Η κληρονομιά είναι ένας από τους κύριους τρόπους μεταβίβασης ακινήτων στη χώρα. Η ορθή ή ακατάλληλη διαχείρισή της έχει άμεσες επιπτώσεις στην ασφάλεια δικαίου και στην αγορά ακινήτων.
ΣΑΝΤΟ ΝΤΟΜΙΝΓΚΟ – Στη Δομινικανή Δημοκρατία, η κληρονομιά είναι ο κύριος μηχανισμός μεταβίβασης ακίνητης περιουσίας. Ωστόσο, ο θάνατος του ιδιοκτήτη δεν συνεπάγεται από μόνος του την καταχώριση του ακινήτου.
Παρόλο που η διαδοχή αρχίζει με τον θάνατο του θανόντος, σύμφωνα με το άρθρο 718 του Αστικού Κώδικα, η κυριότητα του ακινήτου απαιτεί μεταγενέστερες πράξεις.
Ο Αστικός Κώδικας καθορίζει ποιος κληρονομεί και σε ποια αναλογία, μέσω των κανόνων της εξ αδιαθέτου διαδοχής (άρθρα 723 και 731) ή έγκυρων διατάξεων διαθήκης, αλλά, επιπλέον, για να μπορούν οι κληρονόμοι να διαθέσουν το ακίνητο, να το πουλήσουν ή να το αναπτύξουν, πρέπει να συμμορφώνονται με τις απαιτήσεις του συστήματος καταχώρισης ακινήτων.
Μέχρι τη διανομή της κληρονομιάς, η περιουσία παραμένει στην αδιαίρετη κυριότητα, μια νομικά έγκυρη αλλά οικονομικά περιοριστική κατάσταση, καθώς η αδιαίρετη κυριότητα συνεπάγεται ότι η περιουσία ανήκει σε όλους τους κληρονόμους μαζί, γεγονός που περιορίζει τη χρήση και την κυκλοφορία της στην επίσημη αγορά.
Επιπλέον, υπάρχει η φορολογική υποχρέωση που θεσπίζεται από τον Νόμο 2569, ο οποίος απαιτεί τη δήλωση κληρονομιάς και την καταβολή του αντίστοιχου φόρου ως προϋπόθεση για οποιαδήποτε μεταγενέστερη συναλλαγή. Χωρίς αυτό το βήμα, η διαδικασία εγγραφής μπλοκάρεται.
Από την άποψη των ακινήτων, αυτό το κανονιστικό πλαίσιο εξηγεί γιατί πολλά κληρονομημένα ακίνητα παραμένουν εκτός αγοράς για χρόνια.
Δεν πρόκειται για απουσία νόμου, αλλά για τη συνύπαρξη κανόνων που απαιτούν συντονισμό και διαδοχική συμμόρφωση, και σε αυτό το πλαίσιο, η έλλειψη ολοκληρωμένης νομοθεσίας περί κληρονομιάς καθίσταται εκ νέου επίκαιρη.
Μια πιθανή μεταρρύθμιση που ενοποιεί τα κριτήρια του αστικού δικαίου, της φορολογίας και του μητρώου θα είχε άμεσο αντίκτυπο στην τυποποίηση των περιουσιακών στοιχείων ακινήτων και στην αναζωογόνηση του τομέα.
