Γύρω στο 1820, ο Σκωτσέζος μηχανικός Τζον Λούντον ΜακΆνταμ ανέπτυξε δρόμους με τρία στρώματα χαλικιού, συμπιεσμένα με κύλινδρο και ελαφρώς υπερυψωμένα από το έδαφος για να διευκολύνουν την αποστράγγιση. Το μακαντάμ—όπως ονομαζόταν—χρησιμοποιήθηκε ευρέως στην Ευρώπη και τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Οι δρόμοι, που συνδέουν σχεδόν κάθε πόλη και κωμόπολη στον κόσμο, αποτελούν πλέον αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινής ζωής. Είναι το αποτέλεσμα μιας τεράστιας συλλογικής προσπάθειας και μιας ιστορικής εξέλιξης στην οποία οι απαιτήσεις της κινητικότητας οδήγησαν σε διαδοχικές τεχνικές καινοτομίες.
Στη Μεσοποταμία κατασκευάστηκαν δρόμοι και οι Καρχηδόνιοι προμήθευσαν ένα οδικό σύστημα, αλλά οι Ρωμαίοι ήταν αυτοί που έχτισαν το πρώτο μεγάλο δίκτυο – περισσότερα από 100.000 χιλιόμετρα δρόμων –: συνέδεε ολόκληρη την Αυτοκρατορία για να διευκολύνει τις στρατιωτικές μετακινήσεις και να ενθαρρύνει τις ανταλλαγές.
Χτισμένοι με μια αξιοσημείωτη τεχνική —πολλαπλά στρώματα πέτρας και χαλικιού σε μια βαθιά τάφρο, στρωμένοι με πέτρινες πλάκες και με αποστράγγιση— οι ρωμαϊκοί δρόμοι γνώρισαν μεγάλη μακροβιότητα. Μερικοί σύγχρονοι δρόμοι ακολουθούν την αρχική τους χάραξη.
Δεν υπήρξαν πρόοδοι κατά τον Μεσαίωνα, κατά τον οποίο εξαφανίστηκαν τα αυτοκρατορικά κινήματα. Οι αυξημένες εμπορικές σχέσεις της Σύγχρονης Εποχής απαιτούσαν βελτιώσεις στους δρόμους. Νέες τεχνικές χρονολογούνται από τον 18ο αιώνα: χρησιμοποιούσαν πέτρες και χαλίκια τα οποία συμπιέζονταν.
Γύρω στο 1820, ο Σκωτσέζος μηχανικός Τζον Λούντον ΜακΆνταμ ανέπτυξε δρόμους με τρία στρώματα χαλικιού, συμπιεσμένα με κύλινδρο και ελαφρώς υπερυψωμένα από το έδαφος για να διευκολύνουν την αποστράγγιση. Το μακαντάμ -όπως ονομαζόταν- χρησιμοποιήθηκε ευρέως στην Ευρώπη και τις Ηνωμένες Πολιτείες. Απαιτούσε συνεχή συντήρηση, καθώς η διάρκεια ζωής του ήταν περιορισμένη, αν και γύρω στο 1848 άρχισε να χρησιμοποιείται πίσσα για τη βελτίωση της αντοχής του.
Σχεδιασμένο για οχήματα που έλκονται από ζώα, το μακαντάμ κατέστη παρωχημένο όταν η αυτοκινητοβιομηχανία εξαπλώθηκε από το 1900 και μετά. Σήκωνε πολλή σκόνη και οι υψηλές ταχύτητες προκαλούσαν την κατάρρευση της επιφάνειας του δρόμου. Οι αλλαγές ήταν απαραίτητες. Αν και χρησιμοποιήθηκε πίσσα, τελικά επικράτησαν άλλα υλικά: άκαμπτες επιφάνειες τσιμέντου, όπως στις γερμανικές αυτοκινητοδρόμους, ή εύκαμπτα οδοστρώματα με κοκκώδη βάση και στρώματα ασφάλτου - η τεχνική που χρησιμοποιήθηκε ευρύτερα.
Η άσφαλτος μπορεί να βρεθεί φυσικά και έχει χρησιμοποιηθεί από την αρχαιότητα για τη στεγανοποίηση δεξαμενών νερού ή τη στεγανοποίηση πλοίων. Όταν άρχισε να χρησιμοποιείται για την κατασκευή δρόμων, άρχισε επίσης να παράγεται από διυλισμένο πετρέλαιο: μέχρι το 1907, η παραγωγή αυτού του τύπου ασφάλτου ξεπέρασε εκείνη της φυσικής ασφάλτου. Ο σχεδιασμός των δρόμων άλλαξε επίσης, με τους αυτοκινητόδρομους να σχεδιάζονται για μηχανοκίνητα οχήματα, να διαθέτουν λιγότερες απότομες καμπύλες και λιγότερο απότομες κλίσεις.
Η διαδικασία ήταν ραγδαία στη Μεγάλη Βρετανία και σε άλλες προηγμένες ευρωπαϊκές χώρες, καθώς και στις Ηνωμένες Πολιτείες. Στην Ισπανία, με την πιο αργή ανάπτυξη των μηχανοκίνητων οχημάτων - 4.000 αυτοκίνητα το 1910, 32.000 το 1920 - αυτή η ανάγκη έγινε αισθητή τη δεκαετία του 1920.
Το 1926, ιδρύθηκε το Εθνικό Ειδικό Κύκλωμα Οδοστρώματος για την ανακαίνιση των κύριων δρόμων. Η Μεγάλη Ύφεση του 1929, ο πόλεμος και η μεταπολεμική στασιμότητα καθυστέρησαν τον εκσυγχρονισμό των αυτοκινητοδρόμων, ο οποίος επιταχύνθηκε από τη δεκαετία του 1950 και μετά.
Αυτό δεν ίσχυε μόνο στην Ισπανία. Κατά το δεύτερο μισό του 20ού αιώνα, ένα τεράστιο δίκτυο δρόμων κατασκευάστηκε παγκοσμίως (σήμερα περισσότερα από 33 εκατομμύρια χιλιόμετρα), καθώς εξαπλώθηκαν το αυτοκίνητο και η μεταφορά εμπορευμάτων με φορτηγά.
Επιτρέπουν ομαλά μακρινά ταξίδια και πρόσβαση σε κάθε είδους μέρη, ξεπερνώντας τις φυσικές αποστάσεις και τις δυσκολίες επικοινωνίας που είναι τυπικές άλλων ιστορικών περιόδων.
Πηγή: https://www.muyinteresante.es/
