτη τους παράσταση εδώ», λέει ο Ginebra, ανακαλώντας αυτή τη στενή και συλλογική μνήμη.
Λίγο περισσότερο από μισό αιώνα αργότερα, η La Casa εξακολουθεί να είναι ο χώρος για όσους επιδιώκουν να βρουν τον δρόμο τους, όπως έκαναν στην εποχή τους οι Marel Alemany, Vicente García, Pavel Núñez ή Covi Quintana.
Επίσης, οι βετεράνοι, η Ξιομάρα Φορτούνα, ο Τζάνιο Λόρα και άλλοι. Για να μην αναφέρουμε τον Βίκτορ Βίκτορ, του οποίου το όνομα τον περιμένει από την αιωνιότητα σε ένα από τα καθίσματα, ή τη Σόνια Σιλβέστρε, της οποίας η φωνή αντηχεί στις γωνίες, ή τον Χοσέ Αντόνιο Ροντρίγκεζ, ο οποίος ξεκίνησε τις «Τρίτες Αρχιτεκτονικής».
Η Μαριδάλια Ερνάντεζ, η οποία έφτασε πρόσφατα από το Σαντιάγο, εμφανίστηκε στη «Συνάντηση των Ανθρώπων», μαζί με τους Λουίς Ντίας και Κλαούντιο Κοέν, ενώ στο κοινό ήταν και ο Πέδρο Μιρ και ο Ρενέ Αλφόνσο.
Το Casa de Teatro δεν περιορίζεται στη μουσική ή τη σκηνή, καθώς η γκαλερί του έχει αποτελέσει πλατφόρμα για εικαστικούς καλλιτέχνες και έχει φιλοξενήσει βραβεία ζωγραφικής και λογοτεχνίας που έδωσαν προβολή σε νέα ταλέντα.
Σήμερα, αυτές οι πρωτοβουλίες έχουν ανασταλεί λόγω έλλειψης χορηγίας, αλλά η επιθυμία για προώθηση των νέων και άνοιγμα θυρών παραμένει άθικτη.
«Έχουμε ακόμα τις ίδιες ανάγκες, οι οποίες έχουν πολλαπλασιαστεί. Στην αρχή είχαμε έναν μικρό προϋπολογισμό, αλλά τώρα η οικονομία είναι πραγματικά περίπλοκη», παραδέχεται ο Ginebra.
Ωστόσο, το Σπίτι αντέχει και το Φεστιβάλ Τζαζ, το οποίο φέτος γιορτάζει την 27η έκδοσή του, αποτελεί απόδειξη αυτής της επιμονής.
Με την υποστήριξη καλλιτεχνών και χορηγών, πρόκειται για μια σημαντική εκδήλωση στην πολιτιστική ατζέντα της χώρας και κάθε Πέμπτη τον Ιούνιο και τον Ιούλιο θα υπάρχει μουσική στο Casa de Teatro, τον τόπο που είναι παρελθόν και παρόν, μνήμη και μέλλον.
Είναι, όπως λέει ο Φρέντι Τζινέμπρα, μια μεγάλη αγκαλιά που απλώνεται σε όλους όσους διασχίζουν το όριο της.
Αυτό το άρθρο δημοσιεύτηκε αρχικά στην έντυπη έκδοση El Inmobiliario τεύχος 14
Προτεινόμενα αναγνώσματα:
