ΣΑΝΤΟ ΝΤΟΜΙΝΓΚΟ.- Ο Λουίς Βόλφγκανγκ Καστίγιο είναι Δομινικανός, καταγωγής Σιμπάο, ο οποίος από πολύ μικρή ηλικία έμαθε ότι η εργασία, η υπευθυνότητα και η καλή φήμη είναι θεμέλια τόσο γερά όσο οποιοδήποτε αρχιτεκτονικό έργο.
Γεννημένος και μεγαλωμένος στο Μπονάο, θυμάται ότι η εκπαίδευσή του ξεκίνησε σε ένα σπίτι όπου η πειθαρχία είχε το πρόσωπο δύο καθηγητών καριέρας: των γονιών του, σεβαστών στην κοινότητά τους και ιδιοκτητών ενός σχολείου που χτίστηκε με κόπο από τα τέλη της δεκαετίας του '60.
Η κληρονομιά, το επάγγελμα και το πεπρωμένο συνυφάνθηκαν από νωρίς. Ο πατέρας του ήταν ένας επίδοξος αρχιτέκτονας που δεν μπορούσε να συνεχίσει τις σπουδές του λόγω των οικονομικών περιορισμών της εποχής. Ο Βόλφγκανγκ φυσικά έλκυε την ίδια καριέρα, σε τέτοιο βαθμό που πριν κλείσει τα πέντε του χρόνια, ήδη σχεδίαζε παιδικά σχέδια, αγνοώντας ότι αυτό το παιχνίδι θα έθετε την πορεία για μια παραγωγική καριέρα.
Αφού αποφοίτησε από το λύκειο, μετακόμισε στο Σάντο Ντομίνγκο για να ξεκινήσει τις σπουδές του στο Εθνικό Πανεπιστήμιο Pedro Henríquez Ureña (UNPHU), με την υποστήριξη μιας υποτροφίας που κέρδισε χάρη στην υψηλή ακαδημαϊκή του επίδοση. Ωστόσο, η πανεπιστημιακή ζωή σε μια άγνωστη πόλη δοκίμασε αυτό το πλεονέκτημα: ένα μάθημα στις 7:00 π.μ. του κόστισε την υποτροφία. Τότε ήταν που αποφάσισε να ξεκινήσει τη δική του επιχείρηση για να δημιουργήσει εισόδημα και να πληρώσει για τις σπουδές του. Ξεκίνησε σχεδιάζοντας σχέδια, στη συνέχεια ψηφιοποιώντας τα και τελικά εξελίσσοντας έναν μικρό πάροχο αρχιτεκτονικών υπηρεσιών από το σπίτι του.
Κατά τη διάρκεια της καριέρας του, εργάστηκε για τρεις μήνες σε μια αρχιτεκτονική εταιρεία, αν και γρήγορα συνειδητοποίησε ότι ο καλύτερος δρόμος του ήταν να γίνει ανεξάρτητος. Αγόρασε τον πρώτο του σχεδιαστή, έστησε ένα αυτοσχέδιο στούντιο, άρχισε να προσλαμβάνει προσωπικό και αργότερα επισημοποίησε ένα γραφείο που εξελίχθηκε σε έναν βασικό πόρο για μηχανικούς και αρχιτέκτονες που χρειάζονταν υπηρεσίες σχεδιασμού, φωτοτυπίας και εκτύπωσης.
Για τον νυν διευθύνοντα σύμβουλο της εταιρείας ανάπτυξης Cruise On Land, η ανάπτυξη αποκάλυψε ένα όριο. Ο Βόλφγκανγκ ένιωθε ότι, παρά την επιτυχία του, οι δυνατότητές του ήταν παγιδευμένες από ένα ταβάνι που είχε χτίσει ο ίδιος. Εμπνευσμένος από το βιβλίο του Καμίλο Κρουζ, La Vaca (Η Αγελάδα), αποφάσισε να «σκοτώσει τη δική του αγελάδα»: σταδιακά διέλυσε την επιχείρηση που του παρείχε σταθερότητα για να αναγκάσει τον εαυτό του να αναζητήσει νέες ευκαιρίες. Λέει ότι ήταν μια μακρά, πενταετής διαδικασία κατά την οποία έκλεισε σκόπιμα τις δραστηριότητες μέχρι που έμεινε μόνος του, σχεδιάζοντας από ένα μικρό γραφείο χωρίς σαφή κατεύθυνση για το τι θα ακολουθούσε.
Το σημάδι ήρθε την λιγότερο αναμενόμενη μέρα. Ο Samuel Lozada, ένας πρώην πελάτης, εμφανίστηκε στο γραφείο του μετά από αρκετά χρόνια απουσίας. Αυτή η επίσκεψη, αρχικά περιστασιακή και στη συνέχεια επαναλαμβανόμενη, άνοιξε χώρους για συζήτηση, ανταλλαγή ιδεών και οραμάτων. Χωρίς να το αναζητήσει, ο Wolfgang βρήκε στον Samuel τον σύντροφο που συμπλήρωνε τις δυνατότητές του, και αντίστροφα.
Χέρι-χέρι, ξεκίνησαν ένα νέο κεφάλαιο: μικρά έργα, αρχικές αποτυχίες, καθυστερημένα σχέδια, σκληρά μαθήματα, αλλά και η πρώτη τους μεγάλη ευκαιρία: μια ανάπτυξη 300 διαμερισμάτων που σηματοδότησε την αρχή της πραγματικής τους καριέρας στον τομέα των ακινήτων. Αυτό το έργο - Balcones del Norte - τους επέτρεψε να ανεβάσουν το οικιστικό επίπεδο της περιοχής και να αποδείξουν ότι μπορούσαν να μεταμορφώσουν ολόκληρες κοινότητες.
Αυτή η εμπειρία πυροδότησε το ερώτημα που χρόνια αργότερα θα γεννούσε το Cruise On Land: πώς να προσφέρουμε περισσότερα, πώς να σκεφτούμε διαφορετικά, πώς να σχεδιάσουμε αναπτύξεις που σπάνε τα καθιερωμένα; Αυτό το ερώτημα, σε συνδυασμό με το όραμα που τον συνοδεύει από τότε που σχεδίαζε σχέδια στο Μπονάο, είναι αυτό που ορίζει σήμερα τον Luis Wolfgang Castillo, έναν Διευθύνοντα Σύμβουλο που έγινε αρχιτέκτονας πριν γίνει επιχειρηματίας και έναν ονειροπόλο πριν γίνει ηγέτης, και ο οποίος, μαζί με τον Samuel Lozada, κατασκευάζει αυτή τη στιγμή ένα μακρο-έργο που θα επαναπροσδιορίσει την αστική ανάπτυξη στην ανατολική περιοχή της χώρας, εξασφαλίζοντας τη θέση της στην ιστορία της Δομινικανής Δημοκρατίας.
Αρχικά δημοσιεύτηκε στην έντυπη έκδοση του El Inmobiliario .
