ΣΑΝΤΟ ΝΤΟΜΙΝΓΚΟ.- Σήμερα ερχόμαστε να ξυπνήσουμε τη νοσταλγία των αναγνωστών μας που ήταν έφηβοι τη δεκαετία του '80 και στις αρχές της δεκαετίας του '90, οι οποίοι συγκεντρώνονταν σε κοπάδια τα απογεύματα της Κυριακής για να παρακολουθήσουν ένα ραντεβού με μουσική και διασκέδαση στη ντίσκο Neon, στο ξενοδοχείο Hispaniola, στον Άγιο Δομίνικο.
Η ιδέα να πάει κανείς σε ντίσκο το απόγευμα μπορεί να ακούγεται παράξενη στους νεότερους, αλλά αυτές οι απογευματινές παραστάσεις ήταν μαζικές, αναμενόμενες με ανυπομονησία και πολύ δημοφιλείς συγκεντρώσεις μεταξύ εφήβων και νεαρών ενηλίκων της μεσαίας και ανώτερης μεσαίας τάξης που δεν μπορούσαν ακόμη νόμιμα να εισέλθουν σε νυχτερινά κέντρα τη νύχτα.
Από τις 3 το απόγευμα μέχρι τις 7 ή 8 το βράδυτο αργότερο, το πάρτι είχε ξεκινήσει, και ο θυρωρός, ο «De la Paz», φρόντιζε να μην μπει κρυφά κανείς. Μέσα, μέσα στον ανεμοστρόβιλο από φώτα και καθρέφτες, δεκάδες έφηβοι από λύκεια και κολέγια της πρωτεύουσας λικνίζονταν στο ρυθμό των Madonna, Boy George, Michael Jackson, Wham!, The Police, Forekner, Cyndi Lauper, Laura Branigan, Scorpions, AC/DC, U2, Guns N' Roses, Bon Jovi, Aerosmith, Air Supply, Queen και πολλών άλλων.
Το βασικό ποτό ήταν το «μεγάλο ποτήρι κόκκινου παντς με πάγο», ένα εμβληματικό σύμβολο της απογευματινής εκδήλωσης στο Neon. Ένα παντς φρούτων, το οποίο κάποιοι μετέτρεψαν έξυπνα σε παντς ρούμι, καθώς η πώληση αλκοόλ σε ανηλίκους απαγορευόταν. Αλλά έτυχε κάποιοι να τελειώσουν τη βραδιά παραπατώντας. Ίσως έφταιγε η υπερβολική ζάχαρη, καθώς piña coladas, χυμοί και αναψυκτικά κυριαρχούσαν στο μπαρ, σερβιρισμένα σε ψηλά ποτήρια στολισμένα με πολύχρωμες χάρτινες ομπρέλες.
Αν λαχταράτε ένα, ορίστε η συνταγή για το χαρακτηριστικό ποτό του Neón, το fruit punch — οικονομικό, πολύχρωμο και γλυκό. Ένα εκρηκτικό μείγμα τροπικών γεύσεων που ήταν η υγρή ψυχή του τόπου, με ένα κεράσι στον πάτο. Η αλχημεία το μεταμορφώνει προσθέτοντας λευκό ρούμι στο ακόλουθο μείγμα:
Χυμός πορτοκαλιού και ανανά
Μια πινελιά γρεναδίνης
υγρή ζάχαρη (προαιρετικά)
Λίγο χυμό λάιμ ή λεμονιού
Πολύς πάγος
Με την προσθήκη ρούμι, ήταν ένα ποτό που «αυξήθηκε γρήγορα αλλά κατέβαινε ομαλά», σύμφωνα με τους λίγους ενήλικες που το παρήγγειλαν με την ταυτότητά τους στο χέρι.
Μουσική, μόδα και ενέργεια
Η σιωπή που νιώθει κανείς περνώντας από το δυτικό πεζοδρόμιο του ξενοδοχείου Hispaniola έρχεται σε έντονη αντίθεση με τη φασαρία των κυριακάτικων απογευμάτων πίσω από τις πόρτες του. (Εξωτερική πηγή).
Μέσα σε εκείνη την ορμονική φρενίτιδα των ανήσυχων αγοριών και των πρώτων φιλιών, χόρευαν σαν να μην υπήρχε αύριο σε μια πίστα γεμάτη μέχρι τα δοκάρια, σε ομάδες, σε ζευγάρια ή μόνοι τους. Σακάκια με τεράστιες επωμίδες, στενά τζιν, λευκά αθλητικά παπούτσια και λακ ήταν παντού. Σκουλαρίκια με σταυρούς, κάθε βραχιόλι που μπορεί να φανταστεί κανείς και δερμάτινα μπουφάν ήταν πολύ της μόδας.
Ήταν καιρός να τελειώσω το λύκειο και να γίνω ένα βήμα πιο κοντά στον κόσμο των ενηλίκων, με την άδεια των γονέων και αρκετή αυτοπεποίθηση για να παρακολουθήσω χωρίς άμεση επίβλεψη. Χαμογελάς; Θυμάσαι τις άτακτες στιγμές σου. Όπως εσύ, πολλοί σήμερα θυμούνται το πρώτο τους φιλί, τον πρώτο τους χορό ή το πρώτο τους «παραλαβή» στην απογευματινή παράσταση των Neon.
Αυτές οι δραστηριότητες έχουν εξαφανιστεί από το πολιτιστικό ραντάρ, αντικατασταθεί από άλλες ή από την εμβύθιση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, τα βιντεοπαιχνίδια, τα ιδιωτικά πάρτι και άλλες μορφές αναψυχής. Αλλά στις αναμνήσεις μιας ολόκληρης γενιάς, η κυριακάτικη απογευματινή εκδήλωση στο Neón είναι ένα φωτεινό κεφάλαιο μιας νεολαίας με τον δικό της ρυθμό, αθώο και ζωντανό, όπου κάθε Κυριακή είχε γεύση περιπέτειας, ελευθερίας για τέσσερις ώρες, μέχρι που έφτασαν μερικά αυτοκίνητα ή αξιόπιστα ταξί για να παραλάβουν τους πιο τυχερούς. Άλλοι περπατούσαν σπίτι, κάτι που ήταν κοντά.
Το νέον δεν δονείται πλέον
Η σιωπή που νιώθεις καθώς περπατάς κατά μήκος του δυτικού πεζοδρομίου του Hotel Hispaniola έρχεται σε έντονη αντίθεση με τη φασαρία των Κυριακάτικων απογευμάτων έξω από τις πόρτες του. Για δεκαετίες, ήταν η Μέκκα της νεολαίας της πρωτεύουσας, ένας χώρος απαλλαγμένος από ταμπέλες που εξακολουθεί να αντηχεί στις αναμνήσεις τόσων πολλών.
Με τα χρόνια, το Neón επισκιάστηκε από νεότερες, πιο εκλεπτυσμένες προτάσεις όσον αφορά την επωνυμία ή την αισθητική, και τελικά εξαφανίστηκε. Ήταν κάτι περισσότερο από ένα απλό νυχτερινό κέντρο διασκέδασης: ήταν το σκηνικό για πρώτα ραντεβού, γέλια φοιτητών, φευγαλέους πρώτους έρωτες και την αίσθηση ότι η αστική ζωή είχε τη δική της ζωή στην πρωτεύουσα. Αυτά ήταν απογεύματα χωρίς μέσα κοινωνικής δικτύωσης, με φώτα που μιλούσαν από μόνα τους και ρυθμούς που καθόριζαν γενιές.
Οι νύχτες των ενηλίκων
Ενώ η απογευματινή εκδήλωση Neon ήταν μια από τις πιο δημοφιλείς στο Σάντο Ντομίνγκο τη δεκαετία του '80, το βράδυ ήταν ένας από τους πιο εμβληματικούς και αποκλειστικούς χώρους ψυχαγωγίας ενηλίκων στην πόλη, χάρη στις πανεπιστημιακές Τετάρτες και το διάσημο ανοιχτό μπαρ των 20 πέσος.
Οι ιστορικές αναφορές ταυτίζουν αυτό το μέρος με το Maunaloa, το Embassy, το Ommi (Sheraton Hotel) και το Lafuente (Hotel Jaragua), ως μέρος της συλλογικής μνήμης της νυχτερινής ζωής για έναν πληθυσμό που ενηλικιωνόταν ενώ ταυτόχρονα αναζητούσε την ταυτότητά του. Αν δεν πήγαινες στο Neón τη δεκαετία του '80 και του '90, ήσουν εκτός επαφής.
