Αποτελείται από περίπου 200 κτίρια, συμπεριλαμβανομένων ναών, ιερών, λουτρών και κατοικιών. Υπάρχουν επίσης 100 ορόφους με πέτρινες σκάλες. Το βουνό στο οποίο βρίσκεται έχει υψόμετρο 2.700 μέτρα
Οι περισσότεροι σύγχρονοι αρχαιολόγοι και ιστορικοί συμφωνούν ότι το Μάτσου Πίτσου χτίστηκε από τους Ίνκα Πατσακούτεκ, τον σπουδαιότερο πολιτικό των Ταχουαντινσούγιο, ο οποίος κυβέρνησε από το 1438 έως το 1471.
Οι αρχαιολόγοι υποθέτουν ότι η κατασκευή της ακρόπολης χρονολογείται περίπου στον 15ο αιώνα, με βάση μια χρονολογική χρονολόγηση που δίνεται από τη χρονολόγηση με άνθρακα-14 ή ραδιοάνθρακα.
Η κατασκευή του Μάτσου Πίτσου ξεκίνησε καθώς επεκτεινόταν η περιοχή των Ίνκας. Σύμφωνα με τους αρχαιολόγους, αυτή η περιοχή ήταν ο τόπος της τελικής μάχης που εξασφάλισε τη νίκη επί των Τσάνκας, σηματοδοτώντας νίκες με κύρος και ενδυναμώνοντας τον Ίνκα Πατσακούτι, ο οποίος ήταν ο πρώτος που βγήκε πέρα από την κοιλάδα του Κούσκο μετά τον επικό θρίαμβό του επί των Τσάνκας. Ηγήθηκε της επέκτασης των Ταχουαντινσούγιο και αναγνωρίζεται ως ο «οικοδόμος» του Κούσκο. Αυτό ήταν ένα από τα μεγαλύτερα επιτεύγματά του.
Χτισμένο ως καταφύγιο για την ελίτ της αριστοκρατίας των Ίνκας, το φρούριο βρισκόταν στις ανατολικές πλαγιές της οροσειράς Βιλκανότα, περίπου 80 χιλιόμετρα από το Κούσκο, την πρωτεύουσα της αυτοκρατορίας.
Η στρατηγική του θέση επιλέχθηκε με αξιοθαύμαστη επιτυχία. Περιτριγυρισμένο από απόκρημνους βράχους και κρυμμένο από τα μάτια των ξένων μέσα σε ένα πυκνό δάσος, το φρούριο του Μάτσου Πίτσου είχε το πλεονέκτημα ότι είχε μόνο μία στενή είσοδο, επιτρέποντάς του, σε περίπτωση αιφνιδιαστικής επίθεσης, να υπερασπίζεται πολύ λίγοι πολεμιστές.
Κατεχόμενο από τουλάχιστον τρεις γενιές Ίνκας, το Μάτσου Πίτσου εγκαταλείφθηκε με μια ξαφνική και μυστηριώδη απόφαση. Η ισχυρότερη υπόθεση εξηγεί την εξαφάνισή του από την ιστορική μνήμη επειδή ήταν άγνωστο στις κατώτερες τάξεις και οι διαδρομές του ήταν απαγορευμένες σε οποιονδήποτε εκτός του στενού κύκλου των Ίνκας.
Επιπλέον, σύμφωνα με την έρευνά τους, η τοποθεσία διέθετε ένα κοντινό λατομείο που μπορούσε να παρέχει τις καλύτερες λευκές γρανιτένιες πέτρες.
Ποιος ανακάλυψε το Μάτσου Πίτσου;
Η 24η Ιουλίου 1911 είναι γνωστή ως η ημερομηνία της «ανακάλυψης» της διάσημης ακρόπολης των Ίνκας, του Μάτσου Πίτσου, ενός αρχιτεκτονικού θησαυρού που ήταν κρυμμένος για περισσότερους από τέσσερις αιώνες κάτω από την καταπράσινη φύση του φαραγγιού Ουρουμπάμπα.
Αυτή η ανακάλυψη έγινε από έναν ανθρωπολόγο, ιστορικό ή απλώς από τον Αμερικανό εξερευνητή, ερασιτέχνη αρχαιολόγο, Χίραμ Μπίνγκχαμ καθηγητή στο Πανεπιστήμιο Γέιλ.
Ο Μπίνγκαμ κατάλαβε αμέσως την τεράστια ιστορική αξία των ερειπίων που ανακαλύφθηκαν και επικοινώνησε με το Πανεπιστήμιο Γέιλ, την National Geographic Society και την περουβιανή κυβέρνηση, ζητώντας χορηγία για να ξεκινήσει μελέτες στον αρχαιολογικό χώρο των Ίνκας.
Οι αρχαιολογικές εργασίες πραγματοποιήθηκαν μεταξύ 1912 και 1915. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, τα ζιζάνια που φύτρωναν από την ακρόπολη καθαρίστηκαν και οι τάφοι των Ίνκας που βρίσκονταν πέρα από τα τείχη της πόλης ανασκάφηκαν.
Για να αποτρέψουν την κατάρρευση της κατασκευής στην πλαγιά του βουνού, οι Ίνκας έχτισαν περίπου 600 αναβαθμίδες. Η κατασκευαστική μηχανική ήταν απίστευτη για την εποχή.
Με την πάροδο των ετών, η σημασία του τουρισμού στην ακρόπολη του Μάτσου Πίτσου θα αυξανόταν, πρώτα σε εθνικό και στη συνέχεια σε διεθνές επίπεδο, και το 1983 θα ανακηρυσσόταν Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO.
Σχέδιο
Η τοποθεσία χωρίζεται περίπου σε έναν αστικό τομέα και έναν γεωργικό τομέα, και σε μια άνω πόλη και μια κάτω πόλη. Οι ναοί βρίσκονται στην άνω πόλη, οι αποθήκες στην κάτω.
Η αρχιτεκτονική είναι προσαρμοσμένη στο βουνό. Περίπου 200 κτίρια είναι διατεταγμένα σε φαρδιές, παράλληλες αναβαθμίδες γύρω από μια κεντρική πλατεία με κατεύθυνση ανατολής-δύσης. Τα διάφορα συγκροτήματα, που ονομάζονται kanchas , είναι μακρόστενα για να αξιοποιούν στο έπακρο το έδαφος. Εξελιγμένα συστήματα καναλιών παρείχαν άρδευση για τα χωράφια. Πέτρινες σκάλες ενσωματωμένες στους τοίχους επέτρεπαν την πρόσβαση στα διαφορετικά επίπεδα σε όλο το χώρο. Το ανατολικό τμήμα της πόλης ήταν πιθανώς οικιστικό. Το δυτικό τμήμα, χωρισμένο από την πλατεία, εξυπηρετούσε θρησκευτικούς και τελετουργικούς σκοπούς. Το Torreón , ο τεράστιος πύργος που μπορεί να χρησιμοποιήθηκε ως παρατηρητήριο,
Στην πρώτη ζώνη βρίσκονται οι κύριοι αρχαιολογικοί θησαυροί: η Ιντιουατάνα , ο Ναός του Ήλιου και η Αίθουσα των Τριών Παραθύρων . Η Λαϊκή Συνοικία, ή Κατοικημένη Συνοικία, είναι ο τόπος κατοικίας των κατώτερων τάξεων. Περιλαμβάνει κτίρια αποθήκευσης και απλά σπίτια.
Κατασκευή
Τα κεντρικά κτίρια χρησιμοποιούν το κλασικό αρχιτεκτονικό στυλ των Ίνκας, με ξερολιθιές, γυαλισμένες σε κανονικό σχήμα. Οι Ίνκας ήταν μάστορες αυτής της τεχνικής, που ονομάζεται σίλαρ, κατά την οποία κόβονται ογκόλιθοι για να εφαρμόζουν σφιχτά μεταξύ τους. Η ίδια η τοποθεσία μπορεί να έχει χτιστεί σκόπιμα πάνω σε ρήγματα για να επιτρέπει καλύτερη αποστράγγιση και άμεσα διαθέσιμη προμήθεια θραυσμένων πετρωμάτων. «Το Μάτσου Πίτσου μας δείχνει ξεκάθαρα ότι ο πολιτισμός των Ίνκας ήταν μια αυτοκρατορία θραυσμένων βράχων».
Μάτσου Πίτσου αυτή τη στιγμή
Το 2007, το Μάτσου Πίτσου ονομάστηκε ένα από τα Νέα Επτά Θαύματα του Κόσμου. Είναι το πιο δημοφιλές αξιοθέατο και τα πιο διάσημα ερείπια στη Νότια Αμερική.
Στο πρώτο του ταξίδι στο σημείο, ο Χίραμ Μπίνγκαμ έκανε πεζοπορία για έξι ημέρες. Σήμερα, πολλοί επιλέγουν να ακολουθήσουν τα βήματά του περπατώντας μέχρι τα ερείπια του θρυλικού μονοπατιού των Ίνκας. Είναι μια εμπειρία που δεν μοιάζει με καμία άλλη, αλλά δεν είναι πλέον απαραίτητη. Τα ταξίδια με τρένο από το Κούσκο διαρκούν μόνο λίγες ώρες.
Περισσότεροι από 75.000 άνθρωποι κάνουν την πεζοπορία κάθε χρόνο και κατά μήκος της διαδρομής βιώνουν μερικές από τις σχετικές τοποθεσίες που αποτελούσαν μέρος του δικτύου των Ίνκας σε αυτήν την περιοχή, σύμφωνα με έκθεση που δημοσιεύτηκε από το National Geographic. Δεν είναι πλέον δυνατή η ανεξάρτητη πεζοπορία. Λόγω της έντονης χρήσης (και των επακόλουθων περιβαλλοντικών επιπτώσεων), το μονοπάτι έχει υποστεί αυστηρούς κανονισμούς. Οι επισκέπτες πρέπει να εγγραφούν σε μια οργανωμένη ομάδα για να ακολουθήσουν την κλασική τετραήμερη διαδρομή ή μια πρόσφατα προστιθέμενη διήμερη επιλογή, αναφέρει η δημοσίευση.
Πηγές: National Geographic
Περού Λυκίσκος
Επίσημος ιστότοπος
Βικιπαίδεια
